حسن بن اسباط کندی

آشنایی اجمالی

حسن بن اسباط کندی^[۱] از راویان امامی^[۲] طبقه ششم^[۳] و اصحاب امام رضا(ع)^[۴] است که از آن حضرت^[۵] و محدثانی چون عبدالرحمن بن سیابه حدیث آموخته و روایت کرده^[۶] و افرادی مانند حسن بن علی بن فضال و علی بن اسباط از وی حدیث نقل کرده‌اند^[۷].

نام راوی در کتب رجالی قدما به تفصیل ذکر نشده است و تنها به راه‌های غیرمستقیم شناخت او استناد شده است؛ چنان‌که علامه مامقانی وضعیت وی را مجهول دانسته^[۸]، اما به قرینه روایت حسن بن علی بن فضال که از راویان ثقه^[۹]، جلیل‌القدر^[۱۰] و از اصحاب اجماع^[۱۱] شمرده شده از وی^[۱۲]، حسن حال ایشان استظهار گردیده و ممدوح شمرده می‌شود. همچنین درباره مذهب راوی، علامه مامقانی با استناد به ذکر نام وی در رجال شیخ طوسی او را امامی دانسته^[۱۳] و علامه شوشتری نیز به دلیل قرار گرفتن نامش در سند روایات شیعه، بر امامی بودن وی تأکید کرده است^[۱۴]. مضمون روایات نقل شده از وی نیز به عنوان مؤیدی بر این امر مورد استناد عالمانی چون سید بن طاووس و علامه طباطبایی قرار گرفته است^[۱۵].^[۱۶]

جستارهای وابسته

منابع

جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۶

پانویس

↑ ر.ک: رجال الطوسی، ص۳۵۵، ش۵۲۵۶؛ إختیار معرفة الرجال، رجال الکشی، ج۲، ص۸۳۱، ش۱۰۵۰؛ منهج المقال، ج۴، ص۱۸، ش۱۳۴۵، نقد الرجال، ج۲، ص۹، ش۱۲۳۶؛ مجمع الرجال، ج۲، ص۹۸؛ جامع الرواه، ج۱، ص۱۹۰، ش۱۵۵۴؛ طرائف المقال، ج۱، ص۲۹۱، ش۲۰۰۸؛ أعیان الشیعه، ج۵، ص۱۹، ش۲۷؛ تنقیح المقال، ج۱۸، ص۳۹۴، ش۴۹۸۸؛ قاموس الرجال، ج۳، ص۱۹۳، ش۱۸۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۲۷۳، ش۲۷۲۹ و ۲۷۳۰؛ مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۳۵۰، ش۳۳۷۰ و ۳۳۷۱.
↑ تنقیح المقال، ج۱۸، ص۳۹۴، ش۴۹۸۸: ظاهره کونه إمامیا.
قاموس الرجال، ج۳، ص۱۹۳-۱۹۴، ش۱۸۴۹: أقول: وقوعه فی أخبارنا یکون ظاهرا فی إمامیته، دون عنوان رجال الشیخ لکونه أعم.
↑ الموسوعة الرجالیه، ج۴، ص۹۹.
↑ رجال الطوسی، ص۳۵۵، ش۵۲۵۶.
↑ تفسیر کنز الدقائق، ج۶، ص۳۸۱ به گزارش از تفسیر العیاشی، ج۲، ص۱۹۷، ح۸۴.
↑ الکافی، ج۸، ص۱۹۵، ح۲۳۳.
↑ قرب الإسناد، ص۳۸۹، ح۱۳۶۶ و ۱۳۶۷؛ تهذیب الأحکام، ج۹، ص۲۷۶، ح۱۰۰۱.
↑ تنقیح المقال، ج۱۸، ص۳۹۴، ش۴۹۸۸.
↑ رجال الطوسی، ص۳۵۴، ش۵۲۴۱: ثقة.
↑ طوسی، الفهرست، ص۱۲۳، ش۱۶۴: روی عن الرضا(ع) و کان خصیصا به. کان جلیل القدر.
↑ إختیار معرفة الرجال، رجال الکشی، ج۲، ص۸۳۱، ش۱۰۵۰: و قال بعضهم: مکان الحسن بن محبوب الحسن بن علی بن فضال.
↑ الکافی، ج۸، ص۱۹۵، ح۲۳۳: ...عن ابن فضال (الحسن بن علی بن فضال)، عن الحسن بن أسباط.
↑ تنقیح المقال، ج۱۸، ص۳۹۴، ش۴۹۸۸.
↑ قاموس الرجال، ج۳، ص۱۹۳-۱۹۴، ش۱۸۴۹: أقول: وقوعه فی أخبارنا یکون ظاهرا فی إمامیته، دون عنوان رجال الشیخ لکونه أعم.
↑ مقصود محمد بن یحیی الخزاز است که فراوان از حماد بن عثمان روایت کرده است، نه محمد بن یحیی الخثعمی، چنان که بعضی گمان کردند. ر.ک: بحار الأنوار، ج۵۵، ص۲۴۲، پاورقی ش۵؛ فرج المهموم، ص۸۶؛ المیزان، ج۱۹، ص۷۶؛ الوافی، ج۲۶، پانوشت ص۵۱۵-۵۱۶.
↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۶، ص۳۸۸-۳۹۳.

[1] ر.ک: رجال الطوسی، ص۳۵۵، ش۵۲۵۶؛ إختیار معرفة الرجال، رجال الکشی، ج۲، ص۸۳۱، ش۱۰۵۰؛ منهج المقال، ج۴، ص۱۸، ش۱۳۴۵، نقد الرجال، ج۲، ص۹، ش۱۲۳۶؛ مجمع الرجال، ج۲، ص۹۸؛ جامع الرواه، ج۱، ص۱۹۰، ش۱۵۵۴؛ طرائف المقال، ج۱، ص۲۹۱، ش۲۰۰۸؛ أعیان الشیعه، ج۵، ص۱۹، ش۲۷؛ تنقیح المقال، ج۱۸، ص۳۹۴، ش۴۹۸۸؛ قاموس الرجال، ج۳، ص۱۹۳، ش۱۸۴۹؛ معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۲۷۳، ش۲۷۲۹ و ۲۷۳۰؛ مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۳۵۰، ش۳۳۷۰ و ۳۳۷۱.

[2] تنقیح المقال، ج۱۸، ص۳۹۴، ش۴۹۸۸: ظاهره کونه إمامیا.
قاموس الرجال، ج۳، ص۱۹۳-۱۹۴، ش۱۸۴۹: أقول: وقوعه فی أخبارنا یکون ظاهرا فی إمامیته، دون عنوان رجال الشیخ لکونه أعم.

[3] الموسوعة الرجالیه، ج۴، ص۹۹.

[4] رجال الطوسی، ص۳۵۵، ش۵۲۵۶.

[5] تفسیر کنز الدقائق، ج۶، ص۳۸۱ به گزارش از تفسیر العیاشی، ج۲، ص۱۹۷، ح۸۴.

[6] الکافی، ج۸، ص۱۹۵، ح۲۳۳.

[7] قرب الإسناد، ص۳۸۹، ح۱۳۶۶ و ۱۳۶۷؛ تهذیب الأحکام، ج۹، ص۲۷۶، ح۱۰۰۱.

[8] تنقیح المقال، ج۱۸، ص۳۹۴، ش۴۹۸۸.

[9] رجال الطوسی، ص۳۵۴، ش۵۲۴۱: ثقة.

[10] طوسی، الفهرست، ص۱۲۳، ش۱۶۴: روی عن الرضا(ع) و کان خصیصا به. کان جلیل القدر.

[11] إختیار معرفة الرجال، رجال الکشی، ج۲، ص۸۳۱، ش۱۰۵۰: و قال بعضهم: مکان الحسن بن محبوب الحسن بن علی بن فضال.

[12] الکافی، ج۸، ص۱۹۵، ح۲۳۳: ...عن ابن فضال (الحسن بن علی بن فضال)، عن الحسن بن أسباط.

[13] تنقیح المقال، ج۱۸، ص۳۹۴، ش۴۹۸۸.

[14] قاموس الرجال، ج۳، ص۱۹۳-۱۹۴، ش۱۸۴۹: أقول: وقوعه فی أخبارنا یکون ظاهرا فی إمامیته، دون عنوان رجال الشیخ لکونه أعم.

[15] مقصود محمد بن یحیی الخزاز است که فراوان از حماد بن عثمان روایت کرده است، نه محمد بن یحیی الخثعمی، چنان که بعضی گمان کردند. ر.ک: بحار الأنوار، ج۵۵، ص۲۴۲، پاورقی ش۵؛ فرج المهموم، ص۸۶؛ المیزان، ج۱۹، ص۷۶؛ الوافی، ج۲۶، پانوشت ص۵۱۵-۵۱۶.

[16] ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۶، ص۳۸۸-۳۹۳.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]

[۱۵]

[۱۶]