پژوهشگر در ابتدای چکیده مینویسد: «غیب در لغت و اصطلاح به چیزی گفته میشود که از چشمها پنهان است و کسی جز خدا یا به اذن خدا، از آن آگاهی ندارد؛ و از آن جهت که در تحت حواسّ ظاهری نمیگنجد با شهود متفاوت است».
وی در رابطه با امکان علم غیب برای غیر خدا مینویسد: «طبق تقسیم بندی آیاتی که در مورد غیب صورت گرفت، علم غیب اصالتا و بالذات برای خداست که با اذن الهی، پیامبران و اولیای خدا از آن بهرهمند میگردند؛ بر خلاف غیب مطلق که در همه مقاطع وجودی و برای همگان پوشیده است، غیب نسبی ازدیگر اقسام غیب است که در برخی از مقاطع وجودی، بر بعضی از افراد پوشیده نیست».
در انتهای چکیده این پایاننامه آمده است: «هم چنین وحی، ملائکه، قیامت، ملکوت، اسماء الهی و رجعت، علاوه بر این که از همسانهای غیب به شمار میروند از جمله مصادیق آن نیز هستند. ملائکه محافظان غیباند که از طریق آنها، وحی به پیامبران میرسد. قیامت یکی دیگر از مصادیق غیب است که انسان را وا میدارد تا از جهان محسوسات فراتر رفته، به ساحل همیشگی حقیقت برسد. البته پرداختن به شبهاتی که در این بحث جلوهگر می شود ضرورت دارد؛ که به آنها نیز پاسخ داده شده است»[۱].
سید محسن میرباقری
آقای دکتر سید محسن میرباقری (متولد ۱۳۲۸ ش، قم)، در کنار دروس متداول حوزوی تحصیلات دانشگاهی خود را در مقطع دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه آزاد اسلامی به اتمام رساند. مسئول کتابخانه مرکز تربیت معلم شهید باهنر، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، کارشناس قرآنی و مذهبی در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، عضو هیئت تحریریه مجلات سفینه و رشد آموزش قرآن از جمله فعالیتهای وی است. او علاوه بر تدریس دروس دانشگاهی به راهنمایی و مشاوره پایاننامههای دانشجویان نیز مشغول است و تاکنون چندین جلد کتاب و مقاله به رشته تحریر درآورده است. «جبر و اختیار یا سیمای مختار انسان در قرآن کریم»، «ظاهر قرآن باطن قرآن»، «به رنگ محبوب» و «پیامبر اکرم شاهد بر اعمال همه انسانها» برخی از این آثار است.[۴]
