رباب: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
[[حسین بن علی]]{{ع}} نیز به این [[همسر]] با [[فضیلت]] و [[ادب]] و دخترش سکینه و خانهای که این دو را در بر گرفته باشد، [[محبّت]] داشت و میفرمود: | [[حسین بن علی]]{{ع}} نیز به این [[همسر]] با [[فضیلت]] و [[ادب]] و دخترش سکینه و خانهای که این دو را در بر گرفته باشد، [[محبّت]] داشت و میفرمود: | ||
{{شعر}} | {{شعر}} | ||
{{ب|'' | {{ب|'' لَعَمْرُكَ أَنَّنِي لَا حُبُّ دَاراً''|2=''تَحِلُّ بِهَا سَكِينَةٍ وَ الرباب''}} | ||
{{ب|'' | {{ب|''احبهما وَ أُبَدِّلَ جَلَّ حَالِي''|2=''وَ لَيْسَ لِلاَئمي فيها عِتَابٍ''<ref>اعیان الشیعه، ج۶، ص۴۹۹.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۹۷.</ref>.}} | ||
{{پایان شعر}} | {{پایان شعر}} | ||
نسخهٔ ۳۰ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۴۷
- اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
رباب، دختر امرء القیس بن عدی، همسر سید الشهدا(ع) و مادر سکینه و علی اصغر (عبد الله).
مقدمه
او در سفر کربلا حضور داشت و همراه اسیران به شام رفت، سپس به مدینه بازگشت و مدّت یک سال برای سید الشهدا(ع) عزاداری کرد و مرثیههایی هم در سوگ آن حضرت سرود. خواستگارانی از اشراف و بزرگان قریش را ردّ کرد و حاضر نشد با کسی ازدواج کند. در سوگ ابا عبد الله(ع) پیوسته گریان بود و زیر سایه نمیرفت، از فرط گریه و اندوه بر شهادت حسین(ع) یک سال بعد (در سال ۶۲ هجری) جان باخت[۱]. از جمله سرودههای او در شهادت امام حسین(ع) ابیاتی است که اینگونه شروع میشود:
| إنَّ الَّذي كانَ نورا يُستَضاءُ بِهِ | بِكَربَلاءَ قَتيلٌ غَيرُ مَدفونِ | |
| سِبطَ النَّبِيِّ جَزاكَ اللّهُ صالِحَةً | عَنّا وجُنِّبتَ خُسرانَ المَوازينِ[۲]. |
حسین بن علی(ع) نیز به این همسر با فضیلت و ادب و دخترش سکینه و خانهای که این دو را در بر گرفته باشد، محبّت داشت و میفرمود:
| لَعَمْرُكَ أَنَّنِي لَا حُبُّ دَاراً | تَحِلُّ بِهَا سَكِينَةٍ وَ الرباب | |
| احبهما وَ أُبَدِّلَ جَلَّ حَالِي | وَ لَيْسَ لِلاَئمي فيها عِتَابٍ[۳][۴]. |
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ ادب الطف، شبر، ج۱، ص۶۳؛ کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۷۹.
- ↑ اعیان الشیعه، ج۶، ص۴۹۹.
- ↑ اعیان الشیعه، ج۶، ص۴۹۹.
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۱۹۷.