مذهب زیدیه در معارف و سیره رضوی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[شیعیان زیدی]] یکی از پایه‌های مذهب‌شان [[قیام امام]] با شمشیر بود، یک فرد [[علوی]] از نظر زیدیه، وقتی امام شناخته می‌شد که [[قیام مسلحانه]] نماید، در غیر این صورت او را امام نمی‌دانستند، در نتیجه آنها به دنبال [[برگزیدگان خدا]] یعنی [[ائمه اطهار]] نبودند، بلکه به دنبال هر علوی که شمشیر به دست گرفت راه می‌افتادند.

زیدیه معتقد بودند [[رسول خدا]]{{صل}} [[خلیفه]] خود را به وصف معرفی نمود، نه به اسم؛ یعنی تنها گفت: امام و خلیفه پس از من کسی است که وصفش چنین و چنان باشد، نه آنکه علی{{ع}} را با بردن اسم تعیین نماید، ولی آن وصف تنها با علی{{ع}} منطبق می‌شد و [[صحابه]] [[پیغمبر]] که علی را{{ع}} نپذیرفتند [[کافر]] شدند و می‌گفتند: پس از حسن و حسین{{عم}} امر امامت به شورای واگذار شده و از [[اولاد]] آن دو، هر کس عالم و [[شجاع]] باشد و خروج به [[سیف]] بنماید، او امام است و طاعتش بر دیگران فرض و [[واجب]]<ref>ترجمه مقاتل الطالبین، ص۱۴.</ref>.