بکر بن عبدالله بن حبیب مزنی
بکر بن عبدالله بن حبیب مزنی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: بکر بن عبدالله بن حبیب مزنی در تراجم و رجال - پرسش مرتبط ندارد| بکر بن عبدالله بن حبیب مزنی | |
|---|---|
| نام کامل | بکر بن عبدالله بن حبیب مزنی |
| جنسیت | مرد |
| محل زندگی | ری |
| دین | اسلام |
آشنایی اجمالی
بکر بن عبدالله بن حبیب مزنی، از محدثان امامیمذهب ساکن ری و از راویان طبقه هفتم به شمار میرود که نام وی در اسناد روایات جای گرفته است[۱]. وی با چند واسطه از امام باقر(ع)[۲] و امام صادق(ع)[۳] روایت کرده است. بکر بن عبدالله از محدثانی همچون علی بن زیاد، تمیم بن بهلول و فضل بن صقر عبدی حدیث آموخته و روایت کرده است[۴]. وی دارای شاگردان و راویانی نیز بوده که مشهورترین ایشان احمد بن یحیی بن زکریا قطان، حمزة بن قاسم و محمد بن ابیعبدالله کوفی میباشند[۵].
درباره شخصیت بکر بن عبدالله، میان علما و رجالنویسان اختلاف است؛ برخی چون علامه حلی، ابن داوود و نوه علامه مامقانی با استناد به تعبیر «یعرف و ینکر» در کلام نجاشی، وی را محدثی ضعیف دانسته و روایات او را در زمره احادیث ضعیف دستهبندی کردهاند[۶]. در مقابل، بزرگانی چون سید حسن صدر[۷]، مجلسی اول[۸] و وحید بهبهانی[۹] بر این باورند که عبارت یادشده دلالتی بر قدح و ضعف راوی ندارد، بلکه صرفاً نشاندهنده آن است که برخی احادیث وی پذیرفته و برخی دیگر مردود است و در مقام تعارض به آن اعتنا نمیشود. همچنین محتوای روایات اعتقادی او، از جمله حدیثی مفصل درباره شرایط و مصادیق امامت[۱۰]، گواه روشنی بر مذهب امامی اوست. کتاب نوادر از آثار اوست[۱۱].[۱۲]
منابع
پانویس
- ↑ ر.ک: رجال النجاشی، ص۱۰۹، ش۲۷۷؛ خلاصة الأقوال (رجال العلامة الحلی)، ص۲۰۸، ش۳؛ الرجال (ابن داود)، ص۴۳۲، ش۸۰؛ منهج المقال، ج۳، ص۷۶، ش۸۵۸؛ نقد الرجال، ج۱، ص۲۹۴، ش۷۸۵؛ مجمع الرجال، ج۱، ص۲۷۵؛ جامع الرواة، ج۱، ص۱۳۷؛ الوجیزة فی الرجال، ص۳۹، ش۲۹۸؛ الرجال (الحرّ العاملی)، ص۷۱، ش۲۳۶؛ فائق المقال، ص۹۲، ش۱۷۷؛ منتهی المقال، ج۲، ص۱۶۴، ش۴۷۵؛ بهجة الآمال، ج۲، ص۴۱۱؛ تنقیح المقال، ج۱۳، ص۱۱، ش۳۲۱۰؛ أعیان الشیعه، ج۳، ص۵۹۳؛ مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۵۶، ش۲۲۲۴؛ قاموس الرجال، ج۲، ص۳۷۲، ش۱۱۸۲؛ معجم رجال الحدیث، ج۴، ص۲۵۵، ش۱۸۶۰.
- ↑ ر.ک: صدوق، الأمالی، ص۵۸۳، ح۲۸.
- ↑ ر.ک: صدوق، الأمالی، ص۱۸۳، ح۱۳؛ من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۲۳۸، ح۲۲۹۲؛ و...
- ↑ ر.ک: تفسیر کنز الدقائق، ج۵، ص۷۹ و ۲۷۳؛ الأمالی (صدوق)، ص۱۸۳، (ح۱۳)؛ ص۴۳۵، (ح۲)، ص۴۹۱، (ح۵)؛ ص۴۹۱، (ح۶)؛ ص۵۵۷، (ح۱۵)؛ ص۵۶۶، (ح۵)؛ الخصال، ج۱، ص۲۱۱، (ح۳۵)؛ ص۲۲۸، (ح۶۷)؛ ص۳۱۹، (ح۱۰۴)، ج۲، ص۵۹۲، (ح۱).
- ↑ ر.ک: تفسیر کنز الدقائق، ج۵، ص۷۹؛ رجال النجاشی، ص۱۰۹، ش۲۷۷؛ التوحید (صدوق)، ص۴۱، ح۳.
- ↑ "بعد تصریح النجاشی الخبیر الثقة الجلیل بأن المترجم تعرف روایته وتنکر، لا محیص عن الحکم علیه بالضعف، وکونه اثنی عشریاً لا یوجب الحکم علیه بالحسن، فهو ضعیف، والروایة من جهته تعد فی الضعاف" تنقیح المقال، ج۱۳، ص۱۳.
- ↑ "یعنی یأخذ به تارة ویرد أخری، أو أن بعض الناس یأخذونه، وبعضهم یرده، إما لضعفه أو لضعف حدیثه، لا ظهور له بالقدح کما لا یخفی... نهایة الدرایه، ص۴۳۷.
- ↑ "معناه أنه إذا روی مسنداً إلی الثقات فمعروف وحسن، وإذا روی عن الضعفاء، أو مرسلاً فمنکر" روضة المتقین، ج۱۴، ص۵۵.
- ↑ "إنه لیس من أسباب الجرح ولا ظاهر فی القدح فی العدالة. نعم، هو من أسباب المرجوحیة عند التعارض" وحید بهبهانی، الفوائد الرجالیه، ص۴۳.
- ↑ الخصال، ج۲، ص۴۷۹، ح۴۶.
- ↑ "بکر بن عبدالله بن حبیب المزنی یعرف وینکر، یسکن الری له کتاب نوادر. أخبرنا الحسین بن عبیدالله قال: حدثنا علی بن محمد القلانسی قال: حدثنا حمزة عن بکر بکتابه" رجال النجاشی، ص۱۰۹، ش۲۷۷.
- ↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۴، ص۵۹۲-۵۹۸.