سیئه در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
[[سیئه]] شامل همه [[بدیها]] و ناخوشیها و پلیدیهاست. در مورد [[گناهان]] نیز عدهای [[ذنب]]، [[اثم]]، خطیئه و [[جُرم]] را [[سیئات]] میدانند؛ امّا برخی [[مفسران]] [[سیئات]] را تنها شامل [[گناهان]] صغیره میدانند و [[گناهان کبیره]] را از [[سیئات]] نمیشمارند<ref>وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۲، ص۱۷۳.</ref>. | [[سیئه]] شامل همه [[بدیها]] و ناخوشیها و پلیدیهاست. در مورد [[گناهان]] نیز عدهای [[ذنب]]، [[اثم]]، خطیئه و [[جُرم]] را [[سیئات]] میدانند؛ امّا برخی [[مفسران]] [[سیئات]] را تنها شامل [[گناهان]] صغیره میدانند و [[گناهان کبیره]] را از [[سیئات]] نمیشمارند<ref>وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۲، ص۱۷۳.</ref>. | ||
[[سیئات]] در [[فرهنگ]] [[قرآنی]] به همه ناهنجاریهای [[اجتماعی]] اطلاق میگردد که [[مردم]] به آنها [[احساس]] ناخوشایند و | [[سیئات]] در [[فرهنگ]] [[قرآنی]] به همه ناهنجاریهای [[اجتماعی]] اطلاق میگردد که [[مردم]] به آنها [[احساس]] ناخوشایند و بدی دارند. [[حسنات]] هنجارهای [[جامعه]] [[قرآنی]] هستند. ترک [[سیئات]] خود از [[حسنات]] بزرگ است<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص ۳۵۷.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ ۱۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۳
این مدخل زیرشاخهٔ بحث سیئه است. سیئه از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: سیئه در فقه سیاسی - سیئه در جامعهشناسی اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
چیزِ قبیح، خطیئه[۱]، بدی، کار بد، شرّ، ناخوشی، ناشایست[۲]، در مقابل "حسنه". اصل آن "سُوء" به معنای قبح[۳] و صفت هر پلیدی و بدی[۴].
﴿مَنْ جَاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئَاتِ إِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾[۵].
"سیئه و حسنه" دو نوع است:
- به اعتبار عقل و شرع: ﴿مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا وَمَنْ جَاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى إِلَّا مِثْلَهَا﴾[۶].
- به اعتبار طبع انسانی: ﴿فَإِذَا جَاءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوا لَنَا هَذِهِ وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَطَّيَّرُوا بِمُوسَى وَمَنْ مَعَهُ﴾[۷].
سیئات اموری هستند که انسان به آنها احساس بد و ناخوشایندی دارد؛ مانند مرض، ذلت، ناداری و فتنه که منشأ همه اینها خود انسان است﴿وَمَا أَصَابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ﴾[۸].[۹].
سیئه شامل همه بدیها و ناخوشیها و پلیدیهاست. در مورد گناهان نیز عدهای ذنب، اثم، خطیئه و جُرم را سیئات میدانند؛ امّا برخی مفسران سیئات را تنها شامل گناهان صغیره میدانند و گناهان کبیره را از سیئات نمیشمارند[۱۰].
سیئات در فرهنگ قرآنی به همه ناهنجاریهای اجتماعی اطلاق میگردد که مردم به آنها احساس ناخوشایند و بدی دارند. حسنات هنجارهای جامعه قرآنی هستند. ترک سیئات خود از حسنات بزرگ است[۱۱].
منابع
پانویس
- ↑ ابنمنظور، لسان العرب، ج۱، ص۹۷.
- ↑ بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژهنامه، ص۷۶۵.
- ↑ ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۱۱۳.
- ↑ خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۷، ص۳۲۷.
- ↑ «هر کس کار نیک آورد، به از آن او راست و هر کس کردار زشت آورد (بداند) کسانی که کارهای بد انجام دادهاند جز (برابر) آنچه میکردهاند کیفر داده نمیشوند» سوره قصص، آیه ۸۴.
- ↑ «کسانی که نیکی آورند ده برابر آن (پاداش) دارند و کسانی که بدی آورند جز همانند آن کیفر نمیبینند و به آنان ستم نخواهد شد» سوره انعام، آیه ۱۶۰.
- ↑ «پس، هرگاه نیکی به آنان روی میآورد میگفتند این از آن ماست و اگر بلایی به ایشان میرسید به موسی و همراهان وی فال بد میزدند؛ آگاه باشید که فالشان نزد خداوند است اما بیشتر آنها نمیدانند» سوره اعراف، آیه ۱۳۱.
- ↑ «(ای آدمی!) هر نیکی به تو رسد از خداوند است و هر بدی به تو رسد از خود توست. و (ای محمّد!) ما تو را برای مردم، پیامبر فرستادهایم و خداوند، (شما را) گواه بس» سوره نساء، آیه ۷۹.
- ↑ سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۵، ص۸.
- ↑ وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۲، ص۱۷۳.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص ۳۵۷.