رافع بن ابی‌رافع طائی

آشنایی اجمالی

گاهی وی را به جدش نسبت داده‌اند^[۱] و نسب وی را چنین گفته‌اند: رافع بن عمرو بن جابر بن حارثه بن عمرو بن محضب بن حزمر بن لبید بن سنبس طائی^[۲]. کنیه‌اش ابوالحسن^[۳] و نام پدرش را به اختلاف عمرو، عمیرة^[۴] و عمیر^[۵] گفته‌اند؛ اما «عمرو» بیش از همه گفته شده است؛ هر چند ابن کلبی^[۶] معتقد است نام پدر وی عمیره است. وی در جاهلیت دزدی می‌کرد^[۷]. قبیله طی معتقدند: گرگ با او سخن گفته و او را به پیوستن به پیامبر اکرم(ص) توصیه کرده و او نیز اسلام آورده است^[۸].

عجلی^[۹] و ابن عساکر^[۱۰] وی را در شمار تابعین آورده‌اند، ولی مشهور وی را صحابی می‌دانند. ابن هشام^[۱۱] از قول رافع بن ابی‌رافع می‌گوید: وی قبل از اسلام بر کیش نصرانی بود. رافع در نبرد ذات‌السلاسل (سال هشتم) شرکت داشت و نیز راهنمای خالد بن ولید در مسیر عراق به شام بود^[۱۲]. وی در اواخر عمرش، عریف (رئیس) قوم خود شد^[۱۳].

یکی از روایاتی که از وی نقل شده چنین است: روزی در زمان رسول خدا(ص) با ابوبکر همراه بودم و از او تقاضای نصیحتی کردم. از جمله نصایح او به من این بود که: هرگز حکومت بر دو نفر را نپذیر؛ زیرا مردم پناهندگان به خدا و در جوار اویند و هر کس به یک نفر از اینها ظلم کند پیمان الهی را شکسته است. رافع می‌گوید: پس از رحلت پیامبر(ص) ابوبکر را ملاقات کردم در حالی که حاکم مسلمین بود. پرسیدم: چه شد که به نصیحت خودت عمل نکردی؟ گفت: پیغمبر(ص) از دنیا رفت در حالی که بسیاری از مردم تازه مسلمان بودند، از ترس اینکه مرتد شوند و اختلاف کنند داخل شدم و به اجبار خلافت را پذیرفتم^[۱۴]. تاریخ وفات وی بنا بر نظر ابن عبدالبر^[۱۵]سال ۲۳ و بنا بر نظر ابن حبان^[۱۶] در خلافت ابوبکر است.^[۱۷]

جستارهای وابسته

طی (قبیله)

منابع

ابوالقاسمی، عظیم، مقاله «رافع بن ابی‌رافع طائی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳

پانویس

↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۶.
↑ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۲.
↑ احمد بن حنبل، مسند، ج۲، ص۳۳۳؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۸، ص۷.
↑ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۲؛ ابونعیم، معرفه الصحابه، ج۲، ص۱۰۵۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.
↑ بخاری، التاریخ الکبیر، ج۳، ص۳۰۲؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.
↑ ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۳۰.
↑ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.
↑ ابونعیم، معرفه الصحابه، ج۲، ص۱۰۵۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.
↑ عجلی، معرفه الثقات، ج۱، ص۳۴۸.
↑ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۸، ص۱۲.
↑ ابن هشام، السیره النبویه، ج۴، ص۲۷۲.
↑ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۲.
↑ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۲.
↑ ابن هشام، السیره النبویه، ج۴، ص۲۷۴-۲۷۳؛ ابونعیم، معرفه الصحابه، ج۲، ص۱۰۵۹؛ جوهری، السقیفه و فدک، ص۶۸؛ طبری، المنتخب من کتاب ذیل المذیل، ص۲۱۹.
↑ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.
↑ ابن حبان، مشاهیر علماء الأمصار و أعلام فقهاء الأقطار، ص۱۶۸.
↑ ابوالقاسمی، عظیم، مقاله «رافع بن ابی‌رافع طائی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۹۴-۲۹۵.

[1] ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۶۶.

[2] ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۲.

[3] احمد بن حنبل، مسند، ج۲، ص۳۳۳؛ ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۸، ص۷.

[4] ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۲؛ ابونعیم، معرفه الصحابه، ج۲، ص۱۰۵۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.

[5] بخاری، التاریخ الکبیر، ج۳، ص۳۰۲؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.

[6] ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۱، ص۲۳۰.

[7] ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.

[8] ابونعیم، معرفه الصحابه، ج۲، ص۱۰۵۸؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.

[9] عجلی، معرفه الثقات، ج۱، ص۳۴۸.

[10] ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۸، ص۱۲.

[11] ابن هشام، السیره النبویه، ج۴، ص۲۷۲.

[12] ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۲.

[13] ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۱۳۲.

[14] ابن هشام، السیره النبویه، ج۴، ص۲۷۴-۲۷۳؛ ابونعیم، معرفه الصحابه، ج۲، ص۱۰۵۹؛ جوهری، السقیفه و فدک، ص۶۸؛ طبری، المنتخب من کتاب ذیل المذیل، ص۲۱۹.

[15] ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۶۳.

[16] ابن حبان، مشاهیر علماء الأمصار و أعلام فقهاء الأقطار، ص۱۶۸.

[17] ابوالقاسمی، عظیم، مقاله «رافع بن ابی‌رافع طائی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۹۴-۲۹۵.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]

[۱۵]

[۱۶]

[۱۷]