اراضی فیء: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} ==پانویس== {{پانویس}}))
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==))
خط ۱۲: خط ۱۲:
#سهم [[ابن سبیل]] و مسافرین<ref>ابویعلی، الاحکام السلطانیه، ص۱۳۷؛ مبسوط، ج۲، ص۶۵.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۲۷.</ref>.
#سهم [[ابن سبیل]] و مسافرین<ref>ابویعلی، الاحکام السلطانیه، ص۱۳۷؛ مبسوط، ج۲، ص۶۵.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۲۷.</ref>.


==منابع==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
* [[پرونده:11677.jpg|22px]] [[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|'''واژه‌نامه فقه سیاسی''']]
* [[پرونده:11677.jpg|22px]] [[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|'''واژه‌نامه فقه سیاسی''']]

نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۳۲

اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل اراضی فیء (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

فئ، بر اموالی اطلاق می‌شد که با اعزام سپاه، ولی بدون جنگ و خونریزی از بیگانگان به دست می‌آمد، بر خلاف غنیمت که الزاماً با جنگ همراه بود؛ مانند جزیۀ سرانه و خراج زمین سواد (عراق). اراضی فئ به زمین‌هایی گفته می‌شد که مالکان آنها پیش از آغاز جنگ با سپاه اسلام؛ آن را رها کرده و رفته باشند. در فقه شیعی، اراضی فئ از اراضی عنوه به حساب آمده[۱] و منافع آن، بر پنج سهم مساوی تقسیم می‌گردید:

  1. سهم رسول الله که پس از رحلت آن حضرت، ابوبکر - خلیفه اول - آن را به امور سلاح اختصاص داد؛
  2. سهم ذوی القربی (سهم بنی هاشم، بنی المطلب و عبدالمناف از قریش
  3. سهم یتیمان نیازمند؛
  4. سهم مساکین؛
  5. سهم ابن سبیل و مسافرین[۲][۳].

منابع

پانویس

  1. النهایه، ص۲۹۴؛ مبسوط، ج۲، ص۶۴؛ تهذیب، ج۶، ص۱۵۱؛ المنتهی، ج۱۴، ص۱۷۳.
  2. ابویعلی، الاحکام السلطانیه، ص۱۳۷؛ مبسوط، ج۲، ص۶۵.
  3. فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژه‌نامه فقه سیاسی، ص ۲۷.