تبری در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[اسلام]]، [[دین]] [[تولّی و تبرّی]] است، در کنار [[محبت]] و [[دوستی]] با [[خاندان پیامبر]] و [[مودّت]] نسبت به آنان و [[سلام]] و [[درود]]، در [[زیارتنامه‌ها]] نسبت به [[اولیاء]] [[خدا]]، عنصر [[برائت]] و [[بیزاری]] و [[نفرت]] و [[نفرین]] نسبت به [[ظالمان]] و [[دشمنان]] [[حق]] است. بی‌تفاوت نبودن در برابر جنایتکاران و همسویی با [[رسول خدا]]، ایجاب می‌کند که یک شیعۀ [[عاشورایی]] نسبت به [[ستمگران]]، [[بغض]] و [[عداوت]] و [[تبرّی]] داشته باشد و کسانی را که [[قرآن]] [[لعن]] کرده است، مورد لعن قرار دهد. لعن، نشان اوج تنفّر و [[انزجار]] از چهره‌های [[ملعون]] است.

 

در [[حادثۀ کربلا]]، کسانی در [[قتل]] دست داشتند، کسانی هم راضیان، ساکتان، هتک حرمت کنندگان، [[زمینه‌سازان]]، [[فرمانبرداران]] بوده‌اند و همه ملعون و مطرودند، و نیز آنان که [[حسین بن علی]]{{ع}} را [[خوار]] کردند و ندایش را شنیدند و پاسخ ندادند. در فراز دیگری پایه‌گذاران ظلم به اهل بیت، کنارزنندگان [[اهل بیت]] از جایگاه اصلی‌شان، قاتلان اهل بیت، زمینه‌سازان آن قتل، [[پیروان]] و هواداران [[قاتلان]]، [[لعنت]] شده‌اند: {{متن حدیث|اسْرَجَتْ وَ الْجَمَتْ وَ تَهَيَّأَتْ}}. در زیارتی، لعن بر [[ظالمین]] [[آل محمد]]، لعن بر ارواحشان، دیارشان و قبورشان شده است: {{متن حدیث|وَ الْعَنْ أَرْوَاحَهُمْ وَ دِيَارَهُمْ وَ قُبُورَهُمْ}}<ref>زیارت عاشورای غیر معروفه، مفاتیح الجنان</ref>.

 

[[موالات]] با حسین و برائت از ظالمان به او، پایۀ تقرّب به خدا و [[رسول]] و [[امیر المؤمنین]] و [[فاطمه]] و حسن و حسین{{عم}} است: {{متن حدیث|يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ وَ إِلَى رَسُولِهِ وَ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ إِلَى فَاطِمَةَ وَ إِلَى الْحَسَنِ وَ إِلَيْكَ بِمُوَالاتِكَ وَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ أَسَّسَ أَسَاسَ ذَلِكَ...}}<ref>زیارت عاشورا، از جمله ر. ک: صلوات خاص امام حسن و امام حسین{{ع}}؛ بحار الأنوار، ج۹۱، ص۵.</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۴۲۳.</ref>