درة الصدف بنت عبدالله بن عمر انصاری
مقدمه
درة الصدف دختر عبدالله بن عمر انصاری، از زنان دلیر شیعه است. پدرش از شیوخ شیعه در شهر حلب بود. هنگامی که خبر ورود کاروان اسرای کربلا و سر مبارک امام حسین(ع) به حلب رسید عبدالله بن عمر انصاری از شهادت امام بسیار گریست و اشعار زیر را در سوگ امام و یارانش سرود:
| قَلَّ العزاءُ وفاضَتِ العينان | وبُلِیَت بالأرزاء والشجان | |
| قَتلوا الحسينَ وسیّروا لنسائه | حرمَ الرسولِ بسائر البلدان | |
| مَنعوه من ماءِ الفرات بكربلا | وعَدَت عليه عصابةُ الشيطانِ |
درة الصدف این بانوی شجاع و مشحون از معرفت وقتی حال پدر را اینگونه دید، گفت: ای پدر! پس از شهادت هادیان مردم خیری در زندگانی نیست. به خدا سوگند! مردم را خواهم شوراند و سر امام را از دست آنها خلاص نموده و اسرا را نجات خواهم داد و اگر بتوانم سر را در خانه خود دفن خواهم کرد و بدینوسیله بر مردم روی زمین افتخار خواهم کرد. درة الصدف سپس خروج کرد و مردم حلب و نواحی اطراف را به کمک طلبید. گروهی از زنان به او پیوستند. مورخان تعداد زنانی را که به یاری او شتافتند، هفتاد تن مینویسند که همگی لباس رزم بر تن کرده بودند و به سوی موکب اسرا میرفتند. با طلوع آفتاب نخستین علامت اسرای خاندان رسالت را مشاهده کردند و صدای شیون کودکان را شنیدند و خود گریستند. در طی یک نبرد نابرابر که بین آنان و سپاه امویان روی داد، دره به شهادت رسید و بقیه افرادش متفرق شدند[۱]. پس از خروج زنان بنیاسد در کربلا، این قیام دوم زنان پس از واقعه طف میباشد. البته این موضوع به داستان بیشتر شباهت دارد تا یک واقعه تاریخی و مدرک معتبری نیز ندارد و در کتابهایی که شامل منابع اصلی تاریخ کربلا میباشند وجود ندارد[۲].
منابع
پانویس
- ↑ ر.ک: سیر اعلام النساء، ج۲، ص۷۰؛ اکسیر العبادات فی اسرار الشهادات، ص۵۰۲؛ اعلام النساء المؤمنات، ص۳۸۴-۳۸۶.
- ↑ محمدزاده، مرضیه، زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین، ص ۲۵۵؛ جمعی از نویسندگان، پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص۱۶۰؛ مزینانی، محمد صادق، نقش زنان در حماسه عاشورا، ص۲۸۲.