روح القدس در حدیث: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - ' بدست ' به ' بهدست ') |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
==روایاتی دربارۀ روح القدس== | ==روایاتی دربارۀ [[روح القدس]]== | ||
[[روایات]] گوناگونی بیانگر آن است که [[روح القدس]] حقیقتی همراه [[اهل بیت]]{{ع}} بوده است که با آن حقایق بسیاری را [[درک]] میکردهاند<ref>ر.ک. [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، وبگاه پاسخ دهنده</ref> [[محمد بن حسن الصفار]] در کتاب بصائرالدرجات در ضمن شش باب و بیش از ۵۰ [[حدیث]] به این موضوع پرداخته است.<ref>ر.ک. هاشمی، سید علی، قلمرو علم امام از دیدگاه آیات روایات و اصحاب ائمه، صفحه؟؟؟</ref> در [[کتاب شریف کافی]]، باب دیگری وجود دارد با عنوان {{عربی|ذِکرُ الْأَرْوَاحِ الَّتِی فِی الْأَئِمَّةِ}}،<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۲</ref> [[روایات]] آن بیان میکنند در [[پیامبران]] و اوصیای آنان [[روحی]] به نام [[روح القدس]] قرار داده شده است که گرفتار [[خواب]] و [[غفلت]] و [[سرگرمی]] نمیشود و آنان از این طریق، [[علوم الهی]] را دریافت میکنند.<ref>ر.ک. هاشمی، سید علی، قلمرو علم امام از دیدگاه آیات روایات و اصحاب ائمه، صفحه؟؟؟</ref> برخی از این [[روایات]] عبارتند: | |||
#یکی از اصحاب امام صادق | #یکی از [[اصحاب امام صادق]]{{ع}} از ایشان سؤال کرد:<ref>صفار، محمد بن حسن، بصائرالدرجات، ج ۱، ص ۴۵۱</ref> "آیا شده است که از چیزی سؤال کنند، و [[علم]] آن نزد شما نباشد؟" [[حضرت]] فرمودند: «گاه چنین بوده است!» [[راوی]] عرض کرد: "در این هنگام چه میکنید؟" [[امام]] فرمودند «[[روح القدس]] به ما تلقین میکند».<ref>ر.ک. [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، وبگاه پاسخ دهنده؛ تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰؛ سبحانی، سید محمد جعفر، منابع علم امامان شیعه، ص ۱۴۱ ـ ۱۴۴؛ شیخ زاده، قاسم، رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا، ص ۶۴ ـ ۶۵؛ نصیری، محمد حسین، گستره علم امام از دیدگاه آیات و روایات، صفحه؟؟؟</ref> | ||
#در روایت دیگری امام باقر | #در [[روایت]] دیگری [[امام باقر]]{{ع}} دربارۀ آیۀ {{متن قرآن|كَذَلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحًا مِنْ أَمْرِنَا مَا كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتَابُ وَلَا الْإِيمَانُ وَلَكِنْ جَعَلْنَاهُ نُورًا نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشَاءُ}}<ref>«و بدینگونه ما روحی از امر خویش را به تو وحی کردیم؛ تو نمیدانستی کتاب و ایمان چیست ولی ما آن را نوری قرار دادیم که بدان از بندگان خویش هر که را بخواهیم راهنمایی میکنیم» سوره شوری، آیه ۵۲.</ref> میفرماید: «از آن [[زمان]] که [[خداوند]] آن [[روح]] را بر پیامبرش نازل کرد به [[آسمان]] بازنگشت، و او در ما است». این تعبیر نشان میدهد این [[روح]] که یکی از منابع اصلی [[علم]] و [[دانش]] [[پیامبر]] و [[ائمه معصومین]]{{ع}} بوده غیر از [[جبرییل]] بوده، و حقیقتی است در درون وجود آنها که از [[پیامبر]] به [[امام]] و از هر [[امام]] به [[امام]] بعد منتقل شده است.<ref>ر.ک. [[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، وبگاه پاسخ دهنده</ref> | ||
# [[مفضل بن عمر]] میگوید: [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند:<ref>مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۲۰، ص ۵۷</ref> «[[روح القدس]] نمیخوابد و [[غفلت]] نمیکند و [[لهو]] و [[سهو]] و [[خطا]] ندارد و [[روح القدس]] [[ثابت]] است و [[امام]] به واسطه آن [[شرق]] و [[غرب]] و خشکی و دریای [[زمین]] را میبیند». عرض کردم: "فدایت شوم [[امام]] میتواند آنچه را که در [[بغداد]] است با دست بگیرد؟" [[حضرت]] فرمودند: «بله تا آنچه را که زیر [[عرش]] است میتواند».<ref>ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ مهدی فر، حسن، علوم اهل بیت ویژگیها ابعاد و مبادی آن، ص ۱۷۱</ref> | |||
#امام صادق | # [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر]] آیۀ {{متن قرآن|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰ ـ ۱۱</ref> فرمودند:<ref>بصائر الدرجات، جزء ۹، ص ۵۸۱ ـ ۵۸۶؛ کافی، ج ۱، ص ۲۷۱</ref> «آنها [[پیشگامان]] [[رسولان الهی]] و [[بندگان]] خاص خدایند که [[خداوند]] در آنها پنج [[روح]] قرار داده و یکی از آنها [[روح القدس]] است که به وسیلۀ آن مطالب را [[درک]] میکنند».<ref>ر.ک. سبحانی، سید محمد جعفر، منابع علم امامان شیعه، ص ۱۴۱ ـ ۱۴۴؛ مهدی فر، حسن، علوم اهل بیت ویژگیها ابعاد و مبادی آن، ص ۱۷۱</ref> | ||
# | #همچنین [[ابابصیر]] از [[امام صادق]]{{ع}} دربارۀ آیۀ {{متن قرآن|وَكَذَلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحًا مِنْ أَمْرِنَا}}<ref>«و بدینگونه ما روحی از امر خویش را به تو وحی کردیم» سوره شوری، آیه ۵۲.</ref> سؤال کرد، [[امام]] فرمودند:<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۳</ref> «[[روح]] آفریدهای است که به [[خدا]] قسم از [[جبرئیل]] و [[میکائیل]] بزرگتر است. او همراه [[رسول خدا]]{{صل}} بوده و به او از [[عوالم]] مختلف خبر میداده و او را [[تأیید]] و [[تصدیق]] میکرده است. اکنون همان [[روح]] با [[ائمۀ اطهار]] است و به آنها خبر میدهد و آنها را [[تأیید]] و [[تصدیق]] میکند».<ref>ر.ک. سبحانی، سید محمد جعفر، منابع علم امامان شیعه، ص ۱۴۱ ـ ۱۴۴؛ حسینی، سید مجتبی، مقامات اولیاء، ص ۳۶؛ رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟؛ مهدی فر، حسن، علوم اهل بیت ویژگیها ابعاد و مبادی آن، ص ۱۷۱</ref> | ||
#امام | # [[امام باقر]]{{ع}} در روایتی فرمودند:<ref>بصائر الدرجات، ج ۱، ص ۴۵۴، ح ۱۲: جابر از امام باقر{{ع}} از مبدأ علم پیامبر{{صل}} پرسید و امام فرمود: «ای جابر در انبیا و اوصیا پنج روح است: روح القدس، روح ایمان، روح حیات، روح قوت و روح شهوت. ای جابر به وسیلۀ روح القدس است که زیر عرش تا درون فرش را میدانند، سپس فرمود: ای جابر به این چهار روح اخیر آفت میرسد، ولی روح القدس سرگرمی و بازی ندارد».</ref> {{متن حدیث|إِنَ اللَّهَ خَلَقَ الْأَنْبِیَاءَ وَ الْأَئِمَّةَ عَلَی خَمْسَةِ أَرْوَاحٍ رُوحِ الْقُوَّةِ وَ رُوحِ الْإِیمَانِ وَ رُوحِ الْحَیَاةِ وَ رُوحِ الشَّهْوَةِ وَ رُوحِ الْقُدُسِ فَرُوحُ الْقُدُسِ مِنَ اللَّهِ وَ سَائِرُ هَذِهِ الْأَرْوَاحِ یُصِیبُهَا الْحَدَثَانِ فَرُوحُ الْقُدُسِ لَا یَلْهُو وَ لَا یَتَغَیَّرُ وَ لَا یَلْعَبُ وَ بِرُوحِ الْقُدُسِ عَلِمُوا یَا جَابِرُ مَا دُونَ الْعَرْشِ إِلَی مَا تَحْتَ الثَّرَی}}<ref>ر.ک. تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰؛ رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟؛ وکیلی، محمد حسن، علم غیب امام (تبیین دیدگاه اعتدالی و صحیح)، وبگاه عرفان و حکمت در پرتو قرآن؛ بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ اقوام کرباسی، اکبر، مؤمن الطاق، ص ۲۰۴؛ مطهری، منصف علی، علم ائمه از نظر عقل و نقل، صفحه؟؟؟؛ مهدی فر، حسن، علوم اهل بیت ویژگیها ابعاد و مبادی آن، ص ۱۷۱</ref> | ||
# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند:<ref>صفار، محمد بن حسن، بصائرالدرجات، ج ۱، ص ۴۴۷</ref> {{متن حدیث|فِی الْأَنْبِیَاءِ وَ الْأَوْصِیَاءِ خَمْسَةُ أَرْوَاحٍ رُوحُ الْبَدَنِ وَ رُوحُ الْقُدُسِ وَ رُوحُ الْقُوَّةِ وَ رُوحُ الشَّهْوَةِ وَ رُوحُ الْإِیمَانِ وَ فِی الْمُؤْمِنِینَ أَرْبَعَةُ أَرْوَاحٍ أَفْقَدُهَا رُوحُ الْقُدُسِ وَ رُوحُ الْبَدَنِ وَ رُوحُ الشَّهْوَةِ وَ رُوحُ الْإِیمَانِ وَ فِی الْکُفَّارِ ثَلَاثَةُ أَرْوَاحٍ رُوحُ الْبَدَنِ وَ رُوحُ الْقُوَّةِ وَ رُوحُ الشَّهْوَةِ ثُمَّ قَالَ رُوحُ الْإِیمَانِ یُلَازِمُ الْجَسَدَ مَا لَمْ یَعْمَلْ بِکَبِیرَةٍ فَإِذَا عَمِلَ بِکَبِیرَةٍ فَارَقَهُ الرُّوحُ وَ رُوحُ الْقُدُسِ مَنْ سَکَنَ فِیهِ فَإِنَّهُ لَا یَعْمَلُ بِکَبِیرَةٍ أَبَداً}}<ref>ر.ک. تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰؛ شاکر، محمد تقی، منابع علم امام در قرآن و روایات، ص ۱۹</ref> | |||
# [[ابوحمزه]] [[نقل]] میکند<ref>اصول کافی، ج ١، ص ٢٧٣، ح ۵</ref> از [[امام صادق]]{{ع}} درباره علمشان پرسیدم که آیا آن را همچون [[علوم]] دیگر افراد از دهان [[مردم]] فرا میگیرند یا در کتابی است که در نزد آنان است و آن را میخوانند و علومی را میآموزند؟ [[امام]] فرمودند: «مسأله از آنچه میپنداری بالاتر و مهمتر است! آیا [[آیه قرآن]] را نشنیدهای که میفرماید: «ای [[پیامبر]] ما بودیم که "[[روح]]" را که از امر ماست به سویت فرستادیم و تو پیش از آن نسبت به کتاب و [[ایمان]] چیزی نمیدانستی؟»<ref>سورۀ شوری، آیۀ ۵۲</ref> (...) پس آن هنگام که [[خداوند]] [[روح]] را به سوی [[پیامبر]] فرستاد، از طریق آن [[آگاهی]] و [[فهم]] کسب نمود، و این [[روح]] امری است که [[خداوند]] به هرکس که مشیتاش تعلق گیرد اعطا مینماید و هرگاه به بندهای اعطا نفرماید، او را [[فهم]] و [[آگاهی]] [[تعلیم]] دهد».<ref>ر.ک. غرویان، محسن، میرباقری، سید محمد حسین، غلامی، محمدرضا، بحثی مبسوط در آموزش عقاید، ص ۴۳؛ شاکر، محمد تقی، منابع علم امام در قرآن و روایات، ص ۱۹؛ عرفانی، محمد نظیر، بررسی علم غیب معصومان در تفاسیر فریقین، ص ۱۹۲؛ رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟؛ میرترابی حسینی، زهرة السادات، علم لدنی در قرآن و حدیث، ص ۷۴</ref> | |||
# [[مفضل بن عمر]]<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۲</ref> از [[امام صادق]]{{ع}} از [[علم امام]] نسبت به آنچه در اقطار [[زمین]] است، در حالی که [[امام]] در میان [[خانه]] میباشد و پرده هم جلو او افتاده است، پرسید. [[امام]]{{ع}} فرمود: «ای [[مفضل]] به [[راستی]] [[خداوند]] در [[پیامبر]]{{صل}} پنج [[روح]] نهاده، [[روح]] [[حیات]]، [[روح]] [[توانایی]]، [[روح]] [[شهوت]]، [[روح]] [[ایمان]] و [[روح القدس]] که به وسیلۀ آن [[تحمل]] [[نبوت]] کند و چون [[پیامبر]] در گذرد، [[روح القدس]] از او منتقل شود و متعلق به [[امام]] گردد. [[روح القدس]] نه بخوابد، نه [[غفلت]] کند، نه به [[بازی]] سرگرم شود، نه به خود ببالد و [[مغرور]] شود، نه [[فریب]] خورد و نه دستخوشِ [[دروغ]] گردد، ولی آن چهار [[روح]] دیگر بخوابند، [[غفلت]] کنند، به [[بازی]] سرگرم شوند، بر خود ببالند و [[فریب]] خورند و [[امام]] همه چیز را با [[روح القدس]] [[درک]] میکند.<ref>ر.ک. رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟؛ بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰</ref> | |||
#در [[حدیثی]]<ref>صفار، محمد بن حسن، بصائرالدرجات، ج ۱، ص ۴۵۲</ref> از [[امام صادق]]{{ع}} سؤال شد که [[پیامبر]]{{صل}} وقتی [[امیرمؤمنان]]{{ع}} را به [[یمن]] فرستاد تا میان آنها [[قضاوت]] کند، آن [[حضرت]] دربارۀ قضاوتهای خویش میفرماید: "با هیچ قضیهای مواجه نشدم جز اینکه به [[حکم داود]] و [[حکم]] [[رسول خدا]]{{صل}} دربارۀ آن [[قضاوت]] کردم". سؤال این است، این مدعا در حالی که [[قرآن]] کاملا نازل نشده بود، چگونه ممکن است؟ چگونه این امر ممکن است در حالی که همه [[قرآن]] نازل نشده بود و [[رسول خدا]]{{صل}} کنار او نبود؟ فرمود: «[[روح القدس]] به او میرساند».<ref>ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ غلامی، اصغر، آفاق علم امام در الکافی، صفحه؟؟؟</ref> | |||
# [[امام رضا]]{{ع}} میفرمایند:<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون اخبار الرضا، ج ۲، ص ۲۰۰</ref> «همانا خدای عزوجلّ ما را با [[روحی]] که [[مقدس]] و [[مطهّر]] است [[تأیید]] کرده است که [[فرشته]] نیست، با احدی از [[سابقین]] نبود جز با [[رسول خدا]]{{صل}} و آن با [[امامان]] از ما هست آنها را [[تسدید]] و موفّق میکند. و آن عمودی از [[نور]] بین ما و بین [[خدای عزوجل]] است».<ref>ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰</ref> | |||
# | # [[امام صادق]]{{ع}} در پاسخ به سؤال [[عمار ساباطی]] که پرسید:<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۲، ص ۴۴</ref> "اگر شما [[حکومت]] مییافتید چگونه [[حکم]] میکردید؟" فرمودند: «به [[حکم خدا]] و [[حکم]] [[داوود]] [[حکم]] میکنیم و چون موضوعی به ما مراجعه شود که [[حکم]] آن نزد ما حاضر نباشد، [[روح القدس]] به ما [[القا]] میکند».<ref>ر.ک. رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟</ref> | ||
# [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «به [[راستی]] که [[اوصیاء]] و [[امامان]] [[محدّث]] هستند، [[روح القدس]] با آنان سخن میگوید؛ در حالی که او را نمیبینند».<ref>ر.ک. حسینی، سیدجواد، خبرهای غیبی در نهج البلاغه، ماهنامه مبلغان، ش ۹۵، ص ۳۷ ـ ۳۸</ref> | |||
# [[ابوبصیر]] میگوید: از [[امام صادق]]{{ع}} راجع به قول خدای عزّوجل: «از تو دربارۀ [[روح]] میپرسند، بگو [[روح]] از امر [[پروردگار]] من است»<ref>سورۀ اسراء، آیۀ ۸۵</ref> پرسیدم، فرمود:<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۳</ref> «آن مخلوقی است بزرگتر از [[جبرییل]] و میکاییل که همراه [[رسول خدا]]{{صل}} و همراه [[ائمه]] است و آن از [[عالم ملکوت]] است».<ref>ر.ک. میرترابی حسینی، زهرة السادات، علم لدنی در قرآن و حدیث، ص ۷۴</ref> | |||
# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند:<ref>مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۲۰، ص ۴۷: «و هو خاص لرسول الله والائمة صلوات الله علیهم اجمعین»</ref> «[[روح القدس]] مخصوص [[رسول خدا]]{{صل}} و [[امامان]]{{ع}} است».<ref>ر.ک. گنجی، حسین، امامشناسی، ج ۱، ص ۱۵۵</ref> | |||
#امام باقر | # [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند:<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۲</ref> «[[امامان]]{{ع}} به واسطه [[روح القدس]] آنچه را که زیر [[عرش]] است تا آنچه را که زیر [[ستاره]] ثریا میباشد میشناسند».<ref>ر.ک. گنجی، حسین، امامشناسی، ج ۱، ص ۱۵۵</ref> | ||
# | # [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دربارۀ این [[ملک]] در [[خطبه قاصعه]] میفرماید:<ref>نهج البلاغه، خ ۱۹۲</ref> «از همان لحظهای که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} را از شیر گرفتند، [[خداوند]] بزرگترین فرشتۀ خود را [[مأمور]] [[تربیت پیامبر]] اکرم کرد تا [[شب]] و [[روز]] راههای [[بزرگواری]] و [[راستی]] و [[نیکوترین]] [[اخلاق]] [[جهان]] [[راهنمایی]] کند».<ref>ر.ک. گنجی، حسین، امامشناسی، ج ۱، ص ۱۵۵</ref> | ||
#امام | # [[امام باقر]]{{ع}} در روایتی فرمودند:<ref>مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۲۰، ص ۸</ref> «[[امامان]]{{ع}} به واسطه [[روح القدس]] آنچه را که زیر [[عرش]] است تا آنچه را که زیر [[ستاره]] ثریا میباشد میشناسند».<ref>ر.ک. گنجی، حسین، امامشناسی، ج ۱، ص ۱۵۵</ref> | ||
==ویژگی [[روح القدس]] در [[روایات]]== | |||
ویژگیهای [[روح القدس]] و برخی از نکاتی که میتوان از این [[روایات]] برداشت کرد عبارتند از: | |||
# [[اهل بیت]]{{ع}} به سبب [[زندگی]] عادی نمیخواهند همواره از [[روح القدس]] و بُعد عالی روحشان استفاده کنند بلکه هنگامی که لازم باشد به آن اشراف پیدا کنند، آن را به کار گرفته و از آن استفاده میکنند و این [[حقیقت]] مشترک است بین ایشان و [[رسول خدا]]{{صل}} است.<ref>ر.ک. تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰</ref> | |||
#در | #در تفاوت [[روح]] الایمان و [[روح القدس]] که در [[روایات]] بدان اشاره شده بود گفته شده است: [[روح]] [[ایمان]] تا هنگامی که [[گناه کبیره]] انجام ندهد با [[بدن]] ملازم است و زمانی که [[گناه]] کبیرهای انجام داد، از [[بدن]] مفارقت "[[غیبت]]" میکند، اما کسی که [[روح القدس]] در او قرار گیرد هرگز [[گناه کبیره]] انجام نمیدهد.<ref>ر.ک. تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰</ref> | ||
#برخی از [[روایات]] دلالت دارد [[امام]] وقتی به [[امامت]] میرسد حامل [[روح القدس]] میشود ولی از برخی دیگر استفاده میشود پیش از [[امامت]] هم دارای چنین "[[روحی]]" است مانند [[روایت]]<ref>صفار، محمد بن حسن، بصائرالدرجات، ج ۱، ص ۴۵۳</ref> فرستاده شدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به [[یمن]].<ref>ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ غلامی، اصغر، آفاق علم امام در الکافی، صفحه؟؟؟</ref> | |||
#این [[روح]] همواره همراه [[امام]] هست و از او [[غایب]] نمیشود، زیرا تعبیر به عدم [[غفلت]] و عدم [[سهو]] و [[نسیان]] که در [[روایات]] ذکر شده بود را [[امام]] به واسطۀ آن پیدا میکند.<ref>ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ غلامی، اصغر، آفاق علم امام در الکافی، صفحه؟؟؟</ref> | |||
#در برخی از [[روایات]] آمده بود [[روح القدس]] بزرگتر از [[جبرئیل]] و [[میکائیل]] بوده و از جنس [[فرشتگان]] نیست زیرا با توجه به [[سوره قدر]] که [[روح]] به [[ملائکه]] عطف شده ثابت میگردد، [[روح القدس]] از [[ملائکه]] نیست زیرا عطف مقتضی مغایرات است.<ref>ر.ک. شیخ زاده، قاسم، رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا، ص ۶۴ ـ ۶۵</ref> | |||
# [[امامان]]{{ع}} بسیاری از [[علوم]] شگفتانگیز خود را از طریق [[روح القدس]] بهدست میآوردهاند.<ref>ر.ک. شیخ زاده، قاسم، رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا، ص ۶۴ ـ ۶۵</ref> | |||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس2}} | {{پانویس2}} | ||
نسخهٔ ۲۲ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۰۱
روایاتی دربارۀ روح القدس
روایات گوناگونی بیانگر آن است که روح القدس حقیقتی همراه اهل بیت(ع) بوده است که با آن حقایق بسیاری را درک میکردهاند[۱] محمد بن حسن الصفار در کتاب بصائرالدرجات در ضمن شش باب و بیش از ۵۰ حدیث به این موضوع پرداخته است.[۲] در کتاب شریف کافی، باب دیگری وجود دارد با عنوان ذِکرُ الْأَرْوَاحِ الَّتِی فِی الْأَئِمَّةِ،[۳] روایات آن بیان میکنند در پیامبران و اوصیای آنان روحی به نام روح القدس قرار داده شده است که گرفتار خواب و غفلت و سرگرمی نمیشود و آنان از این طریق، علوم الهی را دریافت میکنند.[۴] برخی از این روایات عبارتند:
- یکی از اصحاب امام صادق(ع) از ایشان سؤال کرد:[۵] "آیا شده است که از چیزی سؤال کنند، و علم آن نزد شما نباشد؟" حضرت فرمودند: «گاه چنین بوده است!» راوی عرض کرد: "در این هنگام چه میکنید؟" امام فرمودند «روح القدس به ما تلقین میکند».[۶]
- در روایت دیگری امام باقر(ع) دربارۀ آیۀ ﴿كَذَلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحًا مِنْ أَمْرِنَا مَا كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتَابُ وَلَا الْإِيمَانُ وَلَكِنْ جَعَلْنَاهُ نُورًا نَهْدِي بِهِ مَنْ نَشَاءُ﴾[۷] میفرماید: «از آن زمان که خداوند آن روح را بر پیامبرش نازل کرد به آسمان بازنگشت، و او در ما است». این تعبیر نشان میدهد این روح که یکی از منابع اصلی علم و دانش پیامبر و ائمه معصومین(ع) بوده غیر از جبرییل بوده، و حقیقتی است در درون وجود آنها که از پیامبر به امام و از هر امام به امام بعد منتقل شده است.[۸]
- مفضل بن عمر میگوید: امام صادق(ع) فرمودند:[۹] «روح القدس نمیخوابد و غفلت نمیکند و لهو و سهو و خطا ندارد و روح القدس ثابت است و امام به واسطه آن شرق و غرب و خشکی و دریای زمین را میبیند». عرض کردم: "فدایت شوم امام میتواند آنچه را که در بغداد است با دست بگیرد؟" حضرت فرمودند: «بله تا آنچه را که زیر عرش است میتواند».[۱۰]
- امام صادق(ع) در تفسیر آیۀ ﴿وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ﴾[۱۱] فرمودند:[۱۲] «آنها پیشگامان رسولان الهی و بندگان خاص خدایند که خداوند در آنها پنج روح قرار داده و یکی از آنها روح القدس است که به وسیلۀ آن مطالب را درک میکنند».[۱۳]
- همچنین ابابصیر از امام صادق(ع) دربارۀ آیۀ ﴿وَكَذَلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحًا مِنْ أَمْرِنَا﴾[۱۴] سؤال کرد، امام فرمودند:[۱۵] «روح آفریدهای است که به خدا قسم از جبرئیل و میکائیل بزرگتر است. او همراه رسول خدا(ص) بوده و به او از عوالم مختلف خبر میداده و او را تأیید و تصدیق میکرده است. اکنون همان روح با ائمۀ اطهار است و به آنها خبر میدهد و آنها را تأیید و تصدیق میکند».[۱۶]
- امام باقر(ع) در روایتی فرمودند:[۱۷] «إِنَ اللَّهَ خَلَقَ الْأَنْبِیَاءَ وَ الْأَئِمَّةَ عَلَی خَمْسَةِ أَرْوَاحٍ رُوحِ الْقُوَّةِ وَ رُوحِ الْإِیمَانِ وَ رُوحِ الْحَیَاةِ وَ رُوحِ الشَّهْوَةِ وَ رُوحِ الْقُدُسِ فَرُوحُ الْقُدُسِ مِنَ اللَّهِ وَ سَائِرُ هَذِهِ الْأَرْوَاحِ یُصِیبُهَا الْحَدَثَانِ فَرُوحُ الْقُدُسِ لَا یَلْهُو وَ لَا یَتَغَیَّرُ وَ لَا یَلْعَبُ وَ بِرُوحِ الْقُدُسِ عَلِمُوا یَا جَابِرُ مَا دُونَ الْعَرْشِ إِلَی مَا تَحْتَ الثَّرَی»[۱۸]
- امام صادق(ع) فرمودند:[۱۹] «فِی الْأَنْبِیَاءِ وَ الْأَوْصِیَاءِ خَمْسَةُ أَرْوَاحٍ رُوحُ الْبَدَنِ وَ رُوحُ الْقُدُسِ وَ رُوحُ الْقُوَّةِ وَ رُوحُ الشَّهْوَةِ وَ رُوحُ الْإِیمَانِ وَ فِی الْمُؤْمِنِینَ أَرْبَعَةُ أَرْوَاحٍ أَفْقَدُهَا رُوحُ الْقُدُسِ وَ رُوحُ الْبَدَنِ وَ رُوحُ الشَّهْوَةِ وَ رُوحُ الْإِیمَانِ وَ فِی الْکُفَّارِ ثَلَاثَةُ أَرْوَاحٍ رُوحُ الْبَدَنِ وَ رُوحُ الْقُوَّةِ وَ رُوحُ الشَّهْوَةِ ثُمَّ قَالَ رُوحُ الْإِیمَانِ یُلَازِمُ الْجَسَدَ مَا لَمْ یَعْمَلْ بِکَبِیرَةٍ فَإِذَا عَمِلَ بِکَبِیرَةٍ فَارَقَهُ الرُّوحُ وَ رُوحُ الْقُدُسِ مَنْ سَکَنَ فِیهِ فَإِنَّهُ لَا یَعْمَلُ بِکَبِیرَةٍ أَبَداً»[۲۰]
- ابوحمزه نقل میکند[۲۱] از امام صادق(ع) درباره علمشان پرسیدم که آیا آن را همچون علوم دیگر افراد از دهان مردم فرا میگیرند یا در کتابی است که در نزد آنان است و آن را میخوانند و علومی را میآموزند؟ امام فرمودند: «مسأله از آنچه میپنداری بالاتر و مهمتر است! آیا آیه قرآن را نشنیدهای که میفرماید: «ای پیامبر ما بودیم که "روح" را که از امر ماست به سویت فرستادیم و تو پیش از آن نسبت به کتاب و ایمان چیزی نمیدانستی؟»[۲۲] (...) پس آن هنگام که خداوند روح را به سوی پیامبر فرستاد، از طریق آن آگاهی و فهم کسب نمود، و این روح امری است که خداوند به هرکس که مشیتاش تعلق گیرد اعطا مینماید و هرگاه به بندهای اعطا نفرماید، او را فهم و آگاهی تعلیم دهد».[۲۳]
- مفضل بن عمر[۲۴] از امام صادق(ع) از علم امام نسبت به آنچه در اقطار زمین است، در حالی که امام در میان خانه میباشد و پرده هم جلو او افتاده است، پرسید. امام(ع) فرمود: «ای مفضل به راستی خداوند در پیامبر(ص) پنج روح نهاده، روح حیات، روح توانایی، روح شهوت، روح ایمان و روح القدس که به وسیلۀ آن تحمل نبوت کند و چون پیامبر در گذرد، روح القدس از او منتقل شود و متعلق به امام گردد. روح القدس نه بخوابد، نه غفلت کند، نه به بازی سرگرم شود، نه به خود ببالد و مغرور شود، نه فریب خورد و نه دستخوشِ دروغ گردد، ولی آن چهار روح دیگر بخوابند، غفلت کنند، به بازی سرگرم شوند، بر خود ببالند و فریب خورند و امام همه چیز را با روح القدس درک میکند.[۲۵]
- در حدیثی[۲۶] از امام صادق(ع) سؤال شد که پیامبر(ص) وقتی امیرمؤمنان(ع) را به یمن فرستاد تا میان آنها قضاوت کند، آن حضرت دربارۀ قضاوتهای خویش میفرماید: "با هیچ قضیهای مواجه نشدم جز اینکه به حکم داود و حکم رسول خدا(ص) دربارۀ آن قضاوت کردم". سؤال این است، این مدعا در حالی که قرآن کاملا نازل نشده بود، چگونه ممکن است؟ چگونه این امر ممکن است در حالی که همه قرآن نازل نشده بود و رسول خدا(ص) کنار او نبود؟ فرمود: «روح القدس به او میرساند».[۲۷]
- امام رضا(ع) میفرمایند:[۲۸] «همانا خدای عزوجلّ ما را با روحی که مقدس و مطهّر است تأیید کرده است که فرشته نیست، با احدی از سابقین نبود جز با رسول خدا(ص) و آن با امامان از ما هست آنها را تسدید و موفّق میکند. و آن عمودی از نور بین ما و بین خدای عزوجل است».[۲۹]
- امام صادق(ع) در پاسخ به سؤال عمار ساباطی که پرسید:[۳۰] "اگر شما حکومت مییافتید چگونه حکم میکردید؟" فرمودند: «به حکم خدا و حکم داوود حکم میکنیم و چون موضوعی به ما مراجعه شود که حکم آن نزد ما حاضر نباشد، روح القدس به ما القا میکند».[۳۱]
- امام باقر(ع) فرمودند: «به راستی که اوصیاء و امامان محدّث هستند، روح القدس با آنان سخن میگوید؛ در حالی که او را نمیبینند».[۳۲]
- ابوبصیر میگوید: از امام صادق(ع) راجع به قول خدای عزّوجل: «از تو دربارۀ روح میپرسند، بگو روح از امر پروردگار من است»[۳۳] پرسیدم، فرمود:[۳۴] «آن مخلوقی است بزرگتر از جبرییل و میکاییل که همراه رسول خدا(ص) و همراه ائمه است و آن از عالم ملکوت است».[۳۵]
- امام صادق(ع) فرمودند:[۳۶] «روح القدس مخصوص رسول خدا(ص) و امامان(ع) است».[۳۷]
- امام باقر(ع) فرمودند:[۳۸] «امامان(ع) به واسطه روح القدس آنچه را که زیر عرش است تا آنچه را که زیر ستاره ثریا میباشد میشناسند».[۳۹]
- امیرالمؤمنین(ع) دربارۀ این ملک در خطبه قاصعه میفرماید:[۴۰] «از همان لحظهای که پیامبر اکرم(ص) را از شیر گرفتند، خداوند بزرگترین فرشتۀ خود را مأمور تربیت پیامبر اکرم کرد تا شب و روز راههای بزرگواری و راستی و نیکوترین اخلاق جهان راهنمایی کند».[۴۱]
- امام باقر(ع) در روایتی فرمودند:[۴۲] «امامان(ع) به واسطه روح القدس آنچه را که زیر عرش است تا آنچه را که زیر ستاره ثریا میباشد میشناسند».[۴۳]
ویژگی روح القدس در روایات
ویژگیهای روح القدس و برخی از نکاتی که میتوان از این روایات برداشت کرد عبارتند از:
- اهل بیت(ع) به سبب زندگی عادی نمیخواهند همواره از روح القدس و بُعد عالی روحشان استفاده کنند بلکه هنگامی که لازم باشد به آن اشراف پیدا کنند، آن را به کار گرفته و از آن استفاده میکنند و این حقیقت مشترک است بین ایشان و رسول خدا(ص) است.[۴۴]
- در تفاوت روح الایمان و روح القدس که در روایات بدان اشاره شده بود گفته شده است: روح ایمان تا هنگامی که گناه کبیره انجام ندهد با بدن ملازم است و زمانی که گناه کبیرهای انجام داد، از بدن مفارقت "غیبت" میکند، اما کسی که روح القدس در او قرار گیرد هرگز گناه کبیره انجام نمیدهد.[۴۵]
- برخی از روایات دلالت دارد امام وقتی به امامت میرسد حامل روح القدس میشود ولی از برخی دیگر استفاده میشود پیش از امامت هم دارای چنین "روحی" است مانند روایت[۴۶] فرستاده شدن امیرالمؤمنین(ع) به یمن.[۴۷]
- این روح همواره همراه امام هست و از او غایب نمیشود، زیرا تعبیر به عدم غفلت و عدم سهو و نسیان که در روایات ذکر شده بود را امام به واسطۀ آن پیدا میکند.[۴۸]
- در برخی از روایات آمده بود روح القدس بزرگتر از جبرئیل و میکائیل بوده و از جنس فرشتگان نیست زیرا با توجه به سوره قدر که روح به ملائکه عطف شده ثابت میگردد، روح القدس از ملائکه نیست زیرا عطف مقتضی مغایرات است.[۴۹]
- امامان(ع) بسیاری از علوم شگفتانگیز خود را از طریق روح القدس بهدست میآوردهاند.[۵۰]
پانویس
- ↑ ر.ک. مکارم شیرازی، ناصر، وبگاه پاسخ دهنده
- ↑ ر.ک. هاشمی، سید علی، قلمرو علم امام از دیدگاه آیات روایات و اصحاب ائمه، صفحه؟؟؟
- ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۲
- ↑ ر.ک. هاشمی، سید علی، قلمرو علم امام از دیدگاه آیات روایات و اصحاب ائمه، صفحه؟؟؟
- ↑ صفار، محمد بن حسن، بصائرالدرجات، ج ۱، ص ۴۵۱
- ↑ ر.ک. مکارم شیرازی، ناصر، وبگاه پاسخ دهنده؛ تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰؛ سبحانی، سید محمد جعفر، منابع علم امامان شیعه، ص ۱۴۱ ـ ۱۴۴؛ شیخ زاده، قاسم، رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا، ص ۶۴ ـ ۶۵؛ نصیری، محمد حسین، گستره علم امام از دیدگاه آیات و روایات، صفحه؟؟؟
- ↑ «و بدینگونه ما روحی از امر خویش را به تو وحی کردیم؛ تو نمیدانستی کتاب و ایمان چیست ولی ما آن را نوری قرار دادیم که بدان از بندگان خویش هر که را بخواهیم راهنمایی میکنیم» سوره شوری، آیه ۵۲.
- ↑ ر.ک. مکارم شیرازی، ناصر، وبگاه پاسخ دهنده
- ↑ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۲۰، ص ۵۷
- ↑ ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ مهدی فر، حسن، علوم اهل بیت ویژگیها ابعاد و مبادی آن، ص ۱۷۱
- ↑ «و (سوم) پیشتازان پیشتاز آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰ ـ ۱۱
- ↑ بصائر الدرجات، جزء ۹، ص ۵۸۱ ـ ۵۸۶؛ کافی، ج ۱، ص ۲۷۱
- ↑ ر.ک. سبحانی، سید محمد جعفر، منابع علم امامان شیعه، ص ۱۴۱ ـ ۱۴۴؛ مهدی فر، حسن، علوم اهل بیت ویژگیها ابعاد و مبادی آن، ص ۱۷۱
- ↑ «و بدینگونه ما روحی از امر خویش را به تو وحی کردیم» سوره شوری، آیه ۵۲.
- ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۳
- ↑ ر.ک. سبحانی، سید محمد جعفر، منابع علم امامان شیعه، ص ۱۴۱ ـ ۱۴۴؛ حسینی، سید مجتبی، مقامات اولیاء، ص ۳۶؛ رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟؛ مهدی فر، حسن، علوم اهل بیت ویژگیها ابعاد و مبادی آن، ص ۱۷۱
- ↑ بصائر الدرجات، ج ۱، ص ۴۵۴، ح ۱۲: جابر از امام باقر(ع) از مبدأ علم پیامبر(ص) پرسید و امام فرمود: «ای جابر در انبیا و اوصیا پنج روح است: روح القدس، روح ایمان، روح حیات، روح قوت و روح شهوت. ای جابر به وسیلۀ روح القدس است که زیر عرش تا درون فرش را میدانند، سپس فرمود: ای جابر به این چهار روح اخیر آفت میرسد، ولی روح القدس سرگرمی و بازی ندارد».
- ↑ ر.ک. تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰؛ رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟؛ وکیلی، محمد حسن، علم غیب امام (تبیین دیدگاه اعتدالی و صحیح)، وبگاه عرفان و حکمت در پرتو قرآن؛ بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ اقوام کرباسی، اکبر، مؤمن الطاق، ص ۲۰۴؛ مطهری، منصف علی، علم ائمه از نظر عقل و نقل، صفحه؟؟؟؛ مهدی فر، حسن، علوم اهل بیت ویژگیها ابعاد و مبادی آن، ص ۱۷۱
- ↑ صفار، محمد بن حسن، بصائرالدرجات، ج ۱، ص ۴۴۷
- ↑ ر.ک. تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰؛ شاکر، محمد تقی، منابع علم امام در قرآن و روایات، ص ۱۹
- ↑ اصول کافی، ج ١، ص ٢٧٣، ح ۵
- ↑ سورۀ شوری، آیۀ ۵۲
- ↑ ر.ک. غرویان، محسن، میرباقری، سید محمد حسین، غلامی، محمدرضا، بحثی مبسوط در آموزش عقاید، ص ۴۳؛ شاکر، محمد تقی، منابع علم امام در قرآن و روایات، ص ۱۹؛ عرفانی، محمد نظیر، بررسی علم غیب معصومان در تفاسیر فریقین، ص ۱۹۲؛ رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟؛ میرترابی حسینی، زهرة السادات، علم لدنی در قرآن و حدیث، ص ۷۴
- ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۲
- ↑ ر.ک. رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟؛ بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰
- ↑ صفار، محمد بن حسن، بصائرالدرجات، ج ۱، ص ۴۵۲
- ↑ ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ غلامی، اصغر، آفاق علم امام در الکافی، صفحه؟؟؟
- ↑ ابن بابویه، محمد بن علی، عیون اخبار الرضا، ج ۲، ص ۲۰۰
- ↑ ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰
- ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۲، ص ۴۴
- ↑ ر.ک. رستمی، محمدزمان، آل بویه، طاهره، علم امام، صفحه؟؟؟
- ↑ ر.ک. حسینی، سیدجواد، خبرهای غیبی در نهج البلاغه، ماهنامه مبلغان، ش ۹۵، ص ۳۷ ـ ۳۸
- ↑ سورۀ اسراء، آیۀ ۸۵
- ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۳
- ↑ ر.ک. میرترابی حسینی، زهرة السادات، علم لدنی در قرآن و حدیث، ص ۷۴
- ↑ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۲۰، ص ۴۷: «و هو خاص لرسول الله والائمة صلوات الله علیهم اجمعین»
- ↑ ر.ک. گنجی، حسین، امامشناسی، ج ۱، ص ۱۵۵
- ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۱، ص ۲۷۲
- ↑ ر.ک. گنجی، حسین، امامشناسی، ج ۱، ص ۱۵۵
- ↑ نهج البلاغه، خ ۱۹۲
- ↑ ر.ک. گنجی، حسین، امامشناسی، ج ۱، ص ۱۵۵
- ↑ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۲۰، ص ۸
- ↑ ر.ک. گنجی، حسین، امامشناسی، ج ۱، ص ۱۵۵
- ↑ ر.ک. تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰
- ↑ ر.ک. تحریری، محمد باقر، جلوههای لاهوتی، ص ۲۱۰
- ↑ صفار، محمد بن حسن، بصائرالدرجات، ج ۱، ص ۴۵۳
- ↑ ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ غلامی، اصغر، آفاق علم امام در الکافی، صفحه؟؟؟
- ↑ ر.ک. بیابانی اسکویی، محمد، امامت، ص ۱۳۷ ـ ۱۴۰؛ غلامی، اصغر، آفاق علم امام در الکافی، صفحه؟؟؟
- ↑ ر.ک. شیخ زاده، قاسم، رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا، ص ۶۴ ـ ۶۵
- ↑ ر.ک. شیخ زاده، قاسم، رابطه علم غیب امام حسین و حادثه عاشورا، ص ۶۴ ـ ۶۵