اراضی فیء
اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل اراضی فیء (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
فئ، بر اموالی اطلاق میشد که با اعزام سپاه، ولی بدون جنگ و خونریزی از بیگانگان به دست میآمد، بر خلاف غنیمت که الزاماً با جنگ همراه بود؛ مانند جزیۀ سرانه و خراج زمین سواد (عراق). اراضی فئ به زمینهایی گفته میشد که مالکان آنها پیش از آغاز جنگ با سپاه اسلام؛ آن را رها کرده و رفته باشند. در فقه شیعی، اراضی فئ از اراضی عنوه به حساب آمده[۱] و منافع آن، بر پنج سهم مساوی تقسیم میگردید:
- سهم رسول الله که پس از رحلت آن حضرت، ابوبکر - خلیفه اول - آن را به امور سلاح اختصاص داد؛
- سهم ذوی القربی (سهم بنی هاشم، بنی المطلب و عبدالمناف از قریش)؛
- سهم یتیمان نیازمند؛
- سهم مساکین؛
- سهم ابن سبیل و مسافرین[۲][۳].
منابع
پانویس
- ↑ النهایه، ص۲۹۴؛ مبسوط، ج۲، ص۶۴؛ تهذیب، ج۶، ص۱۵۱؛ المنتهی، ج۱۴، ص۱۷۳.
- ↑ ابویعلی، الاحکام السلطانیه، ص۱۳۷؛ مبسوط، ج۲، ص۶۵.
- ↑ فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژهنامه فقه سیاسی، ص ۲۷.