سمیر بن شریح همدانی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۳۳

متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.

این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

سمیر بن شریح همدانی در تاریخ اسلامی | سمیر بن شریح همدانی در تراجم و رجال

مقدمه

سمیر و به قولی شمر یا شتیر^[۱] فرزند شریح بن هانی از اصحاب امیرالمؤمنین(ع) بود که در جنگ صفین در رکاب آن حضرت به همراه برادرانش به شهادت رسیدند^[۲].
طبری و نصر بن مزاحم می‌نویسند: سمیر (شمر) بن شریح، از اصحاب علی(ع) بود که در صفین حضور داشت و همراه پنج برادر دیگرش به نام‌های: کریب، شرحبِیل، مَرتد، هبیره و یَریم همه از فرزندان شریح در همین نبرد به شهادت رسیدند. آنان از رؤسا و بزرگان قبیلة بنی همدان بودند و یکی پس از دیگری پرچم سپاه عراق را به دست گرفته و به شهادت رسیدند. پس از این شش برادر، سفیان بن زید و دو برادر دیگرش عبد بن زید و کریب بن زید، پرچم سپاه عراق را به دست گرفتند و با شامیان جنگیدند و یکی پس از دیگری به شهادت رسیدند. پس از شهادت این نُه فرمانده دلاور سپاه علی(ع)، شخصی به نام عمیرة بن بشیر و برادرش حارث بن بشیر از قبیله همدان پرچم سپاه امیرمؤمنان علی(ع) را به دست گرفتند و با لشکریان معاویه وارد جنگ شدند و این دو برادر نیز به شهادت رسیدند و در این نبرد هشت صد نفر از جوانان همدانی شرکت داشتند که در میمنه سپاه مقاومت و ایستادگی نمودند که صد و هشتاد نفر با یازده فرمانده شان به شهادت رسیدند و سرانجام وقتی وهب بن کریب پرچم سپاه علی(ع) را برداشت و خواست به قلب سپاه دشمن پیشروی کند، شخصی از میان قومش فریاد برآورد که بس است خداوند تو را بیامرزد دیگر این پرچم را برگردان که همه اشراف و بزرگان قومت در اطراف این پرچم شهید شدند، تو دیگر جان خود و همراهانت را به خطر نینداز. پس از فریاد او، آنان از معرکه بازگشتند و نبرد را خاتمه دادند، اما هنوز آرزوی جنگ با شامیان را زیر لب زمزمه می‌کردند و می‌گفتند: ای کاش برای ما جمعیتی از عرب بود که بر مرگ پیمان می‌بست، بعد پیش می‌رفتیم و دیگر باز نمی‌گشتیم یا پیروز می‌شدیم و یا کشته می‌شدیم^[۳].^[۴]

جستارهای وابسته

منابع

ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام علی

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ در تاریخ طبری و رجال طوسی نام او را سمیر و به قولی دشتیره و در وقعة صفین نام او را «شمر» ضبط کرده‌اند.
↑ رجال طوسی، ص۴۵، ش۹.
↑ تاریخ طبری، ج۵، ص۲۱ و وقعه صفین، ص۲۵۲.
↑ ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۱، ص۶۸۹-۶۹۰.

[1] در تاریخ طبری و رجال طوسی نام او را سمیر و به قولی دشتیره و در وقعة صفین نام او را «شمر» ضبط کرده‌اند.

[2] رجال طوسی، ص۴۵، ش۹.

[3] تاریخ طبری، ج۵، ص۲۱ و وقعه صفین، ص۲۵۲.

[4] ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۱، ص۶۸۹-۶۹۰.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

@@ خط ۹: / خط ۹: @@
 ==مقدمه==
 *سمیر و به قولی [[شمر]] یا شتیر<ref>در تاریخ طبری و رجال طوسی نام او را سمیر و به قولی دشتیره و در وقعة صفین نام او را «شمر» ضبط کرده‌اند.</ref> [[فرزند]] [[شریح بن هانی]] از [[اصحاب]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} بود که در [[جنگ صفین]] در رکاب آن [[حضرت]] به همراه برادرانش به [[شهادت]] رسیدند<ref>رجال طوسی، ص۴۵، ش۹.</ref>.
-*[[طبری]] و [[نصر بن مزاحم]] می‌نویسند: سمیر ([[شمر]]) بن [[شریح]]، از [[اصحاب علی]]{{ع}} بود که در [[صفین]] حضور داشت و همراه پنج [[برادر]] دیگرش به نام‌های: کریب، شرحبِیل، مَرتد، هبیره و یَریم همه از [[فرزندان]] [[شریح]] در همین [[نبرد]] به [[شهادت]] رسیدند. آنان از رؤسا و بزرگان قبیلة بنی [[همدان]] بودند و یکی پس از دیگری [[پرچم]] [[سپاه]] [[عراق]] را به [[دست]] گرفته و به [[شهادت]] رسیدند. پس از این شش [[برادر]]، [[سفیان بن زید]] و دو [[برادر]] دیگرش [[عبد بن زید]] و [[کریب بن زید]]، [[پرچم]] [[سپاه]] [[عراق]] را به [[دست]] گرفتند و با [[شامیان]] جنگیدند و یکی پس از دیگری به [[شهادت]] رسیدند. پس از [[شهادت]] این نُه [[فرمانده]] [[دلاور]] [[سپاه علی]]{{ع}}، شخصی به نام [[عمیرة بن بشیر]] و برادرش [[حارث بن بشیر]] از [[قبیله]] [[همدان]] [[پرچم]] [[سپاه]] [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} را به [[دست]] گرفتند و با [[لشکریان]] [[معاویه]] وارد [[جنگ]] شدند و این دو [[برادر]] نیز به [[شهادت]] رسیدند و در این [[نبرد]] هشت [[صد]] نفر از [[جوانان]] [[همدانی]] [[شرکت]] داشتند که در [[میمنه]] [[سپاه]] [[مقاومت]] و [[ایستادگی]] نمودند که [[صد]] و هشتاد نفر با یازده [[فرمانده]] شان به [[شهادت]] رسیدند و سرانجام وقتی [[وهب بن کریب]] [[پرچم]] [[سپاه علی]]{{ع}} را برداشت و خواست به [[قلب]] [[سپاه]] [[دشمن]] پیشروی کند، شخصی از میان قومش فریاد برآورد که بس است [[خداوند]] تو را بیامرزد دیگر این [[پرچم]] را برگردان که همه اشراف و بزرگان قومت در اطراف این [[پرچم]] [[شهید]] شدند، تو دیگر [[جان]] خود و همراهانت را به خطر نینداز. پس از فریاد او، آنان از معرکه بازگشتند و [[نبرد]] را خاتمه دادند، اما هنوز آرزوی [[جنگ]] با [[شامیان]] را زیر لب زمزمه می‌کردند و می‌گفتند: ای کاش برای ما جمعیتی از [[عرب]] بود که بر [[مرگ]] [[پیمان]] می‌بست، بعد پیش می‌رفتیم و دیگر باز نمی‌گشتیم یا [[پیروز]] می‌شدیم و یا کشته می‌شدیم<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۲۱ و وقعه صفین، ص۲۵۲.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۸۹-۶۹۰.</ref>
+*[[طبری]] و [[نصر بن مزاحم]] می‌نویسند: سمیر ([[شمر]]) بن [[شریح]]، از [[اصحاب علی]]{{ع}} بود که در [[صفین]] حضور داشت و همراه پنج [[برادر]] دیگرش به نام‌های: کریب، شرحبِیل، مَرتد، هبیره و یَریم همه از [[فرزندان]] [[شریح]] در همین [[نبرد]] به [[شهادت]] رسیدند. آنان از رؤسا و بزرگان قبیلة بنی [[همدان]] بودند و یکی پس از دیگری [[پرچم]] [[سپاه]] [[عراق]] را به [[دست]] گرفته و به [[شهادت]] رسیدند. پس از این شش [[برادر]]، [[سفیان بن زید]] و دو [[برادر]] دیگرش [[عبد بن زید]] و [[کریب بن زید]]، [[پرچم]] [[سپاه]] [[عراق]] را به [[دست]] گرفتند و با [[شامیان]] جنگیدند و یکی پس از دیگری به [[شهادت]] رسیدند. پس از [[شهادت]] این نُه [[فرمانده]] [[دلاور]] [[سپاه علی]]{{ع}}، شخصی به نام [[عمیرة بن بشیر]] و برادرش [[حارث بن بشیر]] از [[قبیله]] [[همدان]] [[پرچم]] [[سپاه]] [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} را به [[دست]] گرفتند و با [[لشکریان]] [[معاویه]] وارد [[جنگ]] شدند و این دو [[برادر]] نیز به [[شهادت]] رسیدند و در این [[نبرد]] هشت [[صد]] نفر از [[جوانان]] [[همدانی]] شرکت داشتند که در [[میمنه]] [[سپاه]] [[مقاومت]] و [[ایستادگی]] نمودند که [[صد]] و هشتاد نفر با یازده [[فرمانده]] شان به [[شهادت]] رسیدند و سرانجام وقتی [[وهب بن کریب]] [[پرچم]] [[سپاه علی]]{{ع}} را برداشت و خواست به [[قلب]] [[سپاه]] [[دشمن]] پیشروی کند، شخصی از میان قومش فریاد برآورد که بس است [[خداوند]] تو را بیامرزد دیگر این [[پرچم]] را برگردان که همه اشراف و بزرگان قومت در اطراف این [[پرچم]] [[شهید]] شدند، تو دیگر [[جان]] خود و همراهانت را به خطر نینداز. پس از فریاد او، آنان از معرکه بازگشتند و [[نبرد]] را خاتمه دادند، اما هنوز آرزوی [[جنگ]] با [[شامیان]] را زیر لب زمزمه می‌کردند و می‌گفتند: ای کاش برای ما جمعیتی از [[عرب]] بود که بر [[مرگ]] [[پیمان]] می‌بست، بعد پیش می‌رفتیم و دیگر باز نمی‌گشتیم یا [[پیروز]] می‌شدیم و یا کشته می‌شدیم<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۲۱ و وقعه صفین، ص۲۵۲.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۸۹-۶۹۰.</ref>
 == جستارهای وابسته ==