مقام شفاعت: تفاوت میان نسخه‌ها

از جمله [[مقامات]] [[امامان معصوم]]{{عم}} [[مقام]] [[شفاعت]] که در [[زیارت جامعه کبیره]] با عبارت {{عربی|اندازه=150%|" وَ رَزَقَنِي‏ شَفَاعَتَكُمْ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} آمده است.

*بله، آن‌چه که گناه را {{عربی|اندازه=150%|" كَأَنْ‏ لَمْ‏ يَكُنْ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} می‌سازد و هیچ‌گونه محدودیتی ندارد، همان توبه است [[امام باقر]]{{ع}} فرمود:"توبه کننده از گناه، همانند کسی است که گناه ندارد"<ref>{{عربی|اندازه=120%|"التَّائِبُ‏ مِنَ‏ الذَّنْبِ‏ كَمَنْ‏ لَا ذَنْبَ‏ لَه‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ الکافی: ج۲، ص:۴۳۵، حدیث ۱۰.</ref><ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۹۹ - ۱۰۴.</ref>.

*حدیث دیگری را چند تن از بزرگان [[اهل سنت]] نظیر [[ابن عساکر]]، [[طبرانی]] و دیگران روایت کرده‌اند. [[ابو امامه]] یکی از صحابه [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌گوید: [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود:"اگر عابدی سه هزار سال خدا را میان صفا و مروه عبادت کند و حال این که محبّت ما [[اهل بیت]] را درک نکند، خدای رحمان او را با صورت در آتش جهنم سرنگون کند<ref>{{عربی|اندازه=120%|" لَوْ أَنَّ عَبْداً عَبَدَ اللَّهَ بَيْنَ‏ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةِ أَلْفَ‏ عَامٍ‏ ثُمَّ أَلْفَ عَامٍ ثُمَّ أَلْفَ عَامٍ حَتَّى يَصِيرَ كَالشَّنِّ الْبَالِي ثُمَّ لَمْ يُدْرِكْ مَحَبَّتَنَا أَكَبَّهُ اللَّهُ عَلَى مَنْخِرَيْهِ فِي النَّارِ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}</ref>. بنابراین حدیث، اگر بنده‌ای از بندگان، خدا را عبادت کند؛ این دیگر فرض است. می‌فرماید: {{عربی|اندازه=150%|" لَوْ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} حضرت می‌خواهند بفرمایند چقدر قضیه با عظمت است که اگر هزار سال عمر کند و عبادت نماید، و دوباره هزار سال عمر کند و عبادت نماید، سه باره اگر هزار سال عمر کند و عبادت نماید، اگر دارای محبت و ولایت ما نباشد خداوند او را به رو در جهنم می‌اندازند<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*فراتر این که ما در جای خود در مباحثمان ثابت کردیم که [[ولایت]] و [[امامت]] [[اهل بیت]]{{عم}} جزء اصول دین است، نه فروع دین. وقتی خداوند متعال اعمال ما را مشروط کرده که اصول دین ما درست باشد و طبق قاعدۀ {{عربی|اندازه=150%|" فإذا انتفى‏ الشرط انتفى‏ المشروط‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ اگر اصلی از اصول دین متزلزل باشد آن اعمالی که به جا آورده شده دیگر فایده ندارد<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*چون شارع مقدس گفته باید {{عربی|اندازه=150%|" قُرْبَةٌ إِلَى‏ اللَّه‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} و طبق دستور، غسل کنی، او نیت غسل نکرده و غسل به عهده او بوده؛ گرچه بدنش بسیار تمیز است، اما نمی‌تواند نماز بخواند. چن این یک امر الهی و عبادی و دستوری شرعی است<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.

*{{عربی|اندازه=150%|"اللَّهُمَ‏ إِنِّي‏ لَوْ وَجَدْتُ‏ شُفَعَاءَ أَقْرَبَ‏ إِلَيْكَ‏ مِنْ‏ مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ‏ بَيْتِهِ‏ الْأَخْيَارِ الْأَئِمَّةِ الْأَبْرَارِ لَجَعَلْتُهُمْ‏ شُفَعَائِي‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}<ref>خدایا! اگر من شفیعانی را می‌یافتم که نزدیک‌تر باشند به درگاهت از محمد و خاندان نیکویش آن پیشوایان نیکوکار به طور مسلم آن‌ها را شفیعان خود قرار می‌دادم.</ref><ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۵۸.</ref>.

*حرف {{عربی|اندازه=150%|" لَوْ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ یعنی اگر؛ به معنای فرض است، به این معنا که زائر می‌گوید: اگر کسانی را بیابم که نزد تو از محمد و آل محمد{{عم}} نزدیک‌تر و مقرّب‌تر باشند، سراغ آن‌ها می‌رفتم<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۵۸.</ref>.

*{{عربی|اندازه=150%|"لَوْ وَجَدْتُ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ یعنی چنین چیزی نیست<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۵۸.</ref>.

*{{عربی|اندازه=150%|"فَبِحَقِّهِمُ‏ الَّذِي‏ أَوْجَبْتَ‏ لَهُمْ‏ عَلَيْك‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} پس از تو می‌خواهم بدان حقی که بر ایشان برای خود واجب کردی. زائر می‌گوید: پس خدایا! تو را قسم می‌دهم به مقام و قربی که [[اهل بیت]]{{عم}} نزد تو دارند و وعدۀ شفاعتی که به آن‌ها داده‌ای که امت گنه‌کار را شفاعت کنند، که وقتی خداوند متعال وعده بدهد وفای به عهد واجب است؛ {{عربی|اندازه=150%|" أَسْأَلُكَ أَنْ تُدْخِلَنِي فِي جُمْلَةِ الْعَارِفِينَ بِهِمْ وَ بِحَقِّهِمْ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} پس از تو می‌خواهیم بدان حقی که برای ایشان بر خود واجب کردی که مرا در زمره عارفان به مقام آن‌ها و به حق آن‌ها قرارم ده. خدایا! ما را در زمرۀ آن‌هایی وارد کن که امام شناس هستند؛ آن‌هایی که حق [[اهل بیت]]{{عم}} را شناختند و فهمیدند. خدایا! ما را در جملۀ کسانی قرارده که به برکت [[اهل بیت]]{{عم}} و شفاعتشان مورد رحمت تو قرار گرفتند. {{عربی|اندازه=150%|" وَ فِي زُمْرَةِ الْمَرْحُومِينَ بِشَفَاعَتِهِمْ إِنَّكَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} و در زمره کسانی که به وسیله شفاعت آن‌ها مورد مهر قرار گرفته‌اند که تو مهربان‌ترین مهربان هستی. {{عربی|اندازه=150%|" وَ فِي زُمْرَةِ الْمَرْحُومِينَ بِشَفَاعَتِهِمْ إِنَّكَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ تَسْلِيماً كَثِيراً وَ ﴿{{متن قرآن| حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيل}}﴾‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} و درود خدا بر محمد و خاندان پاکش و سلام مخصوص و بسیاری بر آن‌ها باد و خدا ما را بس است و نیکو وکیلی است. اینک در پایان، خداوند را سپاس می‌گوییم که به ما توفیق و عمری را عنایت کرد که به شرح زیارت جامعه پرداختیم و به لطف خدا و برکت [[اهل بیت]]{{عم}} شرح آن را به پایان رساندیم. امیدواریم –ان شاء الله- این اثر مفید واقع شود و ذخیره‌ای برای آخرت ما باشد. خداوند متعال از ما بپذیرد و گذشتگان ما و کسانی را که این مطلب را به ما یاد داده‌اند؛ اساتید، ذوی الحقوق و والدین ما را رحمت کند و همه آن‌ها را با محمد و  آل محمد {{عم}} محشور نماید و ما را در دنیا در راه آن بزرگواران ثابت قدم بدارد و فرزندان و ذریۀ ما را از محمد و آل محمد {{عم}} جدا نکند و شرّ اشرار و کید کفّار را به خودشان برگرداند و ما را موفق بدارد تا وظایفمان را به بهترین وجه بشناسیم و برترین شکل بدان عمل کنیم<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۵۸.</ref>.

*{{عربی|اندازه=150%|" وَ الْمَكَانُ‏ الْمَعْلُومُ‏ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ الْجَاهُ الْعَظِيمُ وَ الشَّأْنُ الْكَبِيرُ وَ الشَّفَاعَةُ الْمَقْبُولَة‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}<ref>و جایگاه معین و معلوم در نزد خدای عزوجل از آنِ شماست و منزلت عظیم از آنِ شماست و رتبه بزرگ از آنِ شماست و شفاعت پذیرفته از آنِ شماست.</ref><ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص: ۳۴۴.</ref>.

*{{عربی|اندازه=150%|" وَ رَزَقَنِي‏ شَفَاعَتَكُمْ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}ما دو نوع روزی داریم، روزی مادی و روزی معنوی که از روی مادی بالاتر است. ما در حوائجی که در حضور هر یک از حضرات [[معصومین]]{{عم}} درخواست داریم، به شفاعت آن بزرگواران نیازمندیم<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۹۹ - ۱۰۴.</ref>.

*{{عربی|اندازه=150%|" وَ بِمُوَالاتِكُمْ‏ تُقْبَلُ‏ الطَّاعَةُ الْمُفْتَرَضَةُ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}<ref>و به وسیله موالات شما فرمانبرداری واجب، پذیرفته گردد.</ref>اعمال عبادی ما و کارهای واجب و مستحب ما به برکت [[ولایت]] [[اهل بیت]]{{عم}} مورد قبول واقع می‌شود. چرا؟ پر واضح است، چون عملی که ما انجام می‌دهیم عملی است که [[اهل بیت]]{{عم}} به ما یاد داده‌اند؛ این نمازی که می‌خوانیم، روزه‌ای که می‌گیریم، حجی که به جا می‌آوریم و سایر عبادات ما به دستور خود [[اهل بیت]]{{عم}} است، آنان‌ بارها فرموده‌اند که این گفته‌های ما، گفتۀ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} است<ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۴ (کتاب)|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۴، ص:۳۱۶ - ۳۲۲.</ref>.