اراضی فیء

موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

فئ، بر اموالی اطلاق می‌شد که با اعزام سپاه، ولی بدون جنگ و خونریزی از بیگانگان به دست می‌آمد، بر خلاف غنیمت که الزاماً با جنگ همراه بود؛ مانند جزیۀ سرانه و خراج زمین سواد (عراق). اراضی فئ به زمین‌هایی گفته می‌شد که مالکان آنها پیش از آغاز جنگ با سپاه اسلام؛ آن را رها کرده و رفته باشند. در فقه شیعی، اراضی فئ از اراضی عنوه به حساب آمده و منافع آن، بر پنج سهم مساوی تقسیم می‌گردید:

1. سهم رسول الله که پس از رحلت آن حضرت، ابوبکر - خلیفه اول - آن را به امور سلاح اختصاص داد؛
2. سهم ذوی القربی (سهم بنی هاشم، بنی المطلب و عبدالمناف از قریش)؛
3. سهم یتیمان نیازمند؛
4. سهم مساکین؛
5. سهم ابن سبیل و مسافرین.

منابع

1. فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی