رفتار امام مهدی با دشمنان

از امامت‌پدیا
(تغییرمسیر از رفتار امام با دشمنان)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدیعلیه السلام است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • زرارة از امام صادق علیه السلام پرسید: آیا روش و سیاست حضرت قائم علیه السلام همانند روش پیامبر صلى الله عليه وآله وسلم خواهد بود؟ فرمود: "هرگز، هرگز! ای زرارة! او سیاست پیامبر را در برخورد با دشمنان پیش نمی‌گیرد. پیامبر صلى الله عليه وآله وسلم با ملایمت و مهربانی رفتار می‌کرد تا دل‌ها را به دست آورد و مردم با آن حضرت الفت گیرند، ولی حضرت قائم علیه السلام سیاست قتل را در پیش می‌گیرد و طبق دستوری که دارد، رفتار می‌کند و توبه کسی را نمی‌پذیرد. پس وای بر کسی که با او مخالفت کند"[۱].
  • بر طبق روایات حضرت مهدی علیه السلام در برخورد با دشمنان، از یک نوع مجازات استفاده نمی‌کند، بلکه برخی از آنان را در جنگ نابود می‌سازد[۲] و حتی فراریان و زخمیان آنان را نیز تعقیب می‌کند[۳] گروهی را اعدام نموده[۴]، خانه‌های‌شان را ویران می‌کند و گروهی را تبعید می‌نماید[۵] و دست برخی را قطع می‌کند[۶]. البته حضرت با گروه‌ها و دسته‌های گوناگونی برخورد خواهد کرد. برخی از آنان قوم و نژاد خاصی هستند، گروهی پیرو ادیان دیگری غیر از اسلامند و گروهی هرچند به ظاهر مسلمان‌اند، ولی منافقانه رفتار می‌کنند و یا از مقدس‌نماهای کج‌فهمی هستند که با حضرت مخالفت می‌نمایند و یا پیرو فرقه‌های باطل می‌باشند. امام با هر یک ستیز خاصی دارد.امام صادق علیه السلام فرمود: "آن‌گاه که قائم ما قیام کند، بین او و عرب و قریش، راهی جز شمشیر نخواهد بود"[۷]. امام کاظم علیه السلام فرمود: هنگامی که قائم ما علیه نصارا، صائبیان، مادی‌گرایان و برگشتگان از اسلام و کافران در شرق و غرب کره زمین قیام می‌کند، اسلام را به آنان پیشنهاد می‌کند و هر کس مسلمان نشود، گردنش را می‌زند"[۸][۹].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. غیبة نعمانی، ص ۲۳۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۳؛ عقد الدرر، ص ۲۲۶.
  2. غیبة نعمانی، ص ۲۸۵؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۴۳.
  3. غیبة نعمانی، ص ۲۳۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۳.
  4. ارشاد مفید، ص ۳۶۴؛ کشف الغمه، ج ۳، ص ۲۵۵؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۸.
  5. کافی، ج ۸، ص ۲۲۷؛ مرآة العقول، ج ۲۶، ص ۱۶۰؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۷۵.
  6. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۱۷.
  7. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۵؛ غیبة نعمانی، ص ۱۲۲.
  8. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۴۰؛ تفسیر عیاشی، ج ۱، ص ۱۸۳؛ تفسیر صافی، ج ۱، ص ۲۶۷.
  9. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۳۶۶.