وظیفه فرهنگی حاکم: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{امامت}} <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">وظیفه فرهنگی حاکم در قرآن - وظیفه فرهنگی حاکم در حدیث - وظیفه فره...» ایجاد کرد) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = حکومت اسلامی | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} | ||
==[[وظایف]] [[فرهنگی]] [[دینی]]== | == [[وظایف]] [[فرهنگی]] [[دینی]] == | ||
۱. توجه به [[حاکمیت مطلق]] [[الهی]]: [[زمامدار]] در [[حکومت اسلامی]]، بر اساس اصول و مبانی کلی و [[جهانبینی توحیدی]]، بر این [[باور]] است که [[قدرت الهی]] بالاتر از همه قدرتها و همه چیز تحت [[قدرت]] او است؛ بنابراین، همواره خود را در محضر [[خداوند]] میبیند. [[حضرت]] به مالک میگوید: ای مالک! تو از [[مردم]] [[برتری]] و من که تو را [[نصب]] کردهام بالاتر از تو هستم و خداوند [[برتر]] از من و تو است؛ بنابراین، همواره به [[عظمت]] و قدرت مافوق توجه کن و [[رفتار]] با [[شهروندان]] را با [[عنایت]] به [[قدرت خداوند]] تنظیم کن؛ پس چنان که [[دوست]] داری [[خدا]] بر تو ببخشاید و گناهت را [[عفو]] کند، تو هم از [[گناه]] [[رعیت]] در گذر<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>. | ۱. توجه به [[حاکمیت مطلق]] [[الهی]]: [[زمامدار]] در [[حکومت اسلامی]]، بر اساس اصول و مبانی کلی و [[جهانبینی توحیدی]]، بر این [[باور]] است که [[قدرت الهی]] بالاتر از همه قدرتها و همه چیز تحت [[قدرت]] او است؛ بنابراین، همواره خود را در محضر [[خداوند]] میبیند. [[حضرت]] به مالک میگوید: ای مالک! تو از [[مردم]] [[برتری]] و من که تو را [[نصب]] کردهام بالاتر از تو هستم و خداوند [[برتر]] از من و تو است؛ بنابراین، همواره به [[عظمت]] و قدرت مافوق توجه کن و [[رفتار]] با [[شهروندان]] را با [[عنایت]] به [[قدرت خداوند]] تنظیم کن؛ پس چنان که [[دوست]] داری [[خدا]] بر تو ببخشاید و گناهت را [[عفو]] کند، تو هم از [[گناه]] [[رعیت]] در گذر<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>. | ||
| خط ۱۳: | خط ۱۱: | ||
۵. خود را خدمتگزار شمردن: بپرهیز که با [[نیکی]] خود بر رعیت [[منتگذاری]] یا آنچه را کردهای، بزرگ شماری یا آنان را وعدهای دهی و در [[وعده]] خلاف آری؛ که [[منت نهادن]]، [[ارج]] [[نیکی]] را ببرد و کار بزرگ شمردن، [[نور]] [[حق]] را خاموش گرداند..<ref>[[محسن مهاجرنیا|مهاجرنیا، محسن]]، [[ساختار حکومت امام علی (مقاله)| مقاله «ساختار حکومت امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۶]]، ص ۱۴۰.</ref> | ۵. خود را خدمتگزار شمردن: بپرهیز که با [[نیکی]] خود بر رعیت [[منتگذاری]] یا آنچه را کردهای، بزرگ شماری یا آنان را وعدهای دهی و در [[وعده]] خلاف آری؛ که [[منت نهادن]]، [[ارج]] [[نیکی]] را ببرد و کار بزرگ شمردن، [[نور]] [[حق]] را خاموش گرداند..<ref>[[محسن مهاجرنیا|مهاجرنیا، محسن]]، [[ساختار حکومت امام علی (مقاله)| مقاله «ساختار حکومت امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۶]]، ص ۱۴۰.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
#[[پرونده:1368104.jpg|22px]] [[محسن مهاجرنیا|مهاجرنیا، محسن]]، [[ساختار حکومت امام علی (مقاله)| مقاله «ساختار حکومت امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|'''دانشنامه امام علی ج۶''']] | # [[پرونده:1368104.jpg|22px]] [[محسن مهاجرنیا|مهاجرنیا، محسن]]، [[ساختار حکومت امام علی (مقاله)| مقاله «ساختار حکومت امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۶ (کتاب)|'''دانشنامه امام علی ج۶''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
| خط ۲۴: | خط ۲۰: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:حکومت اسلامی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۷
وظایف فرهنگی دینی
۱. توجه به حاکمیت مطلق الهی: زمامدار در حکومت اسلامی، بر اساس اصول و مبانی کلی و جهانبینی توحیدی، بر این باور است که قدرت الهی بالاتر از همه قدرتها و همه چیز تحت قدرت او است؛ بنابراین، همواره خود را در محضر خداوند میبیند. حضرت به مالک میگوید: ای مالک! تو از مردم برتری و من که تو را نصب کردهام بالاتر از تو هستم و خداوند برتر از من و تو است؛ بنابراین، همواره به عظمت و قدرت مافوق توجه کن و رفتار با شهروندان را با عنایت به قدرت خداوند تنظیم کن؛ پس چنان که دوست داری خدا بر تو ببخشاید و گناهت را عفو کند، تو هم از گناه رعیت در گذر[۱].
٢. دوری از عیبجویان و چاپلوسان: از رعیت، آن را از خود دورتر دار و با او دشمن باش که عیب مردم را بیشتر جوید؛ که همه مردم را عیبها است و والی از هرکس سزاوارتر به پوشیدن آنها است. پس مبادا آنچه را بر تو نهان است، آشکار گردانی و باید آن را که برایت پیدا است، بپوشانی... و شتابان، گفته سخنچین را مپذیر که سخنچین نرد خیانت بازد؛ هر چند خود را همانند خیرخواهان سازد.
٣. گفتوگو و انس با دانشوران جامعه: [مالک]! با دانشمندان فراوان گفتوگو کن و با حکیمان فراوان سخن در میان نِه، در آن چه کار شهرهایت را استوار و نظمی را که مردم پیش از تو بر آن بودهاند برقرار میسازد.
۴. توجه به سنتهای پسندیده اجتماعی: آیین پسندیدهای را بر هم مریز که بزرگان این امت بدان رفتار نمودهاند و مردم بدان وسیلت به هم پیوستهاند و رعیت با یکدیگر سازش کردهاند و آیینی را مَنِه که چیزی از سنتهای نیک گذشته را زیان رساند تا پاداش از آن نهنده سنت باشد و گناه شکستن آن بر تو ماند.
۵. خود را خدمتگزار شمردن: بپرهیز که با نیکی خود بر رعیت منتگذاری یا آنچه را کردهای، بزرگ شماری یا آنان را وعدهای دهی و در وعده خلاف آری؛ که منت نهادن، ارج نیکی را ببرد و کار بزرگ شمردن، نور حق را خاموش گرداند..[۲]
منابع
پانویس
- ↑ نهج البلاغه، نامه ۵۳.
- ↑ مهاجرنیا، محسن، مقاله «ساختار حکومت امام علی»، دانشنامه امام علی ج۶، ص ۱۴۰.