برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| {{مدخل مرتبط
| | #تغییر_مسیر [[مقام رضا در عرفان اسلامی]] |
| | موضوع مرتبط = رضایت
| |
| | عنوان مدخل = رضایت
| |
| | مداخل مرتبط = [[رضایت در قرآن]] - [[رضایت در فقه سیاسی]] - [[رضایت در معارف و سیره نبوی]] - [[رضایت در معارف و سیره رضوی]] - [[رضایت در سیره معصوم]] - [[رضایت در اخلاق اسلامی]] - [[رضایت در روانشناسی اسلامی]] - [[رضایت در عرفان اسلامی]] - [[رضایت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
| |
| | پرسش مرتبط =
| |
| }}
| |
| | |
| ==دادهها و ندادهها در مقام رضا==
| |
| [[سالک]] [[طریقت]] [[حقیقت]] به [[شریعت اسلام]]، در مقام رضا به جایی میرسد که دادهها و ندادهها برایش یکسان است؛ زیرا هر یک را به [[حکمت]] و مصلحتی میداند که خدای [[علیم]] و [[قدیر]] و معطی در [[مقام]] پروردگاری برایش رقم زده است؛ چرا خدایی [[دانا]] و توانا و [[بخشنده]] که نسبت به او و احوالش [[نادان]] و [[ناتوان]] و [[بخیل]] نیست، چیزی را خواسته است که به حکمت و [[مصلحت]] است. در [[روایت]] است: [[جابر بن عبدالله انصاری]] [[یار]] دیرین [[رسول خدا]]{{صل}}، پیر [[نورانی]] و [[پاک]] [[دل]]، [[بیمار]] و بستری شد، [[امام باقر]]{{ع}} برای [[عیادت]] به [[خانه]] او رفت، در بالینش نشست و با مهر و [[محبت]] خاصی فرمود: «ای جابر! حالت چطور است؟!»
| |
| جابر گفت: در حالی هستم که [[پیری]] را نسبت به [[جوانی]] [[دوست]] دارم، [[مرگ]] را نسبت به [[زندگی]] دوست دارم، به [[بیماری]] نسبت به [[سلامتی]] علاقهمندم. (منظور جابر این بود که در برابر هر گونه [[ناملایمات]]، [[مقاوم]] و [[صبور]] هستم).
| |
| امام باقر{{ع}} به او فرمود: «اما من آنچه را [[خدا]] بخواهد دوست دارم، اگر پیری را بخواهد همان را دوست دارم، اگر جوانی را بخواهد، به همان علاقهمندم، بیماری یا سلامتی، زندگی یا مرگ، هرکدام را او بپسندد همان را میپسندم»<ref>برگی از زندگی امام باقر{{ع}}، محمد محمدی اشتهاردی؛ مقامات معنوی، محسن بینا، ج۲، ص۴۱.</ref>.
| |
| | |
| همچنین روایت است: روایت شده: جمعی به محضر امام باقر{{ع}} آمدند و دیدند آن حضرت به خاطر بیمار بودن یکی از [[کودکان]]، بسیار ناراحت و [[غمگین]] است به طوری که [[آرامش]] ندارد، با خود گفتند: «اگر خدای نکرده این [[کودک]] فوت کند، امام باقر{{ع}} منقلب میشود و ممکن است به حال خطیری بیفتد». آنها همچنان [[حیران]] بودند. ناگاه دیدند امام باقر{{ع}} از خانه بیرون آمد، ولی بسیار شادمان و خوشحال به نظر میرسید. با اینکه صدای گریهای که از خانه برخاست، نشان میداد که آن کودک بیمار از [[دنیا]] رفته است. آنها به آن [[بزرگوار]] عرض کردند: «ما نگران حال شما بودیم، با خود گفتیم اگر فرزندتان از [[دنیا]] برود بیتاب خواهید شد، ولی اکنون تو را شاد میبینیم». [[امام باقر]]{{ع}} در پاسخ فرمود: {{متن حدیث|إِنَّا لَنُحِبُّ أَنْ نُعَافَى فِيمَنْ نُحِبُّ، فَإِذَا جَاءَ أَمْرُ اللَّهِ سَلَّمْنَا فِيمَا يُحِبُّ}}<ref>برگی از زندگی امام باقر{{ع}}، محمد محمدی اشتهاردی؛ مقامات معنوی، محسن بینا، ج۲، ص۴۱.</ref>؛ «ما [[دوست]] داریم که در مورد دوستانمان، در [[عافیت]] باشیم، ولی وقتی که [[قضای الهی]] فرا رسید، آنچه را [[خدا]] دوست دارد، همان را میپسندیم و [[تسلیم]] آن هستیم».
| |
| [[مقام رضا]] در [[فرهنگ قرآنی]]، [[مقام]] بس بزرگ است و تنها کسانی به [[بهشت]] [[رضوان الهی]] در میآیند که [[اهل]] [[رضا]]{{ع}} باشند. مقام رضا که در [[فارسی]] مقام [[خشنودی]] به خدا در هر حال و احوال است، به معنای رضای [[بنده]] از خدا به معنای آن است که [[قضای خدا]] را [[مکروه]] نداند<ref>مفردات الفاظ قرآن کریم، راغب اصفهانی، ص۳۵۶، «رضی».</ref>؛ و این امر محقق نمیشود، مگر آنکه بنده به قضای الهی و کارهای [[تکوینی]] و [[احکام]] [[تشریعی]] او [[راضی]] باشد<ref>المیزان، ج۹، ص۳۷۵.</ref>.
| |
| | |
| کسی که در مقام رضا نشسته است، نسبت به [[مصیبتها]] و هر آنچه به او از خدا میرسد [[خشنود]] است و هیچگونه [[کراهت]] و [[ناخشنودی]] در وی پدید نمیآید؛ از این روست که وقتی به او نقصی در [[جان]] و مالش میرسد هیچ واکنش کراهتآمیزی نشان نمیدهد؛ زیرا آن را به [[حکمت الهی]] و مصلحتی میداند؛ چنانکه دادههای [[الهی]] او را به [[هیجان]] نمیآورد و سرمست و فرحناک نمیشود؛ زیرا میداند که هر چه میرسد براساس [[حکمت]] خدای [[علیم]] و [[قدیر]] و معطی است؛ چنانکه خدا میفرماید: {{متن قرآن|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ * لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جانهایتان نمیرسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است * تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمیدارد» سوره حدید، آیه ۲۲-۲۳.</ref>.
| |
| کسی که براین [[اعتقاد]] و [[باور]] باشد، نسبت به مصیبتها یی که مایه از دست رفتن و مشکلاتی میشود، ناخشنود نمیشود؛ زیرا آن را [[حکیمانه]] از سوی خدای [[علیم]] و [[قدیر]] و معطی میداند. از این روست که [[خدا]] در جایی میفرماید: {{متن قرآن|كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَكُمْ وَعَسَى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَعَسَى أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«جنگ بر شما مقرر شده است در حالی که شما را ناپسند است و بسا چیزی را ناپسند میدارید و همان برای شما بهتر است و بسا چیزی را دوست میدارید و همان برایتان بدتر است و خداوند میداند و شما نمیدانید» سوره بقره، آیه ۲۱۶.</ref>.
| |
| | |
| از نظر [[قرآن]]، [[رضایت]] [[انسان]] از خدا و پذیرش [[قضا و قدر الهی]] موجب میشود تا [[رضایت خدا]] نسبت به او تأمین شود. چنین نفسی در [[مقام]] [[اطمینان]] است و خدا درباره این [[بندگان]] [[سالک]] خویش میفرماید: {{متن قرآن|يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً * فَادْخُلِي فِي عِبَادِي * وَادْخُلِي جَنَّتِي}}<ref>«ای روان آرمیده! * به سوی پروردگارت خرسند و پسندیده بازگرد! * آنگاه، در جرگه بندگان من درآی! * و به بهشت من پا بگذار!» سوره فجر، آیه ۲۷-۳۰.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[عرفان در قرآن (کتاب)|عرفان در قرآن]]، ص ۱۹۷.</ref>
| |
| | |
| ==آثار مقام رضا در انسان==
| |
| از نظر قرآن، هرکسی که در مقام رضا قرار دارد، بهرهمند از آثاری در [[زندگی]] است که برخی از مهمترین آنها عبارتند از:
| |
| #'''تأمین خیر''': رضایت از [[مقدرات الهی]]، تأمینکننده خیر و [[مصلحت]] [[واقعی]] انسان است؛ زیرا چنانکه از آیه ۲۱۶ سوره بقره فهمیده میشود،[[ انسان]] به سبب عدم [[احاطه علمی]] به امور و مسائل اموری را دوست میدارد که به [[زیان]] اوست و اموری را ناگوار و ناخوشایند میداند در حالی که به ضرر و زیان اوست. از اینرو نمیتوان پذیرفت که مثلاً داشتن [[مال]] و فرزند و [[نعمت]] به معنای خیر و مصلحت اوست؛ زیرا چنانکه معلوم است،[[ زن]] و مال و فرزند میتواند به عنوان [[فتنه]] و آزمونی سخت باشد و بلای [[جان]] وی گردد<ref>{{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ وَأَوْلَادِكُمْ عَدُوًّا لَكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ وَإِنْ تَعْفُوا وَتَصْفَحُوا وَتَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ * إِنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ وَاللَّهُ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ}} «ای مؤمنان! برخی از همسران و فرزندانتان دشمن شمایند پس، از آنان دوری گزینید و اگر درگذرید و ببخشایید و چشم بپوشید بیگمان خداوند (نیز) آمرزندهای بخشاینده است * جز این نیست که داراییها و فرزندانتان مایه آزمونند و خداوند است که پاداش سترگ نزد اوست» سوره تغابن، آیه ۱۴-۱۵.</ref>. پس کسی که دارای نعمتی است به معنای خیر نیست، بلکه میتواند شرّی برای او باشد و همچنین داشتن [[نعمت]] به معنای [[کرامت]] نیست؛ زیرا [[خدا]] به [[کافران]] چنان میدهد تا سرشان را برای درخواست بالا نیاورند و به [[حکم]] عدالت [[الهی]] [[پاداش]] و مزد [[عمل صالح]] ایشان را در همین [[دنیا]] میدهد<ref>{{متن قرآن|فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ * وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ}} «اما انسان، چون پروردگارش او را بیازماید و گرامی دارد و نعمت دهد، میگوید: پروردگارم مرا گرامی داشت * و چون پروردگارش او را بیازماید و روزیاش را بر او تنگ گیرد میگوید پروردگارم مرا خوار داشت» سوره فجر، آیه ۱۵-۱۶؛ {{متن قرآن|وَلَوْلَا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً لَجَعَلْنَا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمَنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفًا مِنْ فِضَّةٍ وَمَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُونَ * وَلِبُيُوتِهِمْ أَبْوَابًا وَسُرُرًا عَلَيْهَا يَتَّكِئُونَ * وَزُخْرُفًا وَإِنْ كُلُّ ذَلِكَ لَمَّا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ}} «و اگر نه این بود که مردم (در تمایل به کفر) امّتی واحد میشدند بیگمان برای خانههای کسانی که به (خداوند) بخشنده کفر میورزند بامهایی سیمین و نردبانهایی که از آنها فرا روند قرار میدادیم * و برای خانههایشان درهایی میساختیم و تختهایی مینهادیم که بر آن پشت دهند * و زیورهایی و همه اینها چیزی جز برخورداری زندگانی این جهان نیست و جهان واپسین نزد پروردگارت از آن پرهیزگاران است» سوره زخرف، آیه ۳۳-۳۵.</ref>. از نظر [[قرآن]] کسانی که لجبازی نمیکنند و به [[اصرار]] و [[الحاح]] از خدا میخواهند تا [[مقدرات]] را [[تغییر]] دهد، در [[حقیقت]] به خود [[زیان]] میرسانند؛ چنانکه [[یهودیان]] چنین خواستههایی داشتند<ref>{{متن قرآن|وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَى لَنْ نَصْبِرَ عَلَى طَعَامٍ وَاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِهَا وَقِثَّائِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنَى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ اهْبِطُوا مِصْرًا فَإِنَّ لَكُمْ مَا سَأَلْتُمْ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ}} «و (یاد کنید) آنگاه را که گفتید: ای موسی! هرگز یک (رنگ) خوراک را برنمیتابیم به خاطر ما از پروردگارت بخواه تا برای ما از آنچه زمین میرویاند، از سبزی و خیار و سیر و عدس و پیاز، بر آورد. او گفت: آیا چیز پستتر را به جای چیز بهتر میخواهید؟ به شهری فرود آیید که (آنجا) آنچه خواستید در اختیار شماست؛ و مهر خواری و تهیدستی بر آنان زده شد و سزاوار خشم خداوند شدند زیرا نشانههای خداوند را انکار میکردند و پیامبران را ناحقّ میکشتند؛ این بدان روی بود که سرکشی ورزیدند و از اندازه، میگذشتند» سوره بقره، آیه ۶۱.</ref>. پس بهتر است که [[انسان]] به [[مقدرات الهی]] [[راضی]] و [[خشنود]] باشد و به کم و زیاد اعتراضی نکند تا اینگونه آنچه خیر و مصحلت اوست به او برسد؛ زیرا خیر هر آن چیزی است که مناسب شخص و [[مصلحت]] اوست<ref>{{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَا آتَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ}} «و اگر آنها به آنچه خداوند و پیامبرش به آنان دادهاند خرسند میشدند و میگفتند: «خداوند ما را بس، به زودی خداوند و پیامبرش از بخشش خویش به ما خواهند داد، ما بهسوی خداوند دست به دعا برمیداریم» (پسندیدهتر بود)» سوره توبه، آیه ۵۹.</ref>.
| |
| #'''[[صلوات]] [[الهی]]''': از دیگر آثار [[رضایتمندی]] به مقدرات الهی و [[قضا و قدر]] او این است که شخص از صلوات و [[درود]] الهی بهرهمند میشود و [[خدا]] با او [[صله]] میکند. خدا میفرماید: {{متن قرآن|الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ * أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ}}<ref>«همان کسان که چون بدیشان مصیبتی رسد میگویند: ما از آن خداوندیم و به سوی او باز میگردیم * بر آنان از پروردگارشان درودها و بخشایشی است و آنانند که رهیافتهاند» سوره بقره، آیه ۱۵۶-۱۵۷.</ref>.
| |
| #'''[[رحمت الهی]]''': از همین [[آیات]] به دست نمیآید که از دیگر آثار [[مقام رضا]]، بهرهمندی از رحمت الهی است.
| |
| #'''[[رضایت الهی]]''': کسی که از خدا [[راضی]] باشد خدا نیز از او راضی خواهد بود و اینگونه است که در [[مقام]] «[[راضیه]] [[مرضیه]]» قرار میگیرد که جایگاه [[نفس مطمئنه]] است<ref>{{متن قرآن|يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً * فَادْخُلِي فِي عِبَادِي * وَادْخُلِي جَنَّتِي}} «ای روان آرمیده! * به سوی پروردگارت خرسند و پسندیده بازگرد! * آنگاه، در جرگه بندگان من درآی! * و به بهشت من پا بگذار!» سوره فجر، آیه ۲۷-۳۰.</ref>. خدا بارها در آیات گوناگون به این تأثیر قرار گرفتن [[بنده]] در مقام رضا اشاره کرده است<ref>{{متن قرآن|الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ * يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ}} «آنان که ایمان آوردهاند و هجرت کردهاند و در راه خداوند با مال و جان خود، جهاد ورزیدهاند، نزد خداوند بلند پایگاهترند و آنانند که رستگارند * پروردگارشان آنان را به بخشایش و خشنودی از سوی خویش و بوستانهایی که ایشان را در آنها نعمتی پایدار است نوید میدهد» سوره توبه، آیه ۲۰-۲۱؛ {{متن قرآن|وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}} «و خداوند از نخستین پیشآهنگان مهاجران و انصار و کسانی که به نیکی از آنان پیروی کردهاند خشنود است و آنها نیز از وی خشنودند و او برای آنان بوستانهایی فراهم آورده که جویبارها در بن آنها روان است، هماره در آن جاودانند، رستگاری سترگ، این است» سوره توبه، آیه ۱۰۰؛ {{متن قرآن|جَزَاؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهُ}} «پاداش آنان نزد پروردگارشان بهشتهایی جاودان است که از بن آنها جویباران روان است، هماره در آن جاودانند، خداوند از ایشان خرسند است و آنان از او خرسندند، این از آن کسی است که از پروردگار خویش بیم کند» سوره بینه، آیه ۸.</ref>. | |
| #'''[[رستگاری]] و [[فلاح]]''': از دیگر آثار [[مقام رضا]]، رسیدن به فلاح و رستگاری [[ابدی]] است که آرزوی هر [[انسانی]] است<ref>{{متن قرآن|قَالَ اللَّهُ هَذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}} «خداوند فرمود: این روزی است که راستگویی راستگویان به آنان سود خواهد داد، آنان بوستانهایی خواهند داشت که از بن آنها جویبارها روان است، هماره در آنها جاودانند، خداوند از آنان خشنود است و آنان از خداوند خشنودند؛ این است رستگاری سترگ» سوره مائده، آیه ۱۱۹؛ {{متن قرآن|وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}} «و خداوند از نخستین پیشآهنگان مهاجران و انصار و کسانی که به نیکی از آنان پیروی کردهاند خشنود است و آنها نیز از وی خشنودند و او برای آنان بوستانهایی فراهم آورده که جویبارها در بن آنها روان است، هماره در آن جاودانند، رستگاری سترگ، این است» سوره توبه، آیه ۱۰۰؛ {{متن قرآن|لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُولَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ}} «گروهی را نمییابی که با ایمان به خداوند و روز واپسین، با کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت ورزیدهاند دوستی ورزند هر چند که آنان پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشانشان باشند؛ آنانند که (خداوند) ایمان را در دلشان برنوشته و با روحی از خویش تأییدشان کرده است و آنان را به بوستانهایی درمیآورد که از بن آنها جویباران روان است، در آنها جاودانند، خداوند از آنان خرسند است و آنان از وی خرسندند، آنان حزب خداوندند، آگاه باشید که بیگمان حزب خداوند است که (گرویدگان به آن) رستگارند» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref>.
| |
| #'''[[هدایت خاص]]''': [[رضایت]] مصیبتدیدگان [[صابر]] از [[قضا و قدر]] خداوند، موجب بهرهمند شدن از [[هدایت خاص الهی]] است<ref>{{متن قرآن|الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ * أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ}} «همان کسان که چون بدیشان مصیبتی رسد میگویند: ما از آن خداوندیم و به سوی او باز میگردیم * بر آنان از پروردگارشان درودها و بخشایشی است و آنانند که رهیافتهاند» سوره بقره، آیه ۱۵۶-۱۵۷.</ref>.
| |
| #'''[[مقام]] [[بندگی]] خاص''': رضایت [[نفس مطمئنه]] از [[خدا]] و [[رضایت خداوند]] از وی، موجب ورود در زمره [[بندگان خاص]] خدا است<ref>{{متن قرآن|يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً * فَادْخُلِي فِي عِبَادِي * وَادْخُلِي جَنَّتِي}} «ای روان آرمیده! * به سوی پروردگارت خرسند و پسندیده بازگرد! * آنگاه، در جرگه بندگان من درآی! * و به بهشت من پا بگذار!» سوره فجر، آیه ۲۷-۳۰.</ref>.
| |
| #'''مقام [[حزب الله]]''': رضای از خداوند، موجب ورود در زمره حزب الله است. شخصی حزب الله باشد به طور [[طبیعی]] از همه آثار و [[برکات]] این عنوان بهره مند خواهد شد که از جمله آنها [[غلبه]] و [[پیروزی]] در [[زندگی]] بر [[دشمنان]] است<ref>{{متن قرآن|لَا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُولَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ}} «گروهی را نمییابی که با ایمان به خداوند و روز واپسین، با کسانی که با خداوند و پیامبرش مخالفت ورزیدهاند دوستی ورزند هر چند که آنان پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشانشان باشند؛ آنانند که (خداوند) ایمان را در دلشان برنوشته و با روحی از خویش تأییدشان کرده است و آنان را به بوستانهایی درمیآورد که از بن آنها جویباران روان است، در آنها جاودانند، خداوند از آنان خرسند است و آنان از وی خرسندند، آنان حزب خداوندند، آگاه باشید که بیگمان حزب خداوند است که (گرویدگان به آن) رستگارند» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref>.
| |
| #'''[[بهشت]] جاودان''': بهشت جاودان با همه مراتب از [[جنت]] فعل و صفات تا [[جنت ذات]] برای این افرادی است که تن به رضای [[مقدرات الهی]] دادهاند و کراهتی ندارند<ref>{{متن قرآن|يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً * فَادْخُلِي فِي عِبَادِي * وَادْخُلِي جَنَّتِي}} «ای روان آرمیده! * به سوی پروردگارت خرسند و پسندیده بازگرد! * آنگاه، در جرگه بندگان من درآی! * و به بهشت من پا بگذار!» سوره فجر، آیه ۲۷-۳۰؛ {{متن قرآن|قَالَ اللَّهُ هَذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}} «خداوند فرمود: این روزی است که راستگویی راستگویان به آنان سود خواهد داد، آنان بوستانهایی خواهند داشت که از بن آنها جویبارها روان است، هماره در آنها جاودانند، خداوند از آنان خشنود است و آنان از خداوند خشنودند؛ این است رستگاری سترگ» سوره مائده، آیه ۱۱۹؛ {{متن قرآن|وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}} «و خداوند از نخستین پیشآهنگان مهاجران و انصار و کسانی که به نیکی از آنان پیروی کردهاند خشنود است و آنها نیز از وی خشنودند و او برای آنان بوستانهایی فراهم آورده که جویبارها در بن آنها روان است، هماره در آن جاودانند، رستگاری سترگ، این است» سوره توبه، آیه ۱۰۰؛ و آیات دیگر.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[عرفان در قرآن (کتاب)|عرفان در قرآن]]، ص ۲۰۰.</ref>
| |
| | |
| == منابع ==
| |
| {{منابع}}
| |
| # [[پرونده:IM011028.jpg|22px]] [[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[عرفان در قرآن (کتاب)|'''عرفان در قرآن''']]
| |
| {{پایان منابع}}
| |
| | |
| == پانویس ==
| |
| {{پانویس}}
| |
| | |
| [[رده:رضایت]]
| |
