مسئله آگاهی از غیب و امکان آن از نگاه مفسران عنوان مقالهای است که به بررسی امکان وجود علم غیب نزد انبیا و دیگران میپردازد.این مقاله توسط محمد تقی شاکر و رضا برنجکار به زبان فارسی نوشته شده و در فصلنامه علمی پژوهشی مطالعات تفسیری، تابستان ۱۳۹۱ (شماره ۱۰) در ۴۰ صفحه منتشر شده است.[۱]
چکیده مقاله
نویسندگان در ابتدای چکیده مقاله مینویسند: «از یک سو آیاتی از قرآن کریم بر اختصاص علم غیب به خداوند دلالت دارد و از سوی دیگر، آیاتی از افاضه علم غیب به انبیا و دیگران خبر می دهد».
در ادامه چکیده مقاله آمده است: «مفسران در پاسخ به این دوگانگی، با توجه دادن به این نکته که متبادر از علم غیب در عصر رسالت و بعد از آن، علم ذاتی بوده، نه علم عرضی، و ادعای آگاهی از غیب مترادف با ربوبیت بوده است، تأکید نمودهاند که بیشک میان خداوند و بندگان ـ در هر جایگاهی که باشند ـ تفاوت بسیاری وجود دارد. ازایـن رو شایسته نیست گمان شود که انبیا در صفت علم، شریک خداوندند و علم غیب داشتن انبیا نوعی شرک و غلو به حساب می آید؛ زیرا اوصاف این دو علم مختلف است».
ایشان بر این باورند که: «آگاهی انبیا و دیگران از غیب منافاتی با اختصاص علم غیب به خداوند سبحان ندارد؛ چراکه علم الهی بالاصاله، استقلالی و غیر متکی به غیر می باشد؛ ولی این آگاهی برای دیگران فعل تبعیِ قائم بالله و با تعلم و تبعیت از اوست».[۲]
