بحث:بحریه دختر مسعود خزرجی

بحریه بنت مسعود خزرجی

بحریه صبح عاشورا شاهد تمامی جریانات و رنج‌ها و آلام امام حسین(ع) و خاندان و اصحاب آن حضرت بود. او همچنین شاهد به شهادت رسیدن همسرش در حمله اول و یا نبرد تن به تن بود. پس از آن پسرش را برای اذن جهاد به خدمت امام حسین(ع) فرستاد. امام که در همه شرایط به آزادی در انتخاب می‌اندیشید وقتی این نوجوان را عازم میدان دید، فرمود: فرزندم! تو نوجوانی هستی که پدرت را از دست داده‌ای و شاید شهادت تو برای مادرت سنگین باشد و او از به میدان رفتن تو اکراه داشته باشد. وی عرض کرد: مادرم خود به من دستور به میدان رفتن و یاری شما را داده و خود لباس رزم بر تن من کرده است. امام پذیرفت و جوان به میدان شتافت درحالی‌که رجز می‌خواند به نبرد پرداخت او در معرفی خود، گوی سبقت را از همه ربود و رجزی شکوهمند خواند و شخصیت بی‌نظیر امام حسین(ع) را به زیبایی معرفی نمود و نشان داد که او نیز همچون پدر و مادرش امام را شناخته و او را سرور و فرمانروای خود، بلکه حاکم و سالاری شایسته معرفی کرد و فارغ از همه علقه‌ها و به دور از ترس و وحشت و با شهامت و افتخار رودرروی دشمن قرار گرفت: «أَمِيرِي حُسَيْنٌ وَ نِعْمَ الْأَمِيرُ *** سُرُورُ فُؤَادِ الْبَشِيرِ النَّذِيرِ عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ وَالِدَاهُ *** فَهَلْ تَعْلَمُونَ لَهُ مِنْ نَظِيرٍ له طلعةٌ مثل شمس الضّحى *** له غُرّةٌ مثل بدرٍ منيرٍ» پیشوای من حسین است و او بهترین پیشواست. حسین مایه شادی دل پیامبر اکرم(ص) است که بشیر و نذیر است. حسین فرزند علی و فاطمه است. آیا پیشوایی چون او می‌شناسید؟ چهره او چون خورشید تابان درخشنده و پیشانی او چون ماه شب چهارده تابنده است.

عمرو بن جناده پس از پیکاری شدید ردای شهادت پوشید و جسد مطهرش بر زمین افتاد. مزدوران پسر سعد سر از بدنش جدا کردند و به سوی خیمه‌گاه امام پرتاب نمودند. مادرش که از پایمردی و استقامت فرزند خود خشنود بود سر را برداشته بوسید و گفت: آفرین بر تو پسرم، ای شادی دلم و نور چشمم چه نیکو جهاد کردی. آنگاه دوباره سر را به سوی دشمن افکند و گفت: ما آنچه را در راه خدا داده‌ایم، بازپس نمی‌گیریم. خود نیز با عمود خیمه به سوی دشمن حمله برد. امام حسین(ع) از او خواست تا برگردد و او برگشت و امام برایش دعا کرد. بحریه همراه کاروان اسرا به کوفه و شام رفت و سپس پیروزمندانه وارد مدینه شد.