قرآن در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = قرآن | | موضوع مرتبط = قرآن | ||
| عنوان مدخل = قرآن | | عنوان مدخل = قرآن | ||
| مداخل مرتبط = [[قرآن در قرآن]] - [[قرآن در نهج البلاغه]] - [[قرآن در کلام اسلامی]] - [[قرآن در معارف مهدویت]] - [[قرآن در معارف دعا و زیارات]] - [[قرآن در معارف و سیره علوی]] - [[قرآن در معارف و سیره حسینی]] - [[قرآن در معارف و سیره سجادی]] - [[قرآن در معارف و سیره رضوی]] - [[قرآن در معارف و سیره امام جواد]] - [[قرآن در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] | | مداخل مرتبط = [[قرآن در قرآن]] - [[قرآن در نهج البلاغه]] - [[قرآن در کلام اسلامی]] - [[قرآن در معارف مهدویت]] - [[قرآن در معارف دعا و زیارات]] - [[قرآن در معارف و سیره علوی]] - [[قرآن در معارف و سیره حسینی]] - [[قرآن در معارف و سیره سجادی]] - [[قرآن در معارف و سیره رضوی]] - [[قرآن در معارف و سیره امام جواد]] - [[قرآن در معارف و سیره معصوم]] - [[قرآن در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] | ||
| پرسش مرتبط = قرآن (پرسش) | | پرسش مرتبط = قرآن (پرسش) | ||
}} | }} | ||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
[[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] به [[قرآن کریم]] توجه و | [[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] به [[قرآن کریم]] توجه و عنایت فوقالعادهای داشتند. آن بزرگواران [[زندگی]] خود را در جهت [[آموزش]] و [[تفسیر]] و فهماندن [[آیات]] و اجرای آن و [[حفظ]] و حراستش از چنگ [[تبهکاران]] و تحریفگران صرف نمودند. توجه اهل بیت {{عم}} به قرآن کریم در [[رفتار]] و ارشادات و سخنانشان به خوبی جلوهگر شد. پیرامون تفسیر و [[تأویل قرآن]] و [[اجرای احکام]] آن سخنان بسیار ارزشمندی از [[امام]] [[ابا عبدالله الحسین]] {{ع}} نقل شده که بسیار خواندنی و درخور دقّت است، از جمله که فرمود: | ||
#{{متن حدیث|كِتَابُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى أَرْبَعَةِ أَشْيَاءَ: عَلَى الْعِبَارَةِ، وَ الْإِشَارَةِ وَ اللَّطَائِفِ وَ الْحَقَائِقِ؛ فَالْعِبَارَةُ لِلْعَوَامِّ، وَ الْإِشَارَةُ لِلْخَوَاصِّ، وَ اللَّطَائِفُ لِلْأَوْلِيَاءِ، وَ الْحَقَائِقُ لِلْأَنْبِيَاءِ}}<ref>«در کتاب خداوند (قرآن) مطالب، به چهار نوع آمده است: عبارات، اشارات، لطایف و حقایق. عبارتها ویژه عوام و توده مردم، اشارات آن برای خواص و لطایفش برای اولیاء الهی و حقایق آن ویژه پیامبران الهی است» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۵۱، به نقل از جامع الأخبار، ص۴۸.</ref>. | #{{متن حدیث|كِتَابُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى أَرْبَعَةِ أَشْيَاءَ: عَلَى الْعِبَارَةِ، وَ الْإِشَارَةِ وَ اللَّطَائِفِ وَ الْحَقَائِقِ؛ فَالْعِبَارَةُ لِلْعَوَامِّ، وَ الْإِشَارَةُ لِلْخَوَاصِّ، وَ اللَّطَائِفُ لِلْأَوْلِيَاءِ، وَ الْحَقَائِقُ لِلْأَنْبِيَاءِ}}<ref>«در کتاب خداوند (قرآن) مطالب، به چهار نوع آمده است: عبارات، اشارات، لطایف و حقایق. عبارتها ویژه عوام و توده مردم، اشارات آن برای خواص و لطایفش برای اولیاء الهی و حقایق آن ویژه پیامبران الهی است» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۵۱، به نقل از جامع الأخبار، ص۴۸.</ref>. | ||
# هرکس در نمازش آنگاه که به [[عبادت]] ایستاده آیهای از [[قرآن]] [[تلاوت]] کند، [[خداوند]] در | # هرکس در نمازش آنگاه که به [[عبادت]] ایستاده آیهای از [[قرآن]] [[تلاوت]] کند، [[خداوند]] در نامه عملش برای هر حرف یکصد [[حسنه]] مینویسد و اگر در غیر [[نماز]] بخواند، برای هر حرف ده حسنه و اگر تنها به قرآن گوش فرادهد برای هر حرف یک حسنه نوشته میشود و اگر قرآن را در شب ختم کند، [[فرشتگان]] برایش [[درود]] میفرستند تا شب را به [[روز]] برساند و اگر در روز ختم نماید فرشتگان تا شب بر او درود میفرستند و دعایش [[مستجاب]] میشود و [[ارزش]] آن از آنچه بین [[زمین]] و [[آسمان]] است برایش بهتر است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۵۱، به نقل از کافی، ج۲، ص۶۱۱، ح۳.</ref>. | ||
# امام {{ع}} در تفسیر این فرموده [[خدای متعال]] {{متن قرآن|تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ}}<ref>«روزی که (این) زمین زمینی دیگر گردد» سوره ابراهیم، آیه ۴۸.</ref> و منظور از آن، فرمود: منظور زمینی است که در آن گناهی صورت نگرفته باشد و همانگونه که [[روز]] نخست آن را پدید آورده، برجسته و بدون [[کوه]] و | # امام {{ع}} در تفسیر این فرموده [[خدای متعال]] {{متن قرآن|تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ}}<ref>«روزی که (این) زمین زمینی دیگر گردد» سوره ابراهیم، آیه ۴۸.</ref> و منظور از آن، فرمود: منظور زمینی است که در آن گناهی صورت نگرفته باشد و همانگونه که [[روز]] نخست آن را پدید آورده، برجسته و بدون [[کوه]] و گیاه باشد<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۵۱</ref>. | ||
# مردی معنای {{متن قرآن|كهيعص}}<ref>«کاف، ها، یا، عین، صاد» سوره مریم، آیه ۱.</ref> را از [[امام حسین]] {{ع}} پرسید، حضرت در پاسخ فرمود: اگر آن را برایت [[تفسیر]] کنم، | # مردی معنای {{متن قرآن|كهيعص}}<ref>«کاف، ها، یا، عین، صاد» سوره مریم، آیه ۱.</ref> را از [[امام حسین]] {{ع}} پرسید، حضرت در پاسخ فرمود: اگر آن را برایت [[تفسیر]] کنم، قادر بر راه رفتن روی آب خواهی بود<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۱، به نقل از ینابیع الموده، ص۴۸۴.</ref>. | ||
# [[نصر بن مالک]] به امام حسین {{ع}} عرضه داشت: ای | # [[نصر بن مالک]] به امام حسین {{ع}} عرضه داشت: ای ابا عبد الله! منظور از آیه شریفه {{متن قرآن|هَذَانِ خَصْمَانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ}}<ref>«اینان دو گروه دشمنند که درباره پروردگارشان با هم به دشمنی برخاستند» سوره حج، آیه ۱۹.</ref> چیست؟ حضرت فرمود: ما و [[بنی امیه]] درباره [[خدا]] با یکدیگر به [[مخالفت]] پرداختیم، ما گفتیم: [[خداوند]] راست فرمود و آنان گفتند: خدا [[دروغ]] گفت. بنابراین، ما و آنان در [[قیامت]] با یکدیگر [[خصومت]] و [[دشمنی]] خواهیم نمود<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۳، به نقل از حیاة الامام الحسین، ج۲، ص۲۳۴.</ref>. | ||
# [[امام]] {{ع}} در [[تفسیر آیه]] شریف {{متن قرآن|الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ}}<ref>«(همان) کسانی که اگر آنان را در زمین توانمندی دهیم نماز بر پا میدارند» سوره حج، آیه ۴۱.</ref> فرمود: این آیه شریفه در [[شأن]] ما نازل شده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۴، به نقل از بحار الانوار، ج۲۴، ص۱۶۶.</ref>. | # [[امام]] {{ع}} در [[تفسیر آیه]] شریف {{متن قرآن|الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ}}<ref>«(همان) کسانی که اگر آنان را در زمین توانمندی دهیم نماز بر پا میدارند» سوره حج، آیه ۴۱.</ref> فرمود: این آیه شریفه در [[شأن]] ما نازل شده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۴، به نقل از بحار الانوار، ج۲۴، ص۱۶۶.</ref>. | ||
# در تفسیر آیه شریفه {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی جز دوستداری خویشاوندان (خود) را نمیخواهم» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref> فرمود: [[خویشاوندی]] که خداوند [[دستور]] به برقراری پیوند به آن داده و آن را با اهمیت تلقّی نموده و خیر و [[برکت]] در آن قرار داده است، همان خویشاوندی ما [[اهل بیت]] به [[رسول خدا]] {{صل}} است که حقّمان را بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] ساخته است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۵، به نقل از بحار الانوار، ج۲۳، ص۲۵۱، ح۳۷.</ref>. | # در تفسیر آیه شریفه {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی جز دوستداری خویشاوندان (خود) را نمیخواهم» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref> فرمود: [[خویشاوندی]] که خداوند [[دستور]] به برقراری پیوند به آن داده و آن را با اهمیت تلقّی نموده و خیر و [[برکت]] در آن قرار داده است، همان خویشاوندی ما [[اهل بیت]] به [[رسول خدا]] {{صل}} است که حقّمان را بر هر [[مسلمانی]] [[واجب]] ساخته است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۵، به نقل از بحار الانوار، ج۲۳، ص۲۵۱، ح۳۷.</ref>. | ||
# امام حسین {{ع}} در تفسیر [[نعمت]] در آیه {{متن قرآن|وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ}}<ref>«و نعمت پروردگارت را باز گوی!» سوره ضحی، آیه ۱۱.</ref> فرموده است: [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[فرمان]] داد نعمتهایی را که در دینش بدو | # امام حسین {{ع}} در تفسیر [[نعمت]] در آیه {{متن قرآن|وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ}}<ref>«و نعمت پروردگارت را باز گوی!» سوره ضحی، آیه ۱۱.</ref> فرموده است: [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[فرمان]] داد نعمتهایی را که در دینش بدو عنایت کرده بازگو نماید<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۷، به نقل از محاسن، ج۱، ص۳۴۴، ح۱۱.</ref>. | ||
# [[امام]] {{ع}} در [[تفسیر]] کلمه [[صمد]] فرمود: [[خدای متعال]] صمد را با این فرموده خود {{متن قرآن|لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ * وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ}}<ref>«نه زاده است و نه او را زادهاند * و نه هیچ کس او را همانند است» سوره اخلاص، آیه ۳-۴.</ref> تفسیر نموده است. | # [[امام]] {{ع}} در [[تفسیر]] کلمه [[صمد]] فرمود: [[خدای متعال]] صمد را با این فرموده خود {{متن قرآن|لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ * وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ}}<ref>«نه زاده است و نه او را زادهاند * و نه هیچ کس او را همانند است» سوره اخلاص، آیه ۳-۴.</ref> تفسیر نموده است. | ||
# نیز فرمود: {{متن حدیث|الصَّمَدُ: الَّذِي لَا جَوْفَ لَهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي قَدِ انْتَهَى سُؤْدَدُهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَأْكُلُ وَ لَا يَشْرَبُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَنَامُ، وَ الصَّمَدُ: الدَّائِمُ الَّذِي لَمْ يَزَلْ وَ لَا يَزَالُ}}<ref>«صمد یعنی کسی که میان تهی و اجوف نیست، صمد یعنی: کسی که حاکمیتش همهجا را فراگرفته، صمد یعنی: آنکس که نمیخورد و نمیآشامد، صمد یعنی: کسی که خواب به چشمش راه نمییابد، صمد یعنی: کسی که همیشه بوده و همواره خواهد بود» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۹، به نقل از معادن الکلمة، ج۲، ص۵۱.</ref>. | # نیز فرمود: {{متن حدیث|الصَّمَدُ: الَّذِي لَا جَوْفَ لَهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي قَدِ انْتَهَى سُؤْدَدُهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَأْكُلُ وَ لَا يَشْرَبُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَنَامُ، وَ الصَّمَدُ: الدَّائِمُ الَّذِي لَمْ يَزَلْ وَ لَا يَزَالُ}}<ref>«صمد یعنی کسی که میان تهی و اجوف نیست، صمد یعنی: کسی که حاکمیتش همهجا را فراگرفته، صمد یعنی: آنکس که نمیخورد و نمیآشامد، صمد یعنی: کسی که خواب به چشمش راه نمییابد، صمد یعنی: کسی که همیشه بوده و همواره خواهد بود» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۹، به نقل از معادن الکلمة، ج۲، ص۵۱.</ref>. | ||
# [[روایت]] شده که [[عبد الرحمان سلمی]] [[سوره حمد]] را به فرزند [[امام حسین]] {{ع}} آموخت، وقتی فرزند آن [[آیه]] را برای پدر بزرگوارش قرائت کرد امام {{ع}} یکهزار [[دینار]] و یکهزار [[جامه]] به آموزگارش [[هدیه]] کرد و دهانش را پر از جواهر نمود، سبب آن را از امام {{ع}} پرسیدند: حضرت فرمود: این مبلغ در برابر عطا و [[بخشش]] وی ناچیز است. منظور امام از بخشش او [[آموزش قرآن]] [[سوره حمد]] بود<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۸۲۷، به نقل از بحار الانوار، ج۴۴، ص۱۹۱.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]] ص۲۹۳.</ref> | # [[روایت]] شده که [[عبد الرحمان سلمی]] [[سوره حمد]] را به فرزند [[امام حسین]] {{ع}} آموخت، وقتی فرزند آن [[آیه]] را برای پدر بزرگوارش قرائت کرد امام {{ع}} یکهزار [[دینار]] و یکهزار [[جامه]] به آموزگارش [[هدیه]] کرد و دهانش را پر از جواهر نمود، سبب آن را از امام {{ع}} پرسیدند: حضرت فرمود: این مبلغ در برابر عطا و [[بخشش]] وی ناچیز است. منظور امام از بخشش او [[آموزش قرآن]] [[سوره حمد]] بود<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۸۲۷، به نقل از بحار الانوار، ج۴۴، ص۱۹۱.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]]، ص۲۹۳.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۳
این مدخل زیرشاخهٔ بحث قرآن است. قرآن از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: قرآن در قرآن - قرآن در نهج البلاغه - قرآن در کلام اسلامی - قرآن در معارف مهدویت - قرآن در معارف دعا و زیارات - قرآن در معارف و سیره علوی - قرآن در معارف و سیره حسینی - قرآن در معارف و سیره سجادی - قرآن در معارف و سیره رضوی - قرآن در معارف و سیره امام جواد - قرآن در معارف و سیره معصوم - قرآن در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی - پرسشهای مرتبطاز امام حسین (ع) روایات تفسیری وارد شده است که آن حضرت پیرامون تفسیر و تأویل قرآن و اجرای احکام برخی از آیات، بیاناتی ارائه دادهاند.
مقدمه
اهل بیت عصمت و طهارت به قرآن کریم توجه و عنایت فوقالعادهای داشتند. آن بزرگواران زندگی خود را در جهت آموزش و تفسیر و فهماندن آیات و اجرای آن و حفظ و حراستش از چنگ تبهکاران و تحریفگران صرف نمودند. توجه اهل بیت (ع) به قرآن کریم در رفتار و ارشادات و سخنانشان به خوبی جلوهگر شد. پیرامون تفسیر و تأویل قرآن و اجرای احکام آن سخنان بسیار ارزشمندی از امام ابا عبدالله الحسین (ع) نقل شده که بسیار خواندنی و درخور دقّت است، از جمله که فرمود:
- «كِتَابُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى أَرْبَعَةِ أَشْيَاءَ: عَلَى الْعِبَارَةِ، وَ الْإِشَارَةِ وَ اللَّطَائِفِ وَ الْحَقَائِقِ؛ فَالْعِبَارَةُ لِلْعَوَامِّ، وَ الْإِشَارَةُ لِلْخَوَاصِّ، وَ اللَّطَائِفُ لِلْأَوْلِيَاءِ، وَ الْحَقَائِقُ لِلْأَنْبِيَاءِ»[۱].
- هرکس در نمازش آنگاه که به عبادت ایستاده آیهای از قرآن تلاوت کند، خداوند در نامه عملش برای هر حرف یکصد حسنه مینویسد و اگر در غیر نماز بخواند، برای هر حرف ده حسنه و اگر تنها به قرآن گوش فرادهد برای هر حرف یک حسنه نوشته میشود و اگر قرآن را در شب ختم کند، فرشتگان برایش درود میفرستند تا شب را به روز برساند و اگر در روز ختم نماید فرشتگان تا شب بر او درود میفرستند و دعایش مستجاب میشود و ارزش آن از آنچه بین زمین و آسمان است برایش بهتر است[۲].
- امام (ع) در تفسیر این فرموده خدای متعال ﴿تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ﴾[۳] و منظور از آن، فرمود: منظور زمینی است که در آن گناهی صورت نگرفته باشد و همانگونه که روز نخست آن را پدید آورده، برجسته و بدون کوه و گیاه باشد[۴].
- مردی معنای ﴿كهيعص﴾[۵] را از امام حسین (ع) پرسید، حضرت در پاسخ فرمود: اگر آن را برایت تفسیر کنم، قادر بر راه رفتن روی آب خواهی بود[۶].
- نصر بن مالک به امام حسین (ع) عرضه داشت: ای ابا عبد الله! منظور از آیه شریفه ﴿هَذَانِ خَصْمَانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ﴾[۷] چیست؟ حضرت فرمود: ما و بنی امیه درباره خدا با یکدیگر به مخالفت پرداختیم، ما گفتیم: خداوند راست فرمود و آنان گفتند: خدا دروغ گفت. بنابراین، ما و آنان در قیامت با یکدیگر خصومت و دشمنی خواهیم نمود[۸].
- امام (ع) در تفسیر آیه شریف ﴿الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ﴾[۹] فرمود: این آیه شریفه در شأن ما نازل شده است[۱۰].
- در تفسیر آیه شریفه ﴿قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى﴾[۱۱] فرمود: خویشاوندی که خداوند دستور به برقراری پیوند به آن داده و آن را با اهمیت تلقّی نموده و خیر و برکت در آن قرار داده است، همان خویشاوندی ما اهل بیت به رسول خدا (ص) است که حقّمان را بر هر مسلمانی واجب ساخته است[۱۲].
- امام حسین (ع) در تفسیر نعمت در آیه ﴿وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ﴾[۱۳] فرموده است: خداوند به پیامبر فرمان داد نعمتهایی را که در دینش بدو عنایت کرده بازگو نماید[۱۴].
- امام (ع) در تفسیر کلمه صمد فرمود: خدای متعال صمد را با این فرموده خود ﴿لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ * وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ﴾[۱۵] تفسیر نموده است.
- نیز فرمود: «الصَّمَدُ: الَّذِي لَا جَوْفَ لَهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي قَدِ انْتَهَى سُؤْدَدُهُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَأْكُلُ وَ لَا يَشْرَبُ، وَ الصَّمَدُ: الَّذِي لَا يَنَامُ، وَ الصَّمَدُ: الدَّائِمُ الَّذِي لَمْ يَزَلْ وَ لَا يَزَالُ»[۱۶].
- روایت شده که عبد الرحمان سلمی سوره حمد را به فرزند امام حسین (ع) آموخت، وقتی فرزند آن آیه را برای پدر بزرگوارش قرائت کرد امام (ع) یکهزار دینار و یکهزار جامه به آموزگارش هدیه کرد و دهانش را پر از جواهر نمود، سبب آن را از امام (ع) پرسیدند: حضرت فرمود: این مبلغ در برابر عطا و بخشش وی ناچیز است. منظور امام از بخشش او آموزش قرآن سوره حمد بود[۱۷].[۱۸]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ «در کتاب خداوند (قرآن) مطالب، به چهار نوع آمده است: عبارات، اشارات، لطایف و حقایق. عبارتها ویژه عوام و توده مردم، اشارات آن برای خواص و لطایفش برای اولیاء الهی و حقایق آن ویژه پیامبران الهی است» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۵۱، به نقل از جامع الأخبار، ص۴۸.
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۵۱، به نقل از کافی، ج۲، ص۶۱۱، ح۳.
- ↑ «روزی که (این) زمین زمینی دیگر گردد» سوره ابراهیم، آیه ۴۸.
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۵۱
- ↑ «کاف، ها، یا، عین، صاد» سوره مریم، آیه ۱.
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۱، به نقل از ینابیع الموده، ص۴۸۴.
- ↑ «اینان دو گروه دشمنند که درباره پروردگارشان با هم به دشمنی برخاستند» سوره حج، آیه ۱۹.
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۳، به نقل از حیاة الامام الحسین، ج۲، ص۲۳۴.
- ↑ «(همان) کسانی که اگر آنان را در زمین توانمندی دهیم نماز بر پا میدارند» سوره حج، آیه ۴۱.
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۴، به نقل از بحار الانوار، ج۲۴، ص۱۶۶.
- ↑ «بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی جز دوستداری خویشاوندان (خود) را نمیخواهم» سوره شوری، آیه ۲۳.
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۵، به نقل از بحار الانوار، ج۲۳، ص۲۵۱، ح۳۷.
- ↑ «و نعمت پروردگارت را باز گوی!» سوره ضحی، آیه ۱۱.
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۷، به نقل از محاسن، ج۱، ص۳۴۴، ح۱۱.
- ↑ «نه زاده است و نه او را زادهاند * و نه هیچ کس او را همانند است» سوره اخلاص، آیه ۳-۴.
- ↑ «صمد یعنی کسی که میان تهی و اجوف نیست، صمد یعنی: کسی که حاکمیتش همهجا را فراگرفته، صمد یعنی: آنکس که نمیخورد و نمیآشامد، صمد یعنی: کسی که خواب به چشمش راه نمییابد، صمد یعنی: کسی که همیشه بوده و همواره خواهد بود» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۶۹، به نقل از معادن الکلمة، ج۲، ص۵۱.
- ↑ موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۸۲۷، به نقل از بحار الانوار، ج۴۴، ص۱۹۱.
- ↑ حکیم، سید منذر، پیشوایان هدایت ج۵، ص۲۹۳.