معمر بن خلاد: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
خط ۱: خط ۱:
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[معمر بن خلاد در تراجم و رجال]] - [[معمر بن خلاد در تاریخ اسلامی]] - [[معمر بن خلاد در معارف و سیره رضوی]]| پرسش مرتبط  = }}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[معمر بن خلاد در تراجم و رجال]] - [[معمر بن خلاد در تاریخ اسلامی]] - [[معمر بن خلاد در معارف و سیره رضوی]]| پرسش مرتبط  = }}


==مقدمه==
== مقدمه ==
[[معمر بن خلاد بن ابی‌خلاد بغدادی]]، از روایان [[حدیث]] از [[امام رضا]]{{ع}} بود. وی می‌گوید: «به امام رضا{{ع}} عرض کردم: هرگاه [[پدر]] و مادرم [[مذهب]] [[حق]] را نشناسند، دعایشان کنم؟ [[امام]]{{ع}} فرمودند: برای آن‎ها [[دعا]] کن و از جانب آن‎ها [[صدقه]] بده، و اگر زنده باشند و مذهب حق را نشناسند با آن‎ها [[مدارا]] کن؛ زیرا [[رسول خدا]]{{صل}} فرمودند: [[خدا]] مرا به [[رحمت]] فرستاده نه به [[بی‌مهری]] و [[نافرمانی]]»<ref>معجم رجال الحدیث، ج۱۸، ص۲۶۳.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]] ص ۷۱۷.</ref>
[[معمر بن خلاد بن ابی‌خلاد بغدادی]]، از روایان [[حدیث]] از [[امام رضا]] {{ع}} بود. وی می‌گوید: «به امام رضا {{ع}} عرض کردم: هرگاه [[پدر]] و مادرم [[مذهب]] [[حق]] را نشناسند، دعایشان کنم؟ [[امام]] {{ع}} فرمودند: برای آن‎ها [[دعا]] کن و از جانب آن‎ها [[صدقه]] بده، و اگر زنده باشند و مذهب حق را نشناسند با آن‎ها [[مدارا]] کن؛ زیرا [[رسول خدا]] {{صل}} فرمودند: [[خدا]] مرا به [[رحمت]] فرستاده نه به [[بی‌مهری]] و [[نافرمانی]]»<ref>معجم رجال الحدیث، ج۱۸، ص۲۶۳.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]] ص ۷۱۷.</ref>


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==

نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۴۰

مقدمه

معمر بن خلاد بن ابی‌خلاد بغدادی، از روایان حدیث از امام رضا (ع) بود. وی می‌گوید: «به امام رضا (ع) عرض کردم: هرگاه پدر و مادرم مذهب حق را نشناسند، دعایشان کنم؟ امام (ع) فرمودند: برای آن‎ها دعا کن و از جانب آن‎ها صدقه بده، و اگر زنده باشند و مذهب حق را نشناسند با آن‎ها مدارا کن؛ زیرا رسول خدا (ص) فرمودند: خدا مرا به رحمت فرستاده نه به بی‌مهری و نافرمانی»[۱].[۲]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. معجم رجال الحدیث، ج۱۸، ص۲۶۳.
  2. محمدی، حسین، رضانامه ص ۷۱۷.