مخالطه در فقه سیاسی
مقدمه
مخلوط کردن[۱]، درهمآمیختگی، امتزاج، جمع چند چیز[۲].
وَإِنْ تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ
[۳].
برای مفهوم درهمآمیختگی به تناسب موضوعات مختلف، الفاظ متعددی به کار میرود. در مورد مایعات "امتزاج"، در مورد حبوبات و جوامد "تداخل" و در مورد انسان، "مخالطه" (ارتباط دوستانه و معاشرت و همجواری)[۴]. خلیط به دوست و همراه اطلاق میشود و جمع آن الْخُلَطَاءِ
است:
وَإِنَّ كَثِيرًا مِنَ الْخُلَطَاءِ لَيَبْغِي بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ
[۵].
از اصول مهم در عرصه روابط اجتماعی قرآنی، مردمپذیری و اجتماعیبودن است که کلمه "مخالطه" بر این مفهوم دلالت دارد. هدف از جامعهپذیری در قرآن، درآمیختگی با مردم بدون تعدی به حقوق آنان و چشمداشت مادی است.
در فرهنگ سیاسی، مردمپذیر و جامعه آمیز به فردی اطلاق میشود که علاقه مند مشارکت با اعضای جامعه است یا بهطور ارادی و غیرارادی به سوی هنجارها و شیوههای رفتار جمعی جذب میشود[۶].[۷]
منابع
پانویس
- ↑ خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۴، ص۲۱۸.
- ↑ حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۲۹۳.
- ↑ «چون با آنان به سر برید (بدانید که) برادران شمایند» سوره بقره، آیه ۲۲۰.
- ↑ حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۳، ص۱۰۰.
- ↑ «(داود) گفت: بیگمان او با خواستن میش تو برای افزودن به میشهای خویش، به تو ستم کرده است و بسیاری از همکاران بر یکدیگر ستم روا میدارند جز آنان که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته کردهاند و آنان اندکند؛ و داود دانست که ما او را آزمودهایم و از پروردگار» سوره ص، آیه ۲۴.
- ↑ علیاکبر آقابخشی و مینو افشاریراد، فرهنگ علوم سیاسی، ص۳۹۳.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص: ۴۶۶-۴۶۷.