حارث بن عبدالله همدانی
| حارث بن عبدالله همدانی | |
|---|---|
تصویر قدیمی از مسجد کوفه | |
| نام کامل | حارث بن عبدالله بن کعب بن اسد بن خالد بن حوث |
| جنسیت | مرد |
| کنیه | أبو زهیر |
| لقب | الأعور همدانی |
| از قبیله | |
| از تیره | بنوعمرو بن عوف |
| پسر | عبدالرحمان بن حارث بن عبدالله همدانی |
| محل زندگی | کوفه |
| درگذشت | ۶۵ هجری، کوفه |
| از اصحاب | |
| حضور در جنگ | |
| مشخصات حدیثی | |
| راوی از | امام علی |
| مشایخ او | |
| راویان از او | ابو اسحاق السبیعی |
آشنایی اجمالی
ابوزهیر حارث بن عبدالله بن کعب بن أسد بن خالد أعور همدانی کوفی حالقی حرانی از تابعین اهل کوفه بود[۱] و از اصحاب خاص علی(ع) به شمار میآمد[۲] و علم فرائض (تقسیم ارث) را از آن حضرت فراگرفت.[۳] برخی اعتقاد دارند که وی از اصحاب امام حسن مجتبی(ع) نیز بوده است.[۴] حارث روایاتی از پیامبر اکرم(ص)،[۵] علی(ع)،[۶] امام حسین(ع)،[۷] ابن مسعود و زید بن ثابت نقل کرده است.[۸] کسانی همچون ابواسحاق سبیعی[۹] و سعد بن عمر جلاب[۱۰] از او روایت کردهاند.
ابوزهیر مردی فاضل و از فقهای برجسته کوفه بود و در علم فرائض و حساب مهارت داشت.[۱۱] رجال شناسان شیعه ایشان را از علمای شیعه و ثقه دانستهاند،[۱۲] اما رجال شناسان اهل سنت وی را مذمت کرده و برخی کذاب و ضعیف برشمردهاند.[۱۳]
او دارای تألیفی به نام «مسائل اخبر بها امیر المؤمنین(ع)الیهودی» بوده است.[۱۴] وی به سال ۶۵ هـ در کوفه درگذشت[۱۵] و عبدالله بن یزید خطمی بر جنازهاش نماز گزارد.[۱۶] در تاریخ وفات او اختلاف است[۱۷].[۱۸]
جستارهای وابسته
- بنوعمرو بن عوف (قبیله)
- اوس (قبیله)
- بنیهمدان (قبیله)
- عبدالرحمان بن حارث بن عبدالله همدانی (فرزند)
منابع
جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱
پانویس
- ↑ النجوم الزاهره ۱/۱۸۵.
- ↑ رجال الطوسی ۳۸ رجال البرقی ۴.
- ↑ سیر اعلام النبلاء ۴/۱۵۳.
- ↑ رجال الطوسی ۶۷.
- ↑ تنقیح المقال ۱/۲۴۵.
- ↑ الطبقات الکبری ۶/۱۶۸.
- ↑ مستدرکات علم رجال الحدیث ۲/۲۶۰.
- ↑ تهذیب الکمال ۵/۲۴۵.
- ↑ المجروحین ۱/۲۲۲.
- ↑ معجم رجال الحدیث ۴/۱۹۶.
- ↑ تاریخ الاسلام ۵/۹۰.
- ↑ تنقیح المقال ۱/۲۴۸ معجم رجال الحدیث ۴/۱۹۶.
- ↑ میزان الاعتدال ۱/۴۳۵.
- ↑ الذریعه ۲۰/۳۳۵.
- ↑ خلاصة تهذیب تهذیب الکمال ۲/۱۴۷ سیر اعلام النبلاء ۴/۱۵۵.
- ↑ تهذیب الکمال ۵/۲۵۲.
- ↑ النجوم الزاهره ۱/۱۸۵ اعیان الشیعه ۴/۳۶۵.
- ↑ جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱، ص 235.