نعش: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} ==مقدمه== پیکر بیروح، جسد. به معنی تابوت هم آ...» ایجاد کرد) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
نسخهٔ ۲۰ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۱:۴۶
مقدمه
پیکر بیروح، جسد. به معنی تابوت هم آمده است. در کربلا امام حسین(ع) بر سر نعش شهدا حاضر میشد. اهل بیت امام حسین(ع)، پس از عاشورا کنار نعش شهیدان آمدند و گریه و عزاداری کردند. در مراسم تعزیه و شبیهخوانی هم که اشخاص، نقشهای مختلفی به عهده میگیرند، برخی هم در نقش "نعش" در میدان بر زمین میافتند و تداعیکنندۀ اجساد شهدای کربلا میگردند. کسی که در تعزیه، نقش بیاهمیت و بیسخنی را به عهده دارد[۱]. در تعزیهها، نعش را همراه با پیکانهای خونآلود و شمشیرهای شکسته و سنانها که بر روی نعشها دوخته یا جاسازی شده بود نشان میدادند که یادآور وضع طبیعی کشتههای میدان باشد، یا همراه با پرندگان و کبوترانی با شهپر خونین بر نعش شهیدان، که سمبل رساندن خبر شهادت به مدینه بود[۲].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ فرهنگ فارسی، معین.
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۴۷۹.