شورش ابوفدیک عبدالله بن ثور
مقدمه
پس از کشته شدن نجدة بن عامر به دست پیروان و یاران خود و بیعت آنها با ابوفدیک عبدالله بن ثور، حاکمیت خوارج همچنان در منطقۀ بحرین و اطراف آن ادامه یافت و این همزمان بود با درگیریهای خونین خوارج ازرقی با سپاه بصره که معمولا در بلاد ایران اتفاق میافتاد و شرح آن گذشت. عبدالملک بن مروان که تمام توان خود را برای دفع خوارج ازرقی به کار گرفته بود از خطر خوارج نجدات در بحرین نیز غافل نبود و لذا پس از کشته شدن نجده و پیدایش ضعف در سپاه خوارج بحرین، عمر بن عبیدالله بن معمر را فراخواند و از وی خواست که اهل کوفه و بصره را جمع کند و به جنگ ابو فدیک برود. او نیز دستور عبدالملک را اجرا نمود و ده هزار تن نیرو از مردم کوفه و بصره جمع کرد و آذوقۀ آنها را هم تدارک نمود. آنگاه اهل کوفه را به فرماندهی محمد بن موسی در سمت راست و میمنه، و اهل بصره را به فرماندهی عمر بن موسی در سمت چپ و میسره قرار داد و خود در قلب لشکر به حرکت درآمد. سپاه متّحد بصره و کوفه به بحرین رسیدند و آمادۀ نبرد شدند.
ابو فدیک و یاران او با تهور و بیباکی به آن سپاه حمله کردند و میسره را درهم کوبیدند بهطوریکه اهل بصره گریختند جز چند تن که یکی از آنها فرزند مهلب بود که مغیره نام داشت و فرمانده میسره زخمی شد و بقیۀ افراد که فرار نکرده بودند به سپاه کوفه پیوستند و جنگ را ادامه دادند. پس از ساعتی، بسیاری از فراریان از اهل بصره بازگشتند و همراه با اهل کوفه به جنگ ادامه دادند تا اینکه قرارگاه خوارج را به تصرف درآوردند و حدود شش هزار تن از آنها را کشتند و هشتصد نفر را اسیر کردند و از جملۀ کشتهشدگان ابو فدیک بود[۱]. و بدینسان خوارج نجدات بکلی تارومار شدند.[۲]
منابع
پانویس
- ↑ تاریخ طبری، ج ۳، ص۵۴۱، ابن اثیر: الکامل: ج ۴، ص۲۸
- ↑ جعفری، یعقوب، خوارج در تاریخ، ص ۱۰۷.