سوء خلق: تفاوت میان نسخه‌ها

۱۴ بایت اضافه‌شده ،  ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۰
بدون خلاصۀ ویرایش
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{خرد}} {{سیره معصوم}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:c...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۰: خط ۱۰:


==[[سوء]] [[خلق]] چیست؟==
==[[سوء]] [[خلق]] چیست؟==
*[[سوء]] [[خلق]] یا [[بداخلاقی]] حالتی [[نفسانی]] است که موجب گرفتگی [[روح انسان]] می‌شود به طوری که هیچ ناملایمی را برنمی‌تابد و بی‌دلیل یا با کوچک‌ترین بهانه‌ای بر [[دوستان]] و معاشران میخروشد و ایشان را [[آزار]] میدهد و چون در [[زندگی]] با صحنه ناخوشایندی مواجه شود، به [[حضرت]] [[پروردگار]] نیز [[اعتراض]] می‌کند <ref>محمدصالح مازندرانی، شرح اصول کافی، ج۹، ص۳۵۴</ref><ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی]]، ج۱.</ref>.
*[[سوء]] [[خلق]] یا [[بداخلاقی]] حالتی [[نفسانی]] است که موجب گرفتگی [[روح انسان]] می‌شود به طوری که هیچ ناملایمی را برنمی‌تابد و بی‌دلیل یا با کوچک‌ترین بهانه‌ای بر [[دوستان]] و معاشران می‌خروشد و ایشان را [[آزار]] می‌دهد و چون در [[زندگی]] با صحنه ناخوشایندی مواجه شود، به [[حضرت]] [[پروردگار]] نیز [[اعتراض]] می‌کند <ref>محمدصالح مازندرانی، شرح اصول کافی، ج۹، ص۳۵۴</ref><ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی]]، ج۱.</ref>.


==[[نکوهش]] [[سوء]] [[خلق]]==
==[[نکوهش]] [[سوء]] [[خلق]]==
*[[بداخلاقی]] صفتی [[زشت]] و [[ناپسند]] است که [[دنیا]] و [[آخرت]] و [[زندگی مادی]] و [[معنوی]] [[انسان]] را تحت ‌تأثیر خود قرار میدهد. [[امام باقر]]{{ع}} در [[زشتی]] [[بدخلقی]] از [[رسول خدا]] [[نقل]] می‌کند: "اگر [[سوء]] [[خلق]] به چشم می‌آمد، زشت‌ترین مخلوق بود"<ref>حسین بن سعید، زهد، ص۲۶.</ref>.
*[[بداخلاقی]] صفتی [[زشت]] و [[ناپسند]] است که [[دنیا]] و [[آخرت]] و [[زندگی مادی]] و [[معنوی]] [[انسان]] را تحت ‌تأثیر خود قرار می‌دهد. [[امام باقر]]{{ع}} در [[زشتی]] [[بدخلقی]] از [[رسول خدا]] [[نقل]] می‌کند: "اگر [[سوء]] [[خلق]] به چشم می‌آمد، زشت‌ترین مخلوق بود"<ref>حسین بن سعید، زهد، ص۲۶.</ref>.
*[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} می‌فرمود: "هر دردی درمان می‌پذیرد جز [[بداخلاقی]]"<ref>{{متن حدیث|كُلُّ دَاءٍ يُدَاوَى إِلاَّ سُوءَ اَلْخُلُقِ}}؛ میرزا حسین بن محمد تقی نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۷۷.</ref><ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی]]، ج۱.</ref>.
*[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} می‌فرمود: "هر دردی درمان می‌پذیرد جز [[بداخلاقی]]"<ref>{{متن حدیث|كُلُّ دَاءٍ يُدَاوَى إِلاَّ سُوءَ اَلْخُلُقِ}}؛ میرزا حسین بن محمد تقی نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۷۷.</ref><ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|اخلاق الاهی]]، ج۱.</ref>.


==پیامدهای [[دنیوی]]==
==پیامدهای [[دنیوی]]==
*از پیامدهای نامطلوب [[بداخلاقی]] در [[زندگی دنیوی]] [[انسان]]، [[سختی]] [[زندگی]]، [[تنهایی]]، بی‌کسی و [[عذاب]] درونی را میتوان نام برد. [[امیرالمؤمین]]{{ع}} می‌فرماید: "[[بداخلاقی]] موجب [[سختی]] [[زندگی]] و [[عذاب]] [[جان آدمی]] است"<ref>{{متن حدیث|سُوءُ اَلْخُلُقِ نَكَدُ اَلْعَيْشِ وَ عَذَابُ اَلنَّفْسِ}}؛ میرزا حسین بن محمدتقی نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۷۶.</ref>
*از پیامدهای نامطلوب [[بداخلاقی]] در [[زندگی دنیوی]] [[انسان]]، [[سختی]] [[زندگی]]، [[تنهایی]]، بی‌کسی و [[عذاب]] درونی را می‌توان نام برد. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} می‌فرماید: "[[بداخلاقی]] موجب [[سختی]] [[زندگی]] و [[عذاب]] [[جان آدمی]] است"<ref>{{متن حدیث|سُوءُ اَلْخُلُقِ نَكَدُ اَلْعَيْشِ وَ عَذَابُ اَلنَّفْسِ}}؛ میرزا حسین بن محمدتقی نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۷۶.</ref>
*و می‌فرماید: "[[بدخلقی]] [[انسان]] را از دیگران می‌برد، تنها می‌کند و [[انس]] و [[همگرایی]] را از میان بر می‌دارد"<ref>{{متن حدیث|سُوءُ اَلْخُلُقِ يُوحِشُ اَلنَّفْسَ وَ يَرْفَعُ اَلْأُنْسَ}}؛ میرزا حسین بن محمدتقی نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۷۶.</ref>
*و می‌فرماید: "[[بدخلقی]] [[انسان]] را از دیگران می‌برد، تنها می‌کند و [[انس]] و [[همگرایی]] را از میان بر می‌دارد"<ref>{{متن حدیث|سُوءُ اَلْخُلُقِ يُوحِشُ اَلنَّفْسَ وَ يَرْفَعُ اَلْأُنْسَ}}؛ میرزا حسین بن محمدتقی نوری، مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۷۶.</ref>
*[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمود: "هرکس اخلاقش بد شود، جانش در [[عذاب]] است"<ref>{{متن حدیث|مَنْ سَاءَ خُلُقُهُ عَذَّبَ نَفْسَهُ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۲، ص۳۲۱.</ref>
*[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمود: "هرکس اخلاقش بد شود، جانش در [[عذاب]] است"<ref>{{متن حدیث|مَنْ سَاءَ خُلُقُهُ عَذَّبَ نَفْسَهُ}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۲، ص۳۲۱.</ref>
۱۱۵٬۲۵۷

ویرایش