تبری در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۹

مقدمه

تبرّی اصطلاحی کلامی در برابر تولّی از آموزه‏‌های اسلام به‌ویژه نزد شیعه امامیّه است. تبرّی از ریشه «بَرَءَ» است. تبرّی ریشه در قرآن کریم دارد و «برائت» نام یک سوره قرآن است که با برائت خدا و پیامبرش از مشرکان آغاز می‏‌گردد. در روایات نیز بر اهمیّت مسئله تبرّی، فراوان تأکید شده است. در حدیثی از پیامبر اکرم (ص)، تبرّی از مهم‏ترین و استوراترین رشته‌‏های ایمان ذکر شده است^[۱] و در روایتی از امام صادق (ع) به وجوب برائت از مخالفان دین خدا و دوستانِ دشمنانِ خدا تصریح شده است^[۲] در روایتی دیگر از ایشان، حقیقت ایمان، تبرّی همراه با تولّی ـ که مفهوم متضاد و مخالف آن است ـ دانسته شده است^[۳].

دشمنان خدا عبارت‌اند از مشرکان، کافران و کسانی که منکر امامت و ولایت امامان معصوم (ع) هستند.

تبرّی از دشمنان خدا، واجب است^[۴]، بلکه از مهم‏ترین ارکان دین به شمار می‏‌آید^[۵] و تحقّق بخش ایمان (به معنای خاص آن) است^[۶]. تبرّی از اموری است که به محتضر و میّت، تلقین می‏‌شود^[۷] از اعمال شب و روز جمعه تبرّی از گمراهان و دشمنان اهل بیت (ع) است^[۸].^[۹]

منابع

هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت

پانویس

↑ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص۱۷۷.
↑ الإعتقادات فی دین الإمامیة، ص۸۶.
↑ بحار الأنوار، ج۶۶، ص۲۴۱.
↑ بدایع الکلام، ص۲۶۴؛ مرآة العقول، ج۸، ص۲۵۹؛ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص۱۷۶؛ التعلیقة علی ‏المکاسب، ج۱، ص۲۳۲.
↑ مرآة العقول، ج۱۲، ص۱۱۴.
↑ البیان، ص۲۴۱.
↑ کشف‏ الغطاء، ج۲، ص۲۵۱ و ۲۸۹.
↑ الکافی فی الفقه، ص۱۵۳.
↑ هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲، ص ۳۳۷.

[1] وسائل الشیعة، ج۱۶، ص۱۷۷.

[2] الإعتقادات فی دین الإمامیة، ص۸۶.

[3] بحار الأنوار، ج۶۶، ص۲۴۱.

[4] بدایع الکلام، ص۲۶۴؛ مرآة العقول، ج۸، ص۲۵۹؛ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص۱۷۶؛ التعلیقة علی ‏المکاسب، ج۱، ص۲۳۲.

[5] مرآة العقول، ج۱۲، ص۱۱۴.

[6] البیان، ص۲۴۱.

[7] کشف‏ الغطاء، ج۲، ص۲۵۱ و ۲۸۹.

[8] الکافی فی الفقه، ص۱۵۳.

[9] هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲، ص ۳۳۷.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-{{امامت}}
 {{مدخل مرتبط
 | موضوع مرتبط = تبری
-| عنوان مدخل  = [[تبری]]
+| عنوان مدخل  = تبری
-| مداخل مرتبط = [[تبری در لغت]] - [[تبری در قرآن]] - [[تبری در فقه اسلامی]] - [[تبری در کلام اسلامی]] - [[تبری در جامعه‌شناسی اسلامی]]
+| مداخل مرتبط = [[تبری در لغت]] - [[تبری در قرآن]] - [[تبری در فقه اسلامی]] - [[تبری در فقه سیاسی]] - [[تبری در کلام اسلامی]] - [[تبری در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[تبری در معارف و سیره حسینی]] - [[تبری از دیدگاه اهل سنت]]
 | پرسش مرتبط  =
 }}
-==مقدمه==
+== مقدمه ==
-[[تبرّی]] اصطلاحی [[کلامی]] در برابر [[تولّی]] از آموزه‏‌های [[اسلام]] به‌ویژه نزد [[شیعه]] امامیّه است. تبرّی از ریشه «بَرَءَ» است. تبرّی ریشه در [[قرآن کریم]] دارد و «[[برائت]]» نام یک [[سوره]] [[قرآن]] است که با برائت [[خدا]] و پیامبرش از [[مشرکان]] آغاز می‏‌گردد. در [[روایات]] نیز بر اهمیّت مسئله تبرّی، فراوان تأکید شده است. در [[حدیثی]] از [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، تبرّی از مهم‏ترین و استوراترین رشته‌‏های [[ایمان]] ذکر شده است. <ref>وسائل الشیعة، ج۱۶، ص:۱۷۷</ref> و در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} به [[وجوب]] برائت از [[مخالفان]] [[دین خدا]] و دوستانِ دشمنانِ خدا تصریح شده است. <ref>الإعتقادات فی دین الإمامیة، ص:۸۶</ref> در روایتی دیگر از ایشان، [[حقیقت ایمان]]، تبرّی همراه با تولّی ـ که مفهوم متضاد و مخالف آن است ـ دانسته شده است. <ref>بحار الأنوار، ج۶۶، ص:۲۴۱</ref>
+[[تبرّی]] اصطلاحی [[کلامی]] در برابر [[تولّی]] از آموزه‏‌های [[اسلام]] به‌ویژه نزد [[شیعه]] امامیّه است. تبرّی از ریشه «بَرَءَ» است. تبرّی ریشه در [[قرآن کریم]] دارد و «[[برائت]]» نام یک [[سوره]] [[قرآن]] است که با برائت [[خدا]] و پیامبرش از [[مشرکان]] آغاز می‏‌گردد. در [[روایات]] نیز بر اهمیّت مسئله تبرّی، فراوان تأکید شده است. در [[حدیثی]] از [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، تبرّی از مهم‏ترین و استوراترین رشته‌‏های [[ایمان]] ذکر شده است<ref>وسائل الشیعة، ج۱۶، ص۱۷۷.</ref> و در روایتی از [[امام صادق]] {{ع}} به [[وجوب]] برائت از مخالفان [[دین خدا]] و دوستانِ دشمنانِ خدا تصریح شده است<ref>الإعتقادات فی دین الإمامیة، ص۸۶.</ref> در روایتی دیگر از ایشان، [[حقیقت ایمان]]، تبرّی همراه با تولّی ـ که مفهوم متضاد و مخالف آن است ـ دانسته شده است<ref>بحار الأنوار، ج۶۶، ص۲۴۱.</ref>.
-[[دشمنان خدا]] عبارتند از مشرکان، [[کافران]] و کسانی که منکر [[امامت]] و [[ولایت]] [[امامان معصوم]]{{عم}} هستند.
+دشمنان خدا عبارت‌اند از مشرکان، [[کافران]] و کسانی که منکر [[امامت]] و [[ولایت]] [[امامان معصوم]] {{عم}} هستند.
-تبرّی از دشمنان خدا، [[واجب]] است؛ <ref>بدایع الکلام، ص:۲۶۴؛ مرآة العقول، ج۸، ص:۲۵۹؛ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص:۱۷۶؛ التعلیقة علی ‏المکاسب، ج۱، ص:۲۳۲</ref> بلکه از مهم‏ترین [[ارکان دین]] به شمار می‏‌آید <ref>مرآة العقول، ج۱۲، ص:۱۱۴</ref> و تحقّق بخش ایمان (به معنای خاص آن) است <ref>البیان، ص:۲۴۱</ref>. تبرّی از اموری است که به محتضر و میّت، تلقین می‏‌شود. <ref>کشف‏ الغطاء، ج۲، ص:۲۵۱ و ۲۸۹</ref> از [[اعمال]] [[شب]] و [[روز جمعه]] تبرّی از [[گمراهان]] و [[دشمنان اهل بیت]]{{عم}} است. <ref>الکافی فی الفقه، ص:۱۵۳.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، صفحه ۳۳۷.</ref>
+تبرّی از دشمنان خدا، [[واجب]] است<ref>بدایع الکلام، ص۲۶۴؛ مرآة العقول، ج۸، ص۲۵۹؛ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص۱۷۶؛ التعلیقة علی ‏المکاسب، ج۱، ص۲۳۲.</ref>، بلکه از مهم‏ترین ارکان دین به شمار می‏‌آید<ref>مرآة العقول، ج۱۲، ص۱۱۴.</ref> و تحقّق بخش ایمان (به معنای خاص آن) است<ref>البیان، ص۲۴۱.</ref>. تبرّی از اموری است که به محتضر و میّت، تلقین می‏‌شود<ref>کشف‏ الغطاء، ج۲، ص۲۵۱ و ۲۸۹.</ref> از [[اعمال]] شب و [[روز جمعه]] تبرّی از [[گمراهان]] و دشمنان [[اهل بیت]] {{عم}} است<ref>الکافی فی الفقه، ص۱۵۳.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، ص ۳۳۷.</ref>
 == منابع ==
@@ خط ۲۲: / خط ۲۱: @@
 {{پانویس}}
-[[رده:تولی]]
+[[رده:تبری]]