شهید در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان مدخل  = [[شهید]]

| مداخل مرتبط = [[شهید در لغت]] - [[شهید در قرآن]] - [[شهید در حدیث]] - [[شهید در کلام اسلامی]] - [[شهید در فقه سیاسی]]

*«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر. ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۹.</ref>

*«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ه. ق.)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۰۱.</ref>

[[رده:شهید]]