نعیم بن حماد: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۴: | خط ۴: | ||
[[ابوعبدالله نعیم بن حماد بن معاویه خزاعی فارض مروزی]] [[اهل مرو]] بود که برای [[آموختن]] [[حدیث]] به [[عراق]] و [[حجاز]] [[سفر]] کرد و سرانجام در [[مصر]] ساکن شد.<ref>الطبقات الکبری، ج۷، ص۵۱۹.</ref> او به گفته خودش، ابتدا جهمی مسلک بود، ولی آن را رها کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۳۰۶.</ref> [[ابن حماد]] از افرادی چون [[سفیان بن عیینه]]، [[عبدالرزاق بن همام]]، [[ابن مبارک]] و [[رشدین بن سعد]] [[روایت]] کرده و کسانی چون [[بخاری]]، [[ابوزرعه دمشقی]] و [[ابوحاتم]] از او [[حدیث]] کردهاند. [[احمد بن حنبل]] گفته است: اولین شخصی که او را به کتابهای [[مسند]] میشناسیم، نعیم است.<ref>تهذیب الکمال، ج۲۹، ص۴۶۶ ـ ۴۶۸.</ref> | [[ابوعبدالله نعیم بن حماد بن معاویه خزاعی فارض مروزی]] [[اهل مرو]] بود که برای [[آموختن]] [[حدیث]] به [[عراق]] و [[حجاز]] [[سفر]] کرد و سرانجام در [[مصر]] ساکن شد.<ref>الطبقات الکبری، ج۷، ص۵۱۹.</ref> او به گفته خودش، ابتدا جهمی مسلک بود، ولی آن را رها کرد.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۳۰۶.</ref> [[ابن حماد]] از افرادی چون [[سفیان بن عیینه]]، [[عبدالرزاق بن همام]]، [[ابن مبارک]] و [[رشدین بن سعد]] [[روایت]] کرده و کسانی چون [[بخاری]]، [[ابوزرعه دمشقی]] و [[ابوحاتم]] از او [[حدیث]] کردهاند. [[احمد بن حنبل]] گفته است: اولین شخصی که او را به کتابهای [[مسند]] میشناسیم، نعیم است.<ref>تهذیب الکمال، ج۲۹، ص۴۶۶ ـ ۴۶۸.</ref> | ||
[[رجالیون]] [[اهل سنت]] درباره [[جرح و تعدیل]] او [[اختلاف]] نظر دارند: گروهی او را [[موثق]]، و گروهی دیگر [[ضعیف]] و سازنده حدیث میدانند.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۳۰۶.</ref> گفتهاند که وی کتابی به نام مسند و کتابهایی در ردّ [[ابوحنیفه]] و [[جهمیه]] نوشته، <ref>هدیة العارفین، ج۲، ص۴۹۸.</ref> اما آنچه امروزه از او در دست است، کتاب [[الفتن]] در موضوع [[فتنههای آخرالزمان]] و [[علایم ظهور]] است که بخشی از آن را [[ابن طاووس]] در کتاب الملاحم (التشریف بالمنن) آورده است.<ref>الذریعه، ج۴، ص۱۸۹.</ref> [[نعیم بن حماد]] را بایستی از بزرگان [[اهل حدیث]] و [[مخالفان]] [[معتزله]] به شمار آورد که در موضوع [[محنت]] از مصر به [[بغداد]] فرا خوانده شد و چون برخلاف نظر [[حکومت]] به قدیم بودن [[قرآن]] [[رأی]] داد، به [[زندان]] افتاد و در سال ۲۲۸ یا ۲۲۹هـ در زندان [[سامرا]] از [[دنیا]] رفت.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۳۰۶.</ref>.<ref> [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۸۰۶.</ref> | [[رجالیون]] [[اهل سنت]] درباره [[جرح و تعدیل]] او [[اختلاف]] نظر دارند: گروهی او را [[موثق]]، و گروهی دیگر [[ضعیف]] و سازنده حدیث میدانند.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۳۰۶.</ref> گفتهاند که وی کتابی به نام مسند و کتابهایی در ردّ [[ابوحنیفه]] و [[جهمیه]] نوشته، <ref>هدیة العارفین، ج۲، ص۴۹۸.</ref> اما آنچه امروزه از او در دست است، کتاب [[الفتن (کتاب)|الفتن]] در موضوع [[فتنههای آخرالزمان]] و [[علایم ظهور]] است که بخشی از آن را [[ابن طاووس]] در کتاب الملاحم (التشریف بالمنن) آورده است.<ref>الذریعه، ج۴، ص۱۸۹.</ref> [[نعیم بن حماد]] را بایستی از بزرگان [[اهل حدیث]] و [[مخالفان]] [[معتزله]] به شمار آورد که در موضوع [[محنت]] از مصر به [[بغداد]] فرا خوانده شد و چون برخلاف نظر [[حکومت]] به قدیم بودن [[قرآن]] [[رأی]] داد، به [[زندان]] افتاد و در سال ۲۲۸ یا ۲۲۹هـ در زندان [[سامرا]] از [[دنیا]] رفت.<ref>تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۳۰۶.</ref>.<ref> [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۸۰۶.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ ۲۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۴
موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد
آشنایی اجمالی
ابوعبدالله نعیم بن حماد بن معاویه خزاعی فارض مروزی اهل مرو بود که برای آموختن حدیث به عراق و حجاز سفر کرد و سرانجام در مصر ساکن شد.[۱] او به گفته خودش، ابتدا جهمی مسلک بود، ولی آن را رها کرد.[۲] ابن حماد از افرادی چون سفیان بن عیینه، عبدالرزاق بن همام، ابن مبارک و رشدین بن سعد روایت کرده و کسانی چون بخاری، ابوزرعه دمشقی و ابوحاتم از او حدیث کردهاند. احمد بن حنبل گفته است: اولین شخصی که او را به کتابهای مسند میشناسیم، نعیم است.[۳]
رجالیون اهل سنت درباره جرح و تعدیل او اختلاف نظر دارند: گروهی او را موثق، و گروهی دیگر ضعیف و سازنده حدیث میدانند.[۴] گفتهاند که وی کتابی به نام مسند و کتابهایی در ردّ ابوحنیفه و جهمیه نوشته، [۵] اما آنچه امروزه از او در دست است، کتاب الفتن در موضوع فتنههای آخرالزمان و علایم ظهور است که بخشی از آن را ابن طاووس در کتاب الملاحم (التشریف بالمنن) آورده است.[۶] نعیم بن حماد را بایستی از بزرگان اهل حدیث و مخالفان معتزله به شمار آورد که در موضوع محنت از مصر به بغداد فرا خوانده شد و چون برخلاف نظر حکومت به قدیم بودن قرآن رأی داد، به زندان افتاد و در سال ۲۲۸ یا ۲۲۹هـ در زندان سامرا از دنیا رفت.[۷].[۸]
