رضایت در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

===میانه‌روی و اعتدال===

بر این اساس، نخستین [[ضابطه]] و ملاک برای [[انتخاب]] [[کار خوب]]، آن است که در آن از [[افراط]] و [[تفریط]] [[پرهیز]] شده و حالت [[میانه]] [[رعایت]] شود. اما از آنجا که هرگونه [[نفی]] و سلبی بدون ضابطه امکان ندارد، این نفی قطعاً مبتنی بر نوعی ایجاب است، یعنی نفی افراط و تفریط و حالت میانه در هر کار، خود باید مبتنی بر ملاکی عمیق‌تر، تعریف و تبیین شود و آن چیزی نیست جز «[[حق]]». البته در رابطه با هر کاری و متناسب با آن، «حق» به طور خاصی قابل تبیین است. به فرض اگر بناست فردی برای شغلی انتخاب شود، رعایت تناسب میان [[شغل]] و شرایط احراز شغل، که خود بر اساس [[قوانین]] و [[مقررات]] تعریف شده، ملاک رعایت [[اعتدال]] است. بنابراین، وقتی [[امام]]{{ع}} می‌‌فرماید: {{متن حدیث|أَوْسَطَهَا فِي الْحَقِّ}}، ضمن سفارش به [[میانه‌روی]] در کارها، مبنای [[درک]] میانه‌روی را هم، «حق» قرار می‌دهند، که در مفهوم کلی اشاره به قوانین و مقررات، بایدها و نبایدها و ارزش‌های مبتنی بر [[نظام فکری]] [[خدامحور]] دارد و در مواضع مختلف، به صورت‌های گوناگون و مصداق‌های متفاوت، قابل تبیین است، بنابراین، ملاک نخست، کاری را بهترین و خوب‌ترین کار می‌داند که بر اساس [[ضوابط]] و [[عدالت]] انتخاب شود.<ref>[[علی نقی امیری|امیری، علی نقی]]، [[الگوی اداره در نهج البلاغه (کتاب)|الگوی اداره در نهج البلاغه]]، ص ۱۴۰.</ref>