شمایل امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
خط ۲۵: خط ۲۵:
#[[المصنف (کتاب)|المصنف]]، [[ابن ابی شیبه]] - به نقل از ابو رَزین -: حسین بن علی{{ع}}، در حالی که عمامه‌ای مشکی بر سر داشت، [[روز جمعه]] برای ما [[خطبه]] خواند<ref>{{متن حدیث|خَطَبَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ{{ع}} یَومَ الجُمُعَةِ وَ عَلَيْهِ‏ عِمَامَةٌ سَوْدَاءُ}} (المصنف، ابن أبی شیبة، ج۶، ص۴۶، ش۲۱).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۴.</ref>
#[[المصنف (کتاب)|المصنف]]، [[ابن ابی شیبه]] - به نقل از ابو رَزین -: حسین بن علی{{ع}}، در حالی که عمامه‌ای مشکی بر سر داشت، [[روز جمعه]] برای ما [[خطبه]] خواند<ref>{{متن حدیث|خَطَبَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ{{ع}} یَومَ الجُمُعَةِ وَ عَلَيْهِ‏ عِمَامَةٌ سَوْدَاءُ}} (المصنف، ابن أبی شیبة، ج۶، ص۴۶، ش۲۱).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۴.</ref>


==[[انگشتر]]==
==[[انگشتر امام حسین|انگشتر]]==
#[[الأمالی (کتاب)|الأمالی]]، [[صدوق]] - به نقل از [[علی بن سالم]]، از امام صادق، از پدرش: حسین بن علی{{ع}} دو انگشتر داشت که نقش یکی از آنها، «ذکرِ {{متن قرآن|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}، ساز و برگِ [[دیدار]] با خداست» و نقش دیگری، این بود: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}}<ref>{{متن حدیث|كَانَ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ{{ع}} خَاتَمَانِ‏ نَقْشُ‏ أَحَدِهِمَا: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ عُدَّةٌ لِلِقَاءِ اللَّهِ، و نَقشُ الآخَرِ: إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}} (الأمالی، صدوق، ص۱۹۳، ح۲۰۴؛ بحار الأنوار، ج۴۳، ص۲۴۷، ح۲۲).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۴.</ref>
#[[الأمالی (کتاب)|الأمالی]]، [[صدوق]] - به نقل از [[علی بن سالم]]، از امام صادق، از پدرش: حسین بن علی{{ع}} دو انگشتر داشت که نقش یکی از آنها، «ذکرِ {{متن قرآن|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}، ساز و برگِ [[دیدار]] با خداست» و نقش دیگری، این بود: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}}<ref>{{متن حدیث|كَانَ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ{{ع}} خَاتَمَانِ‏ نَقْشُ‏ أَحَدِهِمَا: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ عُدَّةٌ لِلِقَاءِ اللَّهِ، و نَقشُ الآخَرِ: إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}} (الأمالی، صدوق، ص۱۹۳، ح۲۰۴؛ بحار الأنوار، ج۴۳، ص۲۴۷، ح۲۲).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۴.</ref>



نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۵۰

اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

شبیه ترینِ مردم به پیامبر خدا(ص)

  1. المعجم الکبیر - به نقل از هبیرة بن یریم، از امام علی(ع): هر کس می‌خواهد به صورت پیامبر(ص) از سر تا گردن بنگرد، به حسن بنگرد، و هر کس می‌خواهد به گردن تا پای او بنگرد، به حسین بنگرد. آن دو، شباهت به پیامبر(ص) را تقسیم کرده‌اند[۱].
  2. المعجم الکبیر - به نقل از محمد بن ضحاک بن عثمان حزامی -: پیکر حسین(ع)، شبیه پیکر پیامبر(ص) بود[۲].
  3. الإصابة - به نقل از اَنَس -: حسن و حسین(ع)، شبیه‌ترینِ آنان به پیامبر(ص) بود[۳].[۴]

شبیه ترینِ مردم به فاطمه(س)

  1. المناقب، ابن شهرآشوب - به نقل از محمد بن حنفیه، از امام حسن(ع): حسین بن علی(ع)، شبیه‌ترینِ مردم به فاطمه(س) است و من، شبیه‌ترینِ مردم به خدیجه کبرا هستم[۵].[۶]

رنگ‌آمیزی مو

  1. الکافی - به نقل از جابر، از امام باقر(ع) -: گروهی بر حسین بن علی - که درودهای خدا بر آن دو باد - در آمدند و ایشان را دیدند که مویش را سیاه رنگ کرده است. علتش را پرسیدند. ایشان، دستش را به محاسنش کشید و فرمود: «پیامبر(ص) در یکی از جنگ‌هایش فرمان داد که مسلمانان، مویشان را سیاه رنگ کنند تا بِدان، در برابر مشرکان، تقویت شوند»[۷].
  2. الکافی - به نقل از یعقوب بن سالم، از امام صادق(ع): حسین - که درودهای خدا بر او باد - در حالی شهید شد که مویش را با وَسْمه[۸]، سیاه رنگ کرده بود[۹].[۱۰]

لباس

  1. الکافی - به نقل از جابر، از امام باقر(ع) -: حسین بن علی(ع) کشته شد، در حالی که رَدایی سیاه و بافته از خَز[۱۱] بر او بود[۱۲].
  2. المعجم الکبیر - به نقل از محمد بن حسن -: حسین(ع)، روز عاشورای سال ۶۱ هجری در صحرای طف کربلا، شهید شد، در حالی که رَدای سیاهِ بافته از خز به تن داشت، پنجاه و شش ساله بود و مویش را سیاه رنگ کرده بود[۱۳].[۱۴]

عمامه

  1. المصنف، ابن ابی شیبه - به نقل از ابو رَزین -: حسین بن علی(ع)، در حالی که عمامه‌ای مشکی بر سر داشت، روز جمعه برای ما خطبه خواند[۱۵].[۱۶]

انگشتر

  1. الأمالی، صدوق - به نقل از علی بن سالم، از امام صادق، از پدرش: حسین بن علی(ع) دو انگشتر داشت که نقش یکی از آنها، «ذکرِ ﴿لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، ساز و برگِ دیدار با خداست» و نقش دیگری، این بود: ﴿إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ[۱۷].[۱۸]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. «مَن أرادَ أن يَنظُرَ إلى وَجهِ رَسولِ اللّهِ(ص) مِن رَأسِهِ إلى عُنُقِهِ، فَليَنظُر إلَى الحَسَنِ(ع). وَ مَن أرادَ أن يَنظُرَ إلى ما لَدُن عُنُقِهِ إلى(ص)، فَليَنظُر إلَى الحُسَينِ(ع)، اقتَسَماهُ» (المعجم الکبیر، ج۳، ص۹۵، ح۲۷۶۹؛ کنزالعمال، ج۱۳، ص۶۵۹، ح۳۷۶۷۴).
  2. «كانَ جَسَدُ الحُسَينِ(ع) شِبهَ جَسَدِ رَسُولِ اللّهِ(ص)» (المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۱۵، ش۲۸۴۵).
  3. «كانَ الحَسَنُ وَ الحُسَينُ(ع) أشبَهَهُم بِرَسُولِ اللّهِ(ص)» (الإصابة، ج۲، ص۶۸).
  4. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۷۲.
  5. «كَانَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ(ع) أَشْبَهَ‏ النَّاسِ‏ بِفَاطِمَةَ(س) وَ كُنْتُ أَنَا أَشْبَهَ النَّاسِ بِخَدِيجَةَ الْكُبْرَى» (المناقب، ابن شهر آشوب، ج۴، ص۲؛ بحار الأنوار، ج۲۴، ص۳۱۶، ح۲۱).
  6. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۷۲.
  7. «دَخَلَ قَوْمٌ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ(ص) فَرَأَوْهُ‏ مُخْتَضِباً بِالسَّوَادِ فَسَأَلُوهُ عَنْ ذَلِكَ فَمَدَّ يَدَهُ إِلَى لِحْيَتِهِ ثُمَّ قَالَ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ(ص) فِي غَزَاةٍ غَزَاهَا أَنْ يَخْتَضِبُوا بِالسَّوَادِ لِيَقْوَوْا بِهِ عَلَى الْمُشْرِكِينَ» (الکافی، ج۶، ص۴۸۱، ح۴؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۱۸۵، ح۵۴۲).
  8. وَسمه (با کسر یا سکون سین)، درختی در یمن است که با برگ آن، مو را سیاه رنگ می‌کنند.
  9. «قُتِلَ الْحُسَيْنُ(ص) وَ هُوَ مُخْتَضِبٌ‏ بِالْوَسِمَةِ» (الکافی، ج۶، ص۴۸۳، ح۵).
  10. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۷۳.
  11. خز، حیوانی شبیه سَمور است که پوست آن، لطیف و نرم است و از این‌رو برای لباس، مناسب است. به لباس حاصل از آن نیز خز می‌گویند.
  12. «قُتِلَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ(ع) وَ عَلَيْهِ‏ جُبَّةُ خَزٍّ دَكْنَاءُ» (الکافی، ج۶، ص۴۵۲، ح۹).
  13. «قُتِلَ الحُسَينُ(ع) يَومَ عاشوراءَ سَنَةَ إحدى وسِتّينَ، بِالطَّفِّ بِكَربَلاءَ، وعَلَيهِ جُبَّةُ خَزٍّ دَكناءُ، وهُوَ صابِغٌ بِالسَّوادِ، وهُوَ ابنُ سِتٍّ وخَمسينَ» (المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۱۵، ش۲۸۴۲؛ تاریخ دمشق، ج۱۴، ص۲۵۲).
  14. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۷۳.
  15. «خَطَبَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ(ع) یَومَ الجُمُعَةِ وَ عَلَيْهِ‏ عِمَامَةٌ سَوْدَاءُ» (المصنف، ابن أبی شیبة، ج۶، ص۴۶، ش۲۱).
  16. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۷۴.
  17. «كَانَ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ(ع) خَاتَمَانِ‏ نَقْشُ‏ أَحَدِهِمَا: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ عُدَّةٌ لِلِقَاءِ اللَّهِ، و نَقشُ الآخَرِ: إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ» (الأمالی، صدوق، ص۱۹۳، ح۲۰۴؛ بحار الأنوار، ج۴۳، ص۲۴۷، ح۲۲).
  18. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین ص ۷۴.