ریاضت: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
واژه «ریاضت» در لغت درباره حیوان به کار رفته و مراد از آن [[تأدیب]] و تمرین و وادار کردن حیوان بر [[رفتار]] مورد نظر صاحبش و بازداشتن آن از حرکات ناپسند میباشد. | واژه «ریاضت» در لغت درباره حیوان به کار رفته و مراد از آن [[تأدیب]] و تمرین و وادار کردن حیوان بر [[رفتار]] مورد نظر صاحبش و بازداشتن آن از حرکات ناپسند میباشد. | ||
ریاضت نفس از همین معنا گرفته شده و مراد از آن [[تربیت]] و وادار ساختن نفس بر اطاعت از مولا و بازداشتن آن از [[سرکشی]] در برابر دستور او و پیرو [[عقل]] شدن است<ref>مجمع البحرین، واژه «روض»</ref>. | ریاضت نفس از همین معنا گرفته شده و مراد از آن [[تربیت]] و وادار ساختن نفس بر اطاعت از مولا و بازداشتن آن از [[سرکشی]] در برابر دستور او و پیرو [[عقل]] شدن است<ref>مجمع البحرین، واژه «روض»</ref>. | ||
ریاضت و [[تهذیب نفس]] با شیوه و روشی که در [[آیات]] و [[روایات]] توصیه شده، [[افضل]] [[اعمال]] و [[برترین]] [[عبادت]] است که از آن به [[جهاد اکبر]] تعبیر شده است. | ریاضت و [[تهذیب نفس]] با شیوه و روشی که در [[آیات]] و [[روایات]] توصیه شده، [[افضل]] [[اعمال]] و [[برترین]] [[عبادت]] است که از آن به [[جهاد اکبر]] تعبیر شده است. | ||
ریاضت نفس با واداشتن آن بر حرکت در [[صراط مستقیم]]؛ یعنی عمل به [[اوامر]] و اجتناب از [[نواهی]] شارع مقدس در [[اندیشه]]، گفتار و رفتار و بازداشتن نفس از سرکشی و [[عصیان]] در برابر [[اوامر و نواهی]] او تحقق مییابد. | ریاضت نفس با واداشتن آن بر حرکت در [[صراط مستقیم]]؛ یعنی عمل به [[اوامر]] و اجتناب از [[نواهی]] شارع مقدس در [[اندیشه]]، گفتار و رفتار و بازداشتن نفس از سرکشی و [[عصیان]] در برابر [[اوامر و نواهی]] او تحقق مییابد. | ||
نتیجه ریاضت، [[طهارت]] نفس از صفات ناپسندی همچون [[بخل]]، [[حسد]]، [[کبر]]، [[حرص]] بر [[دنیا]]، و آراسته شدن به صفات پسندیدهای همچون [[جود]]، [[شجاعت]]، [[غیرت]]، [[طمأنینه]]، [[خضوع]] در برابر [[حق]] و [[فروتنی]] است. | نتیجه ریاضت، [[طهارت]] نفس از صفات ناپسندی همچون [[بخل]]، [[حسد]]، [[کبر]]، [[حرص]] بر [[دنیا]]، و آراسته شدن به صفات پسندیدهای همچون [[جود]]، [[شجاعت]]، [[غیرت]]، [[طمأنینه]]، [[خضوع]] در برابر [[حق]] و [[فروتنی]] است. | ||
ریاضت نفس با شیوهای غیر [[مشروع]]، از قبیل آنچه صوفیان انجام میدهند، [[بدعت]] و [[حرام]] است. <ref>مستمسک العروة ۱۴/ ۲۹ ـ ۳۰</ref> | ریاضت نفس با شیوهای غیر [[مشروع]]، از قبیل آنچه صوفیان انجام میدهند، [[بدعت]] و [[حرام]] است. <ref>مستمسک العروة ۱۴/ ۲۹ ـ ۳۰</ref> | ||
[[رهبانیت]] از ریاضتهایی است که در [[اسلام]] از آن [[نهی]] شده است<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۴ (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۴]]، ص ۲۱۲-۲۱۳.</ref>. | |||
[[رهبانیت]] از ریاضتهایی است که در [[اسلام]] از آن [[نهی]] شده است<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] | |||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده: | # [[پرونده:IM010570.jpg|22px]] [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۴ (کتاب)|'''فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۴''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۳۰
مقدمه
واژه «ریاضت» در لغت درباره حیوان به کار رفته و مراد از آن تأدیب و تمرین و وادار کردن حیوان بر رفتار مورد نظر صاحبش و بازداشتن آن از حرکات ناپسند میباشد. ریاضت نفس از همین معنا گرفته شده و مراد از آن تربیت و وادار ساختن نفس بر اطاعت از مولا و بازداشتن آن از سرکشی در برابر دستور او و پیرو عقل شدن است[۱]. ریاضت و تهذیب نفس با شیوه و روشی که در آیات و روایات توصیه شده، افضل اعمال و برترین عبادت است که از آن به جهاد اکبر تعبیر شده است.
ریاضت نفس با واداشتن آن بر حرکت در صراط مستقیم؛ یعنی عمل به اوامر و اجتناب از نواهی شارع مقدس در اندیشه، گفتار و رفتار و بازداشتن نفس از سرکشی و عصیان در برابر اوامر و نواهی او تحقق مییابد. نتیجه ریاضت، طهارت نفس از صفات ناپسندی همچون بخل، حسد، کبر، حرص بر دنیا، و آراسته شدن به صفات پسندیدهای همچون جود، شجاعت، غیرت، طمأنینه، خضوع در برابر حق و فروتنی است.
ریاضت نفس با شیوهای غیر مشروع، از قبیل آنچه صوفیان انجام میدهند، بدعت و حرام است. [۲] رهبانیت از ریاضتهایی است که در اسلام از آن نهی شده است[۳].
منابع
پانویس
- ↑ مجمع البحرین، واژه «روض»
- ↑ مستمسک العروة ۱۴/ ۲۹ ـ ۳۰
- ↑ هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۴، ص ۲۱۲-۲۱۳.