منذر بن ابی‌حمیضه وداعی همدانی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۵۷: خط ۵۷:
- و [[دین]] خود را برای عطا و مقرری فروختند، پس بدترین [[خلق]] شدند.
- و [[دین]] خود را برای عطا و مقرری فروختند، پس بدترین [[خلق]] شدند.


- و ما خوبی [[ثواب]] را از [[خدا]] خواستیم و [[صبر]] بر [[جهاد]] را قصد کردیم<ref>{{عربی|إ [[عکا]] سألوا [[الفرائض]] و الأشـ *** ـعر سألوا جوائز بئنیة ترکوا الدین
- و ما خوبی [[ثواب]] را از [[خدا]] خواستیم و [[صبر]] بر [[جهاد]] را قصد کردیم<ref>{{عربی|إعکا سألوا الفرائض و الأشعر سألوا جوائز بئنیة ترکوا الدین
للعطا و للفر *** ض فکانوا بذاک [[شر]] البریة
للعطا و للفرض فکانوا بذاک شر البریة
و سألنا [[حسن]] الثواب من اللـ *** ـه و صبرا [[علی]] الجهاد و نیة}}</ref>
و سألنا حسن الثواب من الله و صبرا علی الجهاد و نیة}}</ref>


[[امیرمؤمنان]] {{ع}} در برابر سخنان گرم و نیز [[اعتقاد]]، [[ایمان]] و اشعار او فرمود: «بس است، [[خداوند]] تو را [[رحمت]] کند». سپس [[حضرت]] در [[حق]] وی و قومش [[دعای خیر]] کرد.
[[امیرمؤمنان]] {{ع}} در برابر سخنان گرم و نیز [[اعتقاد]]، [[ایمان]] و اشعار او فرمود: «بس است، [[خداوند]] تو را [[رحمت]] کند». سپس حضرت در [[حق]] وی و قومش [[دعای خیر]] کرد.


هنگامی که قصیده او به اطلاع [[معاویه]] رسید، گفت: به [[خدا]] قسم، افراد مورد [[اعتماد]] [[علی]] را با [[مال]] [[دنیا]] به خود متمایل می‌کنم و [[اموال]] و [[ثروت‌ها]] را میانشان تقسیم خواهم کرد تا دنیای مرا بر [[آخرت]] [[علی]] ترجیح دهند<ref>وقعة صفین، ص۴۳۵؛ اعیان الشیعه، ج۱۰، ص۱۳۷.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۴۸-۱۳۴۹.</ref>
هنگامی که قصیده او به اطلاع [[معاویه]] رسید، گفت: به [[خدا]] قسم، افراد مورد [[اعتماد]] [[علی]] را با [[مال]] [[دنیا]] به خود متمایل می‌کنم و [[اموال]] و [[ثروت‌ها]] را میانشان تقسیم خواهم کرد تا دنیای مرا بر [[آخرت]] [[علی]] ترجیح دهند<ref>وقعة صفین، ص۴۳۵؛ اعیان الشیعه، ج۱۰، ص۱۳۷.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۴۸-۱۳۴۹.</ref>
خط ۷۸: خط ۷۸:
{{پانویس}}
{{پانویس}}


[[رده:اعلام]]
[[رده:اصحاب پیامبر]]
[[رده:اصحاب پیامبر]]
[[رده:اصحاب امام علی]]
[[رده:اصحاب امام علی]]
[[رده:اعلام]]
[[رده:سپاهیان امام علی در جنگ صفین]]
[[رده:قبیله بنی‌همدان]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۶ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۲۳:۰۷

منذر بن ابی حمیضه وداعی همدانی
تصویر نمادین جنگ صفین
نام کاملمنذر بن ابی حمیضه وداعی همدانی
جنسیتمرد
از قبیلهبنی‌همدان
از اصحاب
حضور در جنگجنگ صفین

آشنایی اجمالی

منذر بن ابی‌حمیضه وداعی همدانی، مردی شاعر و سواره نظامی شجاع از قبیله همدان بود، وی به نقلی موفق به دیدار رسول خدا (ص) شد[۱]. و در زمرۀ اصحاب رسول خدا (ص) درآمد، او از اصحاب و یاران امیرمؤمنان (ع) بود که در صفین مجاهدت کرد و حضرت را یاری نمود.

نصر بن مزاحم نقل می‌کند: منذر روزی به محضر امیرالمؤمنین (ع) آمد و عرض کرد: ای امیرمؤمنان! قبیله عکّ و اشعریان از معاویه تقاضای مقررّی و جایزه کرده‌اند و معاویه به درخواست آنها توجه کرده و هدایا و مقرری به آنها اعطا نموده است. آنان با این کارشان دین خود را به دنیا فروختند، ولی ما به جای دنیا به آخرت و به جای شام به عراق و به جای معاویه به شما راضی شدیم، به خدا سوگند، آخرت ما بهتر از دنیای آنها و عراق ما بهتر از شام آنان و امام ما هدایت کننده‌تر از امام آنهاست. بنابراین باب جنگ را بگشای و به یاری ما اعتماد کن و ما را به مرگ راهنمایی و هدایت نما. سپس قصیده‌ای در این باره سرود که چند بیت آن این است:

- همانا طایفه عک و اشعری مقرری و جایزه‌ها طلب کردند.

- و دین خود را برای عطا و مقرری فروختند، پس بدترین خلق شدند.

- و ما خوبی ثواب را از خدا خواستیم و صبر بر جهاد را قصد کردیم[۲]

امیرمؤمنان (ع) در برابر سخنان گرم و نیز اعتقاد، ایمان و اشعار او فرمود: «بس است، خداوند تو را رحمت کند». سپس حضرت در حق وی و قومش دعای خیر کرد.

هنگامی که قصیده او به اطلاع معاویه رسید، گفت: به خدا قسم، افراد مورد اعتماد علی را با مال دنیا به خود متمایل می‌کنم و اموال و ثروت‌ها را میانشان تقسیم خواهم کرد تا دنیای مرا بر آخرت علی ترجیح دهند[۳].[۴]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. الاصابه، ج۶، ص۳۱۴.
  2. إعکا سألوا الفرائض و الأشعر سألوا جوائز بئنیة ترکوا الدین للعطا و للفرض فکانوا بذاک شر البریة و سألنا حسن الثواب من الله و صبرا علی الجهاد و نیة
  3. وقعة صفین، ص۴۳۵؛ اعیان الشیعه، ج۱۰، ص۱۳۷.
  4. ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۲، ص۱۳۴۸-۱۳۴۹.