قاضی ابوالطیب: تفاوت میان نسخه‌ها

[[ابوطیب طاهربن عبداللّه بن طاهر طبری بغدادی]] در سال ۳۴۸ه در [[آمل]] متولد شد. [[فقه]] را در آن [[شهر]] نزد [[ابوعلی زجاجی]] فرا گرفت و از [[ابوسعد بن اسماعیلی]] و [[ابوالقاسم بن کجّ]] در [[گرگان]] بهره برد. او سپس برای کسب [[علوم]] بیشتر نزد [[ابوالحسن ماسرجسی]] در [[نیشابور]] رفت و حدود چهار سال نزد وی اقامت گزید. از شاگردانش می‌‌توان به [[ابواسحاق شیرازی]] و [[خطیب بغدادی]] اشاره کرد. ابوطیب کتاب «مختصر مُزَنی» را شرح کرد و کتبی چند در مورد اصول، [[مذهب]] و [[جدل]] تألیف نمود. <ref>سیر اعلام النبلاء، ج ۱۷، ص۶۷۱.</ref> وی فردی [[صدوق]]، مورد [[اعتماد]] و [[عارف]] به اصول و [[فروع]] و خوش [[خُلق]] بود و [[شعر]] نیز می‌‌سرود. [[طبری]] در نهایت به [[بغداد]] رفت و آنجا را [[وطن]] خویش ساخت و پس از [[ابوعبداللّه صیمری]]، به امر [[قضاوت]] در محله [[کرخ]] پرداخت. در بغداد از افرادی چون [[موسی بن جعفر بن عرفه]] و [[ابوالحسن دارقطنی]] [[حدیث]] شنید و به [[تدریس]] روی آورد. ابوطیب که در چهارده سالگی شروع به [[تعلیم]] [[علم]] نمود، تا آخرین روزهای [[حیات]] خویش آن را ادامه داد و سرانجام در [[روز]] [[شنبه]] بیستم [[ربیع الاول]] [[سال]] ۴۵۰ه در ۱۰۲ سالگی درگذشت. [[ابوالحسن بن مهتدی]] در جامع منصور بر وی [[نماز]] گزارد و در [[مقبره]] باب [[حرب]] بغداد [[دفن]] گردید. <ref>تاریخ بغداد، ج ۹، ص۳۵۸.</ref> ابوطیب به غیر از شرح مختصر [[مزنی]] آثار دیگری دارد که عبارت‌اند از: جواب فی السماع و الغناء، تعلیقة الکبری، <ref>الاعلام، ج ۳، ص۲۲۲.</ref> شرح الفروع (در [[مذهب شافعی]])، مختصر فی مولد الشافعی (وی در آخر این کتاب جماعتی از [[اصحاب]] [[شافعی]] را نیز ذکر کرده است). <ref>کشف الظنون، ج ۲، ص۱۱۰۰ و ۱۲۵۷.</ref> طبری با بزرگان [[مذهب حنفی]] همچون [[ابوالحسن طالقانی]] [[قاضی]] بلخ و [[ابوالحسین قدوری]] مناظراتی داشت که در کتاب [[طبقات الشافعیة الکبری]] به تفصیل بیان شده است<ref>طبقات الشافعیة الکبری، ج ۵، ص۱۲.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۳، ص۱۷۱ - ۱۷۲.</ref>