ابراهیم بن محمد همدانی در معارف و سیره رضوی: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +)) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)) |
||
| خط ۱۴: | خط ۱۴: | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:13681348.jpg|22px]] [[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|'''رضانامه''']] | # [[پرونده:13681348.jpg|22px]] [[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|'''رضانامه''']] | ||
نسخهٔ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۰۷
مقدمه
معروفیت او به این نام از آن روست که حضرت امام رضا(ع) در نوشتهای از وی به مولی همدانی یاد میکند. وی از دلباختگان امامت و ولایت به شمار میآید؛ زیرا نام مولی همدانی در زمره یاران سه معصوم دیده میشود و این افتخاری است که او را از دیگر همگنان خود برجسته میسازد. ابراهیم بن محمد همدانی، پس از شهادت امام رضا(ع)، از وجود مبارک امام جوادالائمه(ع) بهره جست و پس از آن حضرت نیز در گروه یاران امام علی النقی(ع) جای گرفت و در زمره وکلای امام هادی(ع) محسوب گردید. همدانی چهل بار به زیارت خانه خدا مشرف گردید[۱].
ابراهیم بن محمد از امام رضا(ع) پرسید: «یابن رسول الله(ص)! چرا خداوند عزوجل فرعون را غرق کرد، در حالیکه او به خداوند ایمان آورد و به یگانگی خداوند اقرار نمود؟ امام(ع) فرمودند: برای این که ایمانش بعد از مشاهده عذاب بود. چنین ایمانی قبول نمیشود و این حکم خدا در گذشته و آینده، ثابت است، که فرمود: هنگامیکه عذاب ما را مشاهده کردند، ایمان آوردند و گفتند: به خداوند یگانه ایمان آوردیم و به معبودهایی که شریک او برمیشمردیم کافر شدیم. اما این ایمان به حالشان سودی نداشت.
امام(ع) فرمودند: همچنین علت دیگر این بود که آنها با دیدن عذاب خداوند، با این که در حال غرق شدن بودند، از خداوند طلب نجات نکردند از موسی خواستند که آنها را نجات دهد. خداوند هم به موسی وحی فرستاد که: موسی! تو به داد فرعون نرسیدی، چون خالق او نبودی؛ اما اگر او از من طلب نجات و رهایی از غرق شدن را میکرد، نجاتش میدادم»[۲].[۳]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ قاموس الرجال، ج۱، ص۱۸۹؛ معجم رجال الحدیث، ج۱، ص۲۹۲-۲۹۶؛ رجال برقی، ص۵۸؛ رجال نجاشی، ص۲۴۳.
- ↑ علل الشرایع، ج۱، ص۵۹؛ من لا یحضره فقیه، ج۲، ص۲۲؛ تنقیح المقال، ج۱، ص۳۲.
- ↑ محمدی، حسین، رضانامه ص ۴۰.