حماد بن عیسی جهنی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = حماد بن عیسی جهنی در معارف و سیره رضوی| پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == از راویان حدیث و از یاران امام کاظم {{ع}} و امام رضا {{ع}} می‌باشد<ref>الرجال کشی، ج۲، ص۸۳۰؛ الرجال نجاشی، ص۱۰۴؛ م...» ایجاد کرد)
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
 
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۱: خط ۱:
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[حماد بن عیسی جهنی در معارف و سیره رضوی]]| پرسش مرتبط  = }}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[حماد بن عیسی جهنی در معارف و سیره رضوی]]| پرسش مرتبط  = }}
== آشنایی اجمالی ==
== آشنایی اجمالی ==
از [[راویان حدیث]] و از [[یاران امام کاظم]] {{ع}} و [[امام رضا]] {{ع}} می‌باشد<ref>الرجال کشی، ج۲، ص۸۳۰؛ الرجال نجاشی، ص۱۰۴؛ معجم رجال الحدیث، ج۶، ص۲۲۴.</ref>. او از اهالی [[کوفه]] بود و در [[بصره]] سکونت داشت که در [[سال ۲۰۹ هجری]] و در [[زمان]] [[امامت امام جواد]] {{ع}} درگذشت. وی دارای تألیفاتی چون، کتاب [[زکاة]]، کتاب [[صلاة]] و... می‌باشد<ref>معجم رجال الحدیث، ج۶، ص۲۲۴-۲۲۵.</ref>.
[[ابومحمد حماد بن عیسی بن عبیده جهنی بصری کوفی]]، ملقب به [[غریق الجحفه]] اصل وی از [[کوفه]] و از [[موالی]] [[قبیله جهینه]] بود و نسبت وی بدین سبب است.<ref>رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۷.</ref> [[تاریخ]] و محل ولادت وی به [[درستی]] روشن نیست. [[کشّی]] می‌‌نویسد: حماد به هنگام [[مرگ]] هفتاد و اندی سال [[عمر]] داشت،<ref>اختیار معرفة الرجال، ص۳۱۷.</ref> اما [[نجاشی]] سن وی را به هنگام [[وفات]] نود و اندی دانسته است.<ref>رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۹.</ref> به نظر می‌‌رسد این [[اختلاف]] به دلیل ضبط کلمه سبعین و تسعین است. به هر حال با توجه به سن وی و وفات او به سال ۲۰۹ هـ، ولادت حماد باید در حدود ۱۲۰ یا ۱۴۰ هـ بوده باشد. حماد در [[بصره]] اقامت داشت<ref>خلاصة الاقوال،ص ۵۶.</ref> و از [[اصحاب]] [[امام صادق]]، [[امام کاظم]] و [[امام رضا]]{{عم}} بود<ref>رجال البرقی، ص۲۱، ۴۸ و ۵۳.</ref> و [[زمان امام جواد]]{{ع}} را نیز [[درک]] کرد<ref>اختیار معرفة الرجال، ص۳۱۷.</ref> و از آن بزرگان [[حدیث]] [[روایت]] کرده است، اما [[روایات]] منقوله او از امام رضا و [[امام جواد]]{{عم}} در دست نیست.<ref>رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۷.</ref> به گفته خویش، وی هفتاد حدیث از [[امام صادق]]{{ع}} شنیده و آنها را [[حفظ]] کرده است، اما از شدت [[احتیاط]] که مبادا کم و زیادی در نقل عبارات آنها واقع شود، تنها بیست حدیث از آن [[حضرت]] بازگو نمود.


او می‌گوید: «بر [[امام کاظم]] {{ع}} وارد شدم، گفتم: فدایت شوم! از [[خدا]] بخواه به من خانه‌ای و زوجه‌ای و [[فرزندی]] و خادمی عطا کند و در هر سال [[حج]] قسمت من گرداند. [[امام]] {{ع}} فرمودند: «{{متن حدیث|اللَّهُمَّ صَلِ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ}}، خدایا! به او خانه‌ای و زوجه‌ای و فرزندی و خادمی و پنجاه سال حج عطا کن».
حماد روزی از امام صادق{{ع}} [[طلب]] [[دعا]] کرد تا [[خداوند]] [[خانه]] و [[همسر]] و فرزند پسر و خدمتکاری به او [[عنایت]] فرماید. [[امام]] آنچه خواسته بود به اضافه پنجاه [[سفر حج]] برای او از [[خدا]] خواست و حماد به آنچه خواسته بود، نایل شد و در نهایت برای پنجاه و یکمین سال، به همراه [[ابوالعباس نوفلی قصیر]] به قصد انجام [[مراسم حج]] رهسپار [[مکه]] شد، ولی چون به [[وادی]] القناة، از نواحی مکه رسید و خواست برای [[احرام]] بستن [[غسل]] کند، در سیل [[غرق]] شد و از آن پس به غریق الجحفه [[شهرت]] یافت.<ref>اختیار معرفة الرجال، ص۳۱۶ ـ ۳۱۷.</ref>


حمّاد می‌گوید: «چون شرط کردند. پنجاه سال، فهمیدم که بیش از پنجاه بار حج نخواهم کرد. اکنون [[چهل]] و هشت حج به جا آوردم و این خانه‌ای است که خدا به من داده و این زوجه من است که پشت پرده است و [[کلام]] مرا می‌شنود و این فرزند من و این [[خادم]] من است که خدا به من عطا کرده است».
به جز منابع [[شیعی]] در [[منابع اهل سنت]] نیز نام وی ذکر شده و روایاتی از او نقل شده است.<ref>الوافی بالوفیات، ج۱۳، ص۱۵۱.</ref> وی علاوه بر [[امامان معصوم]]{{ع}} از کسانی چون [[ابن جریح]]، [[حنظلة بن ابی سفیان ثوری]]،<ref> خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۳، ص۱۹.</ref> [[عبدالله بن مغیره]] و [[عبدالله بن سنان]] [[روایت]] کرده است.<ref>رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۸.</ref> افراد بسیاری نیز از [[شاگردان]] و [[راویان]] وی بوده‌اند که از آن میان کسانی چون [[علی بن حدید]]، [[اسماعیل بن سهل]]،<ref>الفهرست (طوسی)، ص۶۱.</ref> [[ابراهیم جوزجانی]] و [[ابوبکر صاغانی]] را می‌‌توان نام برد.<ref>تاریخ الاسلام، ج۱۴، ص۱۲۹.</ref> بنا به روایت کشّی، حماد فردی [[فقیه]] و از [[اصحاب اجماع]] بود که علمای [[مذهب]] بر [[اتقان]] و اعتبار روایت ایشان [[اتفاق نظر]] دارند.<ref>اختیار معرفة الرجال، ص۳۷۵.</ref> از روایت [[شیخ طوسی]] معلوم می‌‌شود که حماد پس از [[شهادت امام کاظم]]{{ع}} اندک زمانی در [[امامت]] آن [[حضرت]] وقوف کرد، لیکن به زودی از عقیده‌اش برگشت.<ref>الغیبه، ص۷۱.</ref> به هر حال [[رجالیون]] [[شیعه]] وی را [[موثق]] دانسته<ref>رجال الطوسی، ص۳۴۶.</ref> و از علمای [[اهل سنت]]، تنها [[یحیی بن معین]] او را شیخ [[صالح]] می‌‌داند<ref> تهذیب الکمال، ج۷، ص۲۸۲.</ref> و [[ابن حبان]]، [[ابن حجر]] و [[ابن ابی حاتم]] او را [[تضعیف]] کرده‌اند.<ref>الجرح و التعدیل، ج۳، ص۱۴۵؛ المجروحین، ج۱، ص۲۵۳.</ref> وی در نهایت چنان که گفته شد، به سال ۲۰۸ یا ۲۰۹ هـ در ایام [[امامت امام جواد]]{{ع}} از [[دنیا]] رفت<ref>رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۷.</ref> و در سیاله، از نواحی [[مدینه]] به [[خاک]] سپرده شد.<ref> کشف الغمه، ج۲، ص۳۶۵.</ref> وی دارای آثار و تألیفاتی بوده که عبارت‌اند از: النوادر، الزکاة، الصلاة<ref> الفهرست (طوسی)، ص۶۱.</ref> و جزء فی الحدیث<ref>الذریعه، ج۵، ص۱۰۰.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص 293.</ref>
 
بعد از آن، حمّاد دو حج انجام داد و پنجاه حج کامل شد، سپس خارج شد برای انجام حج به همراه [[ابوالعباس]] نوفلی قصری، وقتی به جایی رسید که باید مُحرِم شود، وارد رودخانه شد تا [[غسل]] کند، سیل او را با خود برد و [[غرق]] شد، قبل از این که حجی اضافه بر پنجاه حج انجام دهد<ref>معجم رجال الحدیث، ج۶، ص۲۲۷.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]] ص ۲۵۲.</ref>


== منابع ==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
# [[پرونده:13681348.jpg|22px]] [[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|'''رضانامه''']]
# [[پرونده: IM009687.jpg|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}



نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۳

آشنایی اجمالی

ابومحمد حماد بن عیسی بن عبیده جهنی بصری کوفی، ملقب به غریق الجحفه اصل وی از کوفه و از موالی قبیله جهینه بود و نسبت وی بدین سبب است.[۱] تاریخ و محل ولادت وی به درستی روشن نیست. کشّی می‌‌نویسد: حماد به هنگام مرگ هفتاد و اندی سال عمر داشت،[۲] اما نجاشی سن وی را به هنگام وفات نود و اندی دانسته است.[۳] به نظر می‌‌رسد این اختلاف به دلیل ضبط کلمه سبعین و تسعین است. به هر حال با توجه به سن وی و وفات او به سال ۲۰۹ هـ، ولادت حماد باید در حدود ۱۲۰ یا ۱۴۰ هـ بوده باشد. حماد در بصره اقامت داشت[۴] و از اصحاب امام صادق، امام کاظم و امام رضا(ع) بود[۵] و زمان امام جواد(ع) را نیز درک کرد[۶] و از آن بزرگان حدیث روایت کرده است، اما روایات منقوله او از امام رضا و امام جواد(ع) در دست نیست.[۷] به گفته خویش، وی هفتاد حدیث از امام صادق(ع) شنیده و آنها را حفظ کرده است، اما از شدت احتیاط که مبادا کم و زیادی در نقل عبارات آنها واقع شود، تنها بیست حدیث از آن حضرت بازگو نمود.

حماد روزی از امام صادق(ع) طلب دعا کرد تا خداوند خانه و همسر و فرزند پسر و خدمتکاری به او عنایت فرماید. امام آنچه خواسته بود به اضافه پنجاه سفر حج برای او از خدا خواست و حماد به آنچه خواسته بود، نایل شد و در نهایت برای پنجاه و یکمین سال، به همراه ابوالعباس نوفلی قصیر به قصد انجام مراسم حج رهسپار مکه شد، ولی چون به وادی القناة، از نواحی مکه رسید و خواست برای احرام بستن غسل کند، در سیل غرق شد و از آن پس به غریق الجحفه شهرت یافت.[۸]

به جز منابع شیعی در منابع اهل سنت نیز نام وی ذکر شده و روایاتی از او نقل شده است.[۹] وی علاوه بر امامان معصوم(ع) از کسانی چون ابن جریح، حنظلة بن ابی سفیان ثوری،[۱۰] عبدالله بن مغیره و عبدالله بن سنان روایت کرده است.[۱۱] افراد بسیاری نیز از شاگردان و راویان وی بوده‌اند که از آن میان کسانی چون علی بن حدید، اسماعیل بن سهل،[۱۲] ابراهیم جوزجانی و ابوبکر صاغانی را می‌‌توان نام برد.[۱۳] بنا به روایت کشّی، حماد فردی فقیه و از اصحاب اجماع بود که علمای مذهب بر اتقان و اعتبار روایت ایشان اتفاق نظر دارند.[۱۴] از روایت شیخ طوسی معلوم می‌‌شود که حماد پس از شهادت امام کاظم(ع) اندک زمانی در امامت آن حضرت وقوف کرد، لیکن به زودی از عقیده‌اش برگشت.[۱۵] به هر حال رجالیون شیعه وی را موثق دانسته[۱۶] و از علمای اهل سنت، تنها یحیی بن معین او را شیخ صالح می‌‌داند[۱۷] و ابن حبان، ابن حجر و ابن ابی حاتم او را تضعیف کرده‌اند.[۱۸] وی در نهایت چنان که گفته شد، به سال ۲۰۸ یا ۲۰۹ هـ در ایام امامت امام جواد(ع) از دنیا رفت[۱۹] و در سیاله، از نواحی مدینه به خاک سپرده شد.[۲۰] وی دارای آثار و تألیفاتی بوده که عبارت‌اند از: النوادر، الزکاة، الصلاة[۲۱] و جزء فی الحدیث[۲۲].[۲۳]

منابع

  1. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱

پانویس

  1. رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۷.
  2. اختیار معرفة الرجال، ص۳۱۷.
  3. رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۹.
  4. خلاصة الاقوال،ص ۵۶.
  5. رجال البرقی، ص۲۱، ۴۸ و ۵۳.
  6. اختیار معرفة الرجال، ص۳۱۷.
  7. رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۷.
  8. اختیار معرفة الرجال، ص۳۱۶ ـ ۳۱۷.
  9. الوافی بالوفیات، ج۱۳، ص۱۵۱.
  10. خلاصة تهذیب تهذیب الکمال، ج۳، ص۱۹.
  11. رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۸.
  12. الفهرست (طوسی)، ص۶۱.
  13. تاریخ الاسلام، ج۱۴، ص۱۲۹.
  14. اختیار معرفة الرجال، ص۳۷۵.
  15. الغیبه، ص۷۱.
  16. رجال الطوسی، ص۳۴۶.
  17. تهذیب الکمال، ج۷، ص۲۸۲.
  18. الجرح و التعدیل، ج۳، ص۱۴۵؛ المجروحین، ج۱، ص۲۵۳.
  19. رجال النجاشی، ج۱، ص۳۳۷.
  20. کشف الغمه، ج۲، ص۳۶۵.
  21. الفهرست (طوسی)، ص۶۱.
  22. الذریعه، ج۵، ص۱۰۰.
  23. جمعی از پژوهشگران، فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۱، ص 293.