مدایح علوی: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
'''مدایح علوی''' [[شاعران]] [[شیعه]] و حتی [[اهل سنت]]، [[فضایل]] و [[مناقب]] [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} را به زبان [[شعر]] (چه [[عربی]]، چه [[فارسی]]) سروده و [[شعر]] خود را به [[مدح]] [[امام علی|علی]]{{ع}} آراستهاند. هر شیعۀ متعهّد [[احساس]] [[وظیفه]] میکرده که از [[قدرت]] و طبع شعری خود در مسیر [[ولایت]] بهره بگیرد. از اینرو حجم عظیمی از مدایح علوی پدید آمده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۵۳۴.</ref>. | '''مدایح علوی''' [[شاعران]] [[شیعه]] و حتی [[اهل سنت]]، [[فضایل]] و [[مناقب]] [[امام علی|حضرت علی]] {{ع}} را به زبان [[شعر]] (چه [[عربی]]، چه [[فارسی]]) سروده و [[شعر]] خود را به [[مدح]] [[امام علی|علی]] {{ع}} آراستهاند. هر شیعۀ متعهّد [[احساس]] [[وظیفه]] میکرده که از [[قدرت]] و طبع شعری خود در مسیر [[ولایت]] بهره بگیرد. از اینرو حجم عظیمی از مدایح علوی پدید آمده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۵۳۴.</ref>. | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
*مبنای شکلگیری مباحث [[کتاب]]"[[الغدیر]]"، بر غدیریههای [[شاعران]] [[عرب]] و [[فضایل]] [[امام علی|امیر المؤمنین]]{{ع}} در قالب [[شعر]] از صدر [[اسلام]] تا زمان مؤلف آن کتاب است و قرن به قرن [[شاعران]] [[غدیر]] را معرفی و به [[نقل]] و مستندسازی اشعارشان پرداخته است. اینگونه سرودهها، هم مفاهیم [[اعتقادی]] [[تشیع]] را در [[عواطف]] [[شیعیان]] ریشهدارتر ساخته و هم آن [[فضایل]] را که در [[روایات]] آمده، با زبان [[شعر]]، جذاب و فراگیر و ماندگار کرده است. [[پیامبرر خاتم|پیامبر اسلام]]] و [[ائمه]] [[معصومین]]{{عم}} نیز مدافع و مروّج اینگونه [[مدایح]] بودهاند و [[شعر]] [[شاعران]] هم در سایۀ مدایح علوی و ولایی، [[ارزش]] و اعتبار و [[جاودانگی]] یافته است (مادح [[خورشید]]، مدّاح خود است). به عنوان نمونه، برخی از [[شاعران]] [[عرب]] را یاد میکنیم: [[کعب بن زهیر]]، [[بشر بن منقذ]]، [[حسّان بن ثابت]] و...<ref> این شاعران و شعرای دیگری با نمونههایی از سرودههای علویشان در ج ۹ «موسوعة الامام علی بن ابیطالب»، ص ۸ تا ۱۰۱ و در مجلّدات متعدد «الغدیر» و منابع دیگر آمده است</ref>. در [[ادب]] [[فارسی]] نیز از دیرباز، [[شاعران]] [[شیعی]] به [[مدیحهسرایی]] [[اهل بیت]]، بهویژه [[امام علی|امیر مؤمنان]] پرداختهاند و [[فضایل]] آن [[حضرت]] را با زبان [[شعر]]، جاودانه ساختهاند.(...) کدام شاعر [[اهل]] ولا و [[محبّ]] [[اهل بیت]] است که دربارۀ [[امام علی|علی]] مدیحه و مدایحی نسروده باشد؟<ref>در این زمینه از جمله ر.ک: «غدیریههای فارسی»، محمد صحتی، «در ساحل غدیر» و «مناقب علوی در شعر فارسی» احمد احمدی بیرجندی</ref> این، عمل به توصیه و رهنمود [[امامان]] [[شیعه]] است که [[شاعران]] مکتبی را به سرودن دربارۀ [[اهل بیت]] فراخوانده و برای آن پاداشهای فراوان برشمردهاند. به فرمودۀ [[امام صادق]]{{ع}}: {{عربی|من قال فینا بیت شعر بنی اللّه له بیتا فی الجنّة}}<ref>هرکه بیتی شعر دربارۀ ما بگوید، خداوند در برابر آن خانهای در بهشت برایش بنا میکند.</ref>، [[احادیث]] فراوان از این دست، نشاندهندۀ [[فضیلت]] پرداختن به "مدایح علوی" و اشعار آیینی و ولایی است<ref>عیون اخبار الرضا، ص ۵، المحجّة البیضاء، ج ۵ ص ۲۲۹، الغدیر ج ۲ ص ۳.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۵۳۴.</ref> | * مبنای شکلگیری مباحث [[کتاب]]"[[الغدیر]]"، بر غدیریههای [[شاعران]] [[عرب]] و [[فضایل]] [[امام علی|امیر المؤمنین]] {{ع}} در قالب [[شعر]] از صدر [[اسلام]] تا زمان مؤلف آن کتاب است و قرن به قرن [[شاعران]] [[غدیر]] را معرفی و به [[نقل]] و مستندسازی اشعارشان پرداخته است. اینگونه سرودهها، هم مفاهیم [[اعتقادی]] [[تشیع]] را در [[عواطف]] [[شیعیان]] ریشهدارتر ساخته و هم آن [[فضایل]] را که در [[روایات]] آمده، با زبان [[شعر]]، جذاب و فراگیر و ماندگار کرده است. [[پیامبرر خاتم|پیامبر اسلام]]] و [[ائمه]] [[معصومین]] {{عم}} نیز مدافع و مروّج اینگونه [[مدایح]] بودهاند و [[شعر]] [[شاعران]] هم در سایۀ مدایح علوی و ولایی، [[ارزش]] و اعتبار و [[جاودانگی]] یافته است (مادح [[خورشید]]، مدّاح خود است). به عنوان نمونه، برخی از [[شاعران]] [[عرب]] را یاد میکنیم: [[کعب بن زهیر]]، [[بشر بن منقذ]]، [[حسّان بن ثابت]] و...<ref> این شاعران و شعرای دیگری با نمونههایی از سرودههای علویشان در ج ۹ «موسوعة الامام علی بن ابیطالب»، ص ۸ تا ۱۰۱ و در مجلّدات متعدد «الغدیر» و منابع دیگر آمده است</ref>. در [[ادب]] [[فارسی]] نیز از دیرباز، [[شاعران]] [[شیعی]] به [[مدیحهسرایی]] [[اهل بیت]]، بهویژه [[امام علی|امیر مؤمنان]] پرداختهاند و [[فضایل]] آن [[حضرت]] را با زبان [[شعر]]، جاودانه ساختهاند. (...) کدام شاعر [[اهل]] ولا و [[محبّ]] [[اهل بیت]] است که دربارۀ [[امام علی|علی]] مدیحه و مدایحی نسروده باشد؟<ref>در این زمینه از جمله ر. ک: «غدیریههای فارسی»، محمد صحتی، «در ساحل غدیر» و «مناقب علوی در شعر فارسی» احمد احمدی بیرجندی</ref> این، عمل به توصیه و رهنمود [[امامان]] [[شیعه]] است که [[شاعران]] مکتبی را به سرودن دربارۀ [[اهل بیت]] فراخوانده و برای آن پاداشهای فراوان برشمردهاند. به فرمودۀ [[امام صادق]] {{ع}}: {{عربی|من قال فینا بیت شعر بنی اللّه له بیتا فی الجنّة}}<ref>هرکه بیتی شعر دربارۀ ما بگوید، خداوند در برابر آن خانهای در بهشت برایش بنا میکند.</ref>، [[احادیث]] فراوان از این دست، نشاندهندۀ [[فضیلت]] پرداختن به "مدایح علوی" و اشعار آیینی و ولایی است<ref>عیون اخبار الرضا، ص ۵، المحجّة البیضاء، ج ۵ ص ۲۲۹، الغدیر ج ۲ ص ۳.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۵۳۴.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ ۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۹
مدایح علوی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: مدایح علوی در حدیث - مدایح علوی در کلام اسلامی - پرسشهای مرتبطمدایح علوی شاعران شیعه و حتی اهل سنت، فضایل و مناقب حضرت علی (ع) را به زبان شعر (چه عربی، چه فارسی) سروده و شعر خود را به مدح علی (ع) آراستهاند. هر شیعۀ متعهّد احساس وظیفه میکرده که از قدرت و طبع شعری خود در مسیر ولایت بهره بگیرد. از اینرو حجم عظیمی از مدایح علوی پدید آمده است[۱].
مقدمه
- مبنای شکلگیری مباحث کتاب"الغدیر"، بر غدیریههای شاعران عرب و فضایل امیر المؤمنین (ع) در قالب شعر از صدر اسلام تا زمان مؤلف آن کتاب است و قرن به قرن شاعران غدیر را معرفی و به نقل و مستندسازی اشعارشان پرداخته است. اینگونه سرودهها، هم مفاهیم اعتقادی تشیع را در عواطف شیعیان ریشهدارتر ساخته و هم آن فضایل را که در روایات آمده، با زبان شعر، جذاب و فراگیر و ماندگار کرده است. پیامبر اسلام] و ائمه معصومین (ع) نیز مدافع و مروّج اینگونه مدایح بودهاند و شعر شاعران هم در سایۀ مدایح علوی و ولایی، ارزش و اعتبار و جاودانگی یافته است (مادح خورشید، مدّاح خود است). به عنوان نمونه، برخی از شاعران عرب را یاد میکنیم: کعب بن زهیر، بشر بن منقذ، حسّان بن ثابت و...[۲]. در ادب فارسی نیز از دیرباز، شاعران شیعی به مدیحهسرایی اهل بیت، بهویژه امیر مؤمنان پرداختهاند و فضایل آن حضرت را با زبان شعر، جاودانه ساختهاند. (...) کدام شاعر اهل ولا و محبّ اهل بیت است که دربارۀ علی مدیحه و مدایحی نسروده باشد؟[۳] این، عمل به توصیه و رهنمود امامان شیعه است که شاعران مکتبی را به سرودن دربارۀ اهل بیت فراخوانده و برای آن پاداشهای فراوان برشمردهاند. به فرمودۀ امام صادق (ع): من قال فینا بیت شعر بنی اللّه له بیتا فی الجنّة[۴]، احادیث فراوان از این دست، نشاندهندۀ فضیلت پرداختن به "مدایح علوی" و اشعار آیینی و ولایی است[۵][۶]
منابع
پانویس
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۵۳۴.
- ↑ این شاعران و شعرای دیگری با نمونههایی از سرودههای علویشان در ج ۹ «موسوعة الامام علی بن ابیطالب»، ص ۸ تا ۱۰۱ و در مجلّدات متعدد «الغدیر» و منابع دیگر آمده است
- ↑ در این زمینه از جمله ر. ک: «غدیریههای فارسی»، محمد صحتی، «در ساحل غدیر» و «مناقب علوی در شعر فارسی» احمد احمدی بیرجندی
- ↑ هرکه بیتی شعر دربارۀ ما بگوید، خداوند در برابر آن خانهای در بهشت برایش بنا میکند.
- ↑ عیون اخبار الرضا، ص ۵، المحجّة البیضاء، ج ۵ ص ۲۲۹، الغدیر ج ۲ ص ۳.
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۵۳۴.