دشنام در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۱۰ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = دشنام | |||
| عنوان مدخل = دشنام | |||
| مداخل مرتبط = [[دشنام در لغت]] - [[دشنام در قرآن]] - [[نفی دشنام در معارف دعا و زیارات]] - [[نفی دشنام در معارف و سیره نبوی]] - [[نفی دشنام در معارف و سیره سجادی]] - [[نفی دشنام در معارف و سیره معصوم]] - [[دشنام در فقه سیاسی]] | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
دشنام دادن<ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژهنامه، ص۷۶۱.</ref>، فحش دادن<ref>ابنمنظور، لسان العرب، ج۶، ص۱۳۷.</ref>. اصل آن "سَبّ" به معنای شتم<ref>ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۶۳.</ref>، [[دشنام]] دردآور و تلخ<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۳۹۱.</ref> است. | دشنام دادن<ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژهنامه، ص۷۶۱.</ref>، فحش دادن<ref>ابنمنظور، لسان العرب، ج۶، ص۱۳۷.</ref>. اصل آن "سَبّ" به معنای شتم<ref>ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۶۳.</ref>، [[دشنام]] دردآور و تلخ<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۳۹۱.</ref> است. | ||
{{متن قرآن|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ}}<ref>«و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) میخوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>. | {{متن قرآن|وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ}}<ref>«و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) میخوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند» سوره انعام، آیه ۱۰۸.</ref>. | ||
این [[آیه شریفه]] اشاره و [[راهنمایی]] به [[ادب]] [[دینی]] دارد که تحت لوای آن، [[کرامت]] و [[حرمت]] | این [[آیه شریفه]] اشاره و [[راهنمایی]] به [[ادب]] [[دینی]] دارد که تحت لوای آن، [[کرامت]] و [[حرمت]] مقدسات [[جامعه دینی]]، از اهانتها و پلیدیهای کلمات [[دشمنان]] [[حفظ]] و صیانت شود. این ادب دینی (اجتناب از فحّاشی و [[دشنام]] دادن به مقدسات دشمنان و مخالفان) هنگام گفتگو و مناظره است؛ زیرا غرور [[انسانی]] به او [[حکم]] میکند، از حرمتِ مقدسات خود [[دفاع]] و در مقابل [[توهین]] دیگران مقابله به مثل کند و به مقدسات طرف مقابل توهین و اسائه ادب نماید<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۷، ص۳۱۴.</ref>. | ||
این اصل [[قرآنی]] در همه [[شئون]] [[اجتماعی]]، [[سیاسی]] و [[فرهنگی]]، بهویژه در [[سیاست خارجی]] و [[روابط بین الملل]] راهنمای [[رفتار]] [[مؤمنان]] است که برای | این اصل [[قرآنی]] در همه [[شئون]] [[اجتماعی]]، [[سیاسی]] و [[فرهنگی]]، بهویژه در [[سیاست خارجی]] و [[روابط بین الملل]] راهنمای [[رفتار]] [[مؤمنان]] است که برای حفظ کرامت و حرمت [[مقدّسات]] دینی و ملّی خود، به مقدّسات سایر امم و [[ملل]] [[اهانت]] و اسائه ادب نکنند<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص ۳۲۹-۳۳۰.</ref>. | ||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:1379779.jpg|22px]] [[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم''']] | # [[پرونده:1379779.jpg|22px]] [[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده: مدخل]] | [[رده: مدخل]] | ||
[[رده:دشنام]] | [[رده:دشنام]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۳۳
این مدخل زیرشاخهٔ بحث دشنام است. دشنام از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: دشنام در لغت - دشنام در قرآن - نفی دشنام در معارف دعا و زیارات - نفی دشنام در معارف و سیره نبوی - نفی دشنام در معارف و سیره سجادی - نفی دشنام در معارف و سیره معصوم - دشنام در فقه سیاسی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
دشنام دادن[۱]، فحش دادن[۲]. اصل آن "سَبّ" به معنای شتم[۳]، دشنام دردآور و تلخ[۴] است.
﴿وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ﴾[۵].
این آیه شریفه اشاره و راهنمایی به ادب دینی دارد که تحت لوای آن، کرامت و حرمت مقدسات جامعه دینی، از اهانتها و پلیدیهای کلمات دشمنان حفظ و صیانت شود. این ادب دینی (اجتناب از فحّاشی و دشنام دادن به مقدسات دشمنان و مخالفان) هنگام گفتگو و مناظره است؛ زیرا غرور انسانی به او حکم میکند، از حرمتِ مقدسات خود دفاع و در مقابل توهین دیگران مقابله به مثل کند و به مقدسات طرف مقابل توهین و اسائه ادب نماید[۶].
این اصل قرآنی در همه شئون اجتماعی، سیاسی و فرهنگی، بهویژه در سیاست خارجی و روابط بین الملل راهنمای رفتار مؤمنان است که برای حفظ کرامت و حرمت مقدّسات دینی و ملّی خود، به مقدّسات سایر امم و ملل اهانت و اسائه ادب نکنند[۷].
منابع
پانویس
- ↑ بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژهنامه، ص۷۶۱.
- ↑ ابنمنظور، لسان العرب، ج۶، ص۱۳۷.
- ↑ ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۶۳.
- ↑ حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۳۹۱.
- ↑ «و به آنهایی که مشرکان به جای خداوند (به پرستش) میخوانند دشنام ندهید تا آنان (نیز) از سر دشمنی به نادانی خداوند را دشنام ندهند» سوره انعام، آیه ۱۰۸.
- ↑ سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۷، ص۳۱۴.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص ۳۲۹-۳۳۰.