زبور در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

==نسبت [[زبور]] و [[مزامیر]]==

شماری از [[مفسران]]<ref>التحریر و التنویر، ج ۱۵، ص۱۳۸؛ المیزان، ج ۶، ص۳؛ نمونه، ج ۱۰، ص۲۵۵.</ref> و [[پژوهشگران]]<ref>معرفی کتب آسمانی، ص۲۹؛ عالم الادیان بین الاسطورة والحقیقه، ص۳۸۲؛ دائره‌المعارف تشیع، ج ۸، ص۴۵۴.</ref> [[مسلمان]]، زبور داوود{{ع}} را با مزامیر منسوب به وی یکی دانسته‌اند. ظاهرا [[مقاتل]] بن سلیمان، نخستین مفسری است که به این‌همانی زبور و مزامیر اشاره کرده است. وی بدون تصریح به این موضوع، [[زبور]] را دارای ۱۵۰ [[سوره]] دانسته است که همان عدد فصل‌ها یا مزمورهای [[مزامیر داود]]{{ع}} است؛<ref>تفسیر مقاتل، ج ۱، ص۲۷۱؛ البحر المحیط، ج ۳، ص۴۱؛ جامع البیان، ج ۱۵، ص۱۲۸ ـ ۱۲۹.</ref> اما بررسی [[تاریخ]] و محتوای [[مزامیر]]، ایده این‌همانی کامل آن دو را با تردید جدی روبه‌رو می‌کند. مزامیر داود، نوزدهمین کتاب از مجموعه [[عهد عتیق]] و کتاب [[دعا]] و [[نیایش]] است. این کتاب، مجموعه‌ای از سرودهای نیایشی و اشعار مذهبیِ بی‌وزنِ [[عبری]] را دربردارد که محور اصلی آن را [[ستایش]] و [[پرستش]] [[خداوند]] و [[راز و نیاز]] با وی تشکیل می‌دهد. مزامیر به خواننده می‌فهماند که در هر حالتی می‌توان دریچه [[دل]] را به سوی [[خدا]] گشود و نه تنها [[مشکلات]] خود را با خدا در میان گذاشت، بلکه او را به سبب نعمت‌هایش ستود. جمله کلیدی این کتاب را می‌توان در [[مزمور]] ۱۵۰: ۶ یافت: «هر که [[جان]] در بدن دارد، خداوند را ستایش کند. خداوند را [[سپاس]] باد». این کتاب همچنین [[آرزوها]]، [[بیم‌ها]] و [[امیدها]] و [[روحیات]] [[قوم یهود]] در هنگام [[شادی]] و [[غم]] و رویدادهای [[تاریخی]] آنان را در دوره‌ای نسبتا طولانی و اغلب از [[زمان]] آغاز [[حکومت الهی]] (دوران [[پادشاهی]]) تا پایان [[اسارت]] بابلی بازگو می‌کند<ref>کتاب مقدس، ترجمه تفسیری، ص۵۳۰، «مقدمه»؛ قاموس کتاب مقدس، ص۲۰۹ ـ ۲۱۱، ۷۹۸؛ قاموس الکتاب المقدس، ص۴۳۰، «مزامیر».</ref>.