←مقدمه
(صفحهای تازه حاوی «{{خرد}} {{امامت}} ==مقدمه== *امام علی {{ع}} پس از جنگ جمل، محمد بن ابیبکر را...» ایجاد کرد) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۳: | خط ۳: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*[[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابیبکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرماننامهای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیدهای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکتهها و ظرایفی دارد که تبیینکننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، نرمخویی و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامیخواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>. | *[[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابیبکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرماننامهای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیدهای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکتهها و ظرایفی دارد که تبیینکننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرمخویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامیخواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>. | ||
*از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده میشود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] میکند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] میداند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش میکند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه میکند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همهچیز است و هیچچیز جای او را نمیتواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>. | *از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده میشود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] میکند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] میداند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش میکند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه میکند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همهچیز است و هیچچیز جای او را نمیتواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>. | ||
*[[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری میکند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] میدهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>. | *[[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری میکند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] میدهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>. | ||