بحث:نذر در معارف و سیره حسینی

مقدمه

نذر، التزام به انجام یا ترک عملی به نحو خاص بخاطر خداست که با صیغۀ خاصّی منعقد می‌شود، مثل لِلَّهِ عَلَيَّ... و انجام آنچه که نذر شده واجب است و تخلّف از آن گناه است و کفّاره دارد. علاقه‌مندان به اهل بیت و امام حسین(ع) گاهی انجام برخی از امور را نذر می‌کردند تا ملزم شوند آن را ادا کنند، از قبیل: نذر زیارت امام حسین(ع)، عزاداری برای آن حضرت، برپایی مجالس و تعزیه و ذکر مصیبت، اهدای وسیله یا پولی برای حرم یا زوّار، اطعام، شرکت در دستجات زنجیر زنی و عزاداری، ساختن تکیه یا حسینیّه و... اینگونه نذرها به‌طور طبیعی تأمین‌کننده بخشی از هزینه‌های احیای عاشورا و ترویج خطّ اهل بیت(ع) است و به کمک‌های مالی و جنسی یا انجام خدمات مربوط به سیدالشهدا(ع) جنبۀ معنوی و قداست می‌بخشد و افراد با افتخار به چنین کارهایی اقدام می‌کنند. در میان مردم، سنت‌هایی همچون آش نذری، سفرۀ نذری، گوسفند نذری، شله زرد، ‌تر حلوا و... متداول است که اغلب با نذر، بر خود واجب می‌سازند و در کنار آن مرثیه‌خوانی انجام می‌گیرد و این اطعام‌ها به یاد اهل بیت است.