امنیت در لغت: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
[[امنیت]] در لغت از ریشه «[[امن]]» و به معنای «در [[امان]] بودن» و «مصون بودن» از هرگونه تعرض و در «[[آرامش]] و [[آسودگی]]» است<ref>قریشی، قاموس قرآن، ج۱، ص۱۲۳.</ref>. همچنین امنیت به معنای در امان بودن از هر گونه [[تهدید]] و [[ترس]] نیز معنا شده است<ref>معین، فرهنگ فارسی، ج۱، ص۳۵۴.</ref>. راغب، لغتشناس برجسته [[قرآن کریم]] نیز در تعریف امنیت آورده است: «اصل امنیت، [[طمأنینه]] و [[آرامش نفس]] و از میان رفتن ترس و [[خوف]] است. امن و امان در اصل مصدر هستند و به حالت و وضعی اطلاق میگردد که [[انسان]] در آرامش باشد. گاه نیز بر چیزهایی اطلاق میشود که انسان بر آن [[امانتدار]] و [[امین]] است»<ref>راغب، المفردات، ریشه «امن».</ref>. | [[امنیت]] در لغت از ریشه «[[امن]]» و به معنای «در [[امان]] بودن» و «مصون بودن» از هرگونه تعرض و در «[[آرامش]] و [[آسودگی]]» است<ref>قریشی، قاموس قرآن، ج۱، ص۱۲۳.</ref>. همچنین امنیت به معنای در امان بودن از هر گونه [[تهدید]] و [[ترس]] نیز معنا شده است<ref>معین، فرهنگ فارسی، ج۱، ص۳۵۴.</ref>. راغب، لغتشناس برجسته [[قرآن کریم]] نیز در تعریف امنیت آورده است: «اصل امنیت، [[طمأنینه]] و [[آرامش نفس]] و از میان رفتن ترس و [[خوف]] است. امن و امان در اصل مصدر هستند و به حالت و وضعی اطلاق میگردد که [[انسان]] در آرامش باشد. گاه نیز بر چیزهایی اطلاق میشود که انسان بر آن [[امانتدار]] و [[امین]] است»<ref>راغب، المفردات، ریشه «امن».</ref>. | ||
نسخهٔ ۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۶
این مدخل زیرشاخهٔ بحث امنیت است. امنیت از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: امنیت در لغت - امنیت در قرآن - امنیت در معارف مهدویت - امنیت در فقه سیاسی - امنیت در معارف دعا و زیارات - امنیت در معارف و سیره نبوی - امنیت در معارف و سیره علوی - امنیت در معارف و سیره سجادی - امنیت در جامعهشناسی اسلامی - امنیت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
امنیت در لغت از ریشه «امن» و به معنای «در امان بودن» و «مصون بودن» از هرگونه تعرض و در «آرامش و آسودگی» است[۱]. همچنین امنیت به معنای در امان بودن از هر گونه تهدید و ترس نیز معنا شده است[۲]. راغب، لغتشناس برجسته قرآن کریم نیز در تعریف امنیت آورده است: «اصل امنیت، طمأنینه و آرامش نفس و از میان رفتن ترس و خوف است. امن و امان در اصل مصدر هستند و به حالت و وضعی اطلاق میگردد که انسان در آرامش باشد. گاه نیز بر چیزهایی اطلاق میشود که انسان بر آن امانتدار و امین است»[۳].
بر اساس این تعاریف و تفاسیر از امنیت میتوان این گونه استنباط نمود که وجود آرامش و آسودگی خاطر یکی از نمودها و علائم مهم وجود امنیت میباشد. به عبارت اخری فقدان آرامش و آسایش در هر محیط و جامعهای حاکی از نبود امنیت در آن محیط و جامعه است.[۴]
منابع
پانویس
- ↑ قریشی، قاموس قرآن، ج۱، ص۱۲۳.
- ↑ معین، فرهنگ فارسی، ج۱، ص۳۵۴.
- ↑ راغب، المفردات، ریشه «امن».
- ↑ غلامی، نجف علی، مقاله «نظام امنیتی دفاعی اسلام»، منظومه فکری آیتالله العظمی خامنهای ج۲ ص ۱۰۰۱.