شبیب بن عبدالله نهشلی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
 
(۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۴۸: خط ۴۸:
| آخرین راوی از او =  
| آخرین راوی از او =  
}}
}}
'''شبیب بن عبدالله''' از شهدای کربلاست. وی از [[شجاعان]] [[کوفه]] بود که در [[کربلا]] همراه [[سیف]] و مالک (پسران سریع) به [[حسین]] {{ع}} پیوست و جزء شهدای حملۀ اوّل در [[روز عاشورا]] بود که پیش از ظهر [[شهید]] شد. شبیب از صحابۀ [[پیامبر خدا]] بود و همراه [[علی]] {{ع}} نیز در جنگ‌های سه‌گانه‌اش شرکت داشت.


== مقدمه ==
== مقدمه ==
خط ۵۶: خط ۵۸:
او در [[روز عاشورا]]، در نبرد با دشمنان در [[حمله اول]]<ref>تنقیح المقال، ج۲، ص۸۱.</ref> و قبل از ظهر<ref>ذخیرة الدارین، ص۲۱۹.</ref> به شهادت رسید<ref>ابصارالعین، ص۱۲۰؛ و در بحار الأنوار، ج۴۴، ص۱۹۸، تنها اسم او را در زمره شهدای کربلا آورده است.</ref> و در [[زیارت ناحیه مقدسه]] به افتخار [[سلام]] امام{{ع}} مشرف شد: {{متن حدیث|اَلسَّلاَمُ عَلَى شَبِيبِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ اَلنَّهْشَلِيِّ}}<ref>زیارت ناحیه مقدسه، بحارالأنوار، ج۴۵، ص۷۱.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام حسین - ناظم‌زاده (کتاب)|اصحاب امام حسین]]، ص۴۷۱؛ جمعی از نویسندگان، [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)|پژوهشی پیرامون شهدای کربلا]]، ص۱۹۷-۱۹۸؛ [[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)| مظلومیت سیدالشهداء ج۲]]، ص ۷۸.</ref>
او در [[روز عاشورا]]، در نبرد با دشمنان در [[حمله اول]]<ref>تنقیح المقال، ج۲، ص۸۱.</ref> و قبل از ظهر<ref>ذخیرة الدارین، ص۲۱۹.</ref> به شهادت رسید<ref>ابصارالعین، ص۱۲۰؛ و در بحار الأنوار، ج۴۴، ص۱۹۸، تنها اسم او را در زمره شهدای کربلا آورده است.</ref> و در [[زیارت ناحیه مقدسه]] به افتخار [[سلام]] امام{{ع}} مشرف شد: {{متن حدیث|اَلسَّلاَمُ عَلَى شَبِيبِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ اَلنَّهْشَلِيِّ}}<ref>زیارت ناحیه مقدسه، بحارالأنوار، ج۴۵، ص۷۱.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام حسین - ناظم‌زاده (کتاب)|اصحاب امام حسین]]، ص۴۷۱؛ جمعی از نویسندگان، [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)|پژوهشی پیرامون شهدای کربلا]]، ص۱۹۷-۱۹۸؛ [[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)| مظلومیت سیدالشهداء ج۲]]، ص ۷۸.</ref>


در [[کتاب مثیر الأحزان]] به نقل از مهران، هم‌پیمان بنی کاهل آمده است: در کربلا با حسین{{ع}} بودم که دیدم مردی، به شدّت می‌جنگد و به گروهی حمله نمی‌بَرد، جز آنکه آنها را از هم می‌شکافد و سپس به سوی حسین{{ع}} باز می‌گردد و [[رَجَز]] می‌خواند و می‌گوید: [[بشارت]] ده که به راه درست در آمده‌ای و احمد را دیدار می‌کنی و بر بلندای درِ باغ [[بهشت]]، فراز می‌آیی! پرسیدم: این شخص، کیست؟ گفتند: [[ابو عمر]] نَهشَلی (نیز گفته شده: خَثعَمی). سپس عامر بن نهشل، یکی از افراد تیره بنی [[لات]] از [[قبیله]] ثَعلَبه، راه را بر او گرفت و او را کُشت و سرش را جدا نمود. این ابو عمر، از شب زنده دارانِ بسیارْ [[نمازگزار]] بود<ref>{{متن حدیث|شَهِدْتُ كَرْبَلَاءَ مَعَ الْحُسَيْنِ{{ع}} فَرَأَيْتُ رَجُلًا يُقَاتِلُ‏ قِتَالًا شَدِيداً لَا يَحْمِلُ عَلَى قَوْمٍ إِلَّا كَشَفَهُمْ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى الْحُسَيْنِ{{ع}} وَ يَرْتَجِزُ وَ يَقُولُ: «أَبْشِرْ هُدِيتَ الرُّشْدَ تَلْقَى أَحْمَدَا / فِي جَنَّةِ الْفِرْدَوْسِ تَعْلُو صُعُداً». فَقُلْتُ مَنْ هَذَا؟ فَقَالُوا أَبُو عُمَرَ النَّهْشَلِيُّ وَ قِيلَ الْخَثْعَمِيُّ فَاعْتَرَضَهُ عَامِرُ بْنُ نَهْشَلٍ أَحَدُ بَنِي اللَّاتِ مِنْ ثَعْلَبَةَ فَقَتَلَهُ وَ اجْتَزَّ رَأْسَهُ وَ كَانَ أَبُو عَمْرٍو هَذَا مُتَهَجِّداً كَثِيرَ الصَّلَاةِ}} (مثیر الأحزان، ص۵۷).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۵۵۲.</ref>
در [[کتاب مثیر الأحزان]] به نقل از مهران، هم‌پیمان بنی کاهل آمده است: در کربلا با حسین{{ع}} بودم که دیدم مردی، به شدّت می‌جنگد و به گروهی حمله نمی‌بَرد، جز آنکه آنها را از هم می‌شکافد و سپس به سوی حسین{{ع}} باز می‌گردد و [[رَجَز]] می‌خواند و می‌گوید: [[بشارت]] ده که به راه درست در آمده‌ای و احمد را دیدار می‌کنی و بر بلندای درِ باغ [[بهشت]]، فراز می‌آیی! پرسیدم: این شخص، کیست؟ گفتند: ابو عمر نَهشَلی (نیز گفته شده: خَثعَمی). سپس عامر بن نهشل، یکی از افراد تیره بنی [[لات]] از [[قبیله]] ثَعلَبه، راه را بر او گرفت و او را کُشت و سرش را جدا نمود. این ابو عمر، از شب زنده دارانِ بسیارْ [[نمازگزار]] بود<ref>{{متن حدیث|شَهِدْتُ كَرْبَلَاءَ مَعَ الْحُسَيْنِ{{ع}} فَرَأَيْتُ رَجُلًا يُقَاتِلُ‏ قِتَالًا شَدِيداً لَا يَحْمِلُ عَلَى قَوْمٍ إِلَّا كَشَفَهُمْ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى الْحُسَيْنِ{{ع}} وَ يَرْتَجِزُ وَ يَقُولُ: «أَبْشِرْ هُدِيتَ الرُّشْدَ تَلْقَى أَحْمَدَا / فِي جَنَّةِ الْفِرْدَوْسِ تَعْلُو صُعُداً». فَقُلْتُ مَنْ هَذَا؟ فَقَالُوا أَبُو عُمَرَ النَّهْشَلِيُّ وَ قِيلَ الْخَثْعَمِيُّ فَاعْتَرَضَهُ عَامِرُ بْنُ نَهْشَلٍ أَحَدُ بَنِي اللَّاتِ مِنْ ثَعْلَبَةَ فَقَتَلَهُ وَ اجْتَزَّ رَأْسَهُ وَ كَانَ أَبُو عَمْرٍو هَذَا مُتَهَجِّداً كَثِيرَ الصَّلَاةِ}} (مثیر الأحزان، ص۵۷).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۵۵۲.</ref>


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==
خط ۷۳: خط ۷۵:
# [[پرونده:13681353.jpg|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]
# [[پرونده:13681353.jpg|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]
# [[پرونده:360818579.jpg|22px]] جمعی از نویسندگان، [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)| '''پژوهشی پیرامون شهدای کربلا''']]
# [[پرونده:360818579.jpg|22px]] جمعی از نویسندگان، [[پژوهشی پیرامون شهدای کربلا (کتاب)| '''پژوهشی پیرامون شهدای کربلا''']]
# [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']]
# [[پرونده:IM010744.jpg|22px]] [[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۲''']]
# [[پرونده:IM010744.jpg|22px]] [[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۲''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}

نسخهٔ کنونی تا ‏۵ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۹

شبیب بن عبدالله نهشلی
آرامگاه شهدای کربلا
نام کاملشبیب بن عبدالله نهشلی
جنسیتمرد
از قبیلهبنی‌تمیم
از تیرهبنی‌نهشل
پدرعبدالله بن شکل نهشلی
محل زندگیکوفه
تاریخ شهادت۶۱ هجری
محل شهادتکربلا
محل آرامگاهکربلا
از اصحاب
حضور در جنگ

شبیب بن عبدالله از شهدای کربلاست. وی از شجاعان کوفه بود که در کربلا همراه سیف و مالک (پسران سریع) به حسین (ع) پیوست و جزء شهدای حملۀ اوّل در روز عاشورا بود که پیش از ظهر شهید شد. شبیب از صحابۀ پیامبر خدا بود و همراه علی (ع) نیز در جنگ‌های سه‌گانه‌اش شرکت داشت.

مقدمه

شبیب بن عبدالله بن دارم بن مالک نهشلی، غلام حرث بن سریع همدانی و از طایفه بنی نُفَیل بن دارِم بود[۱]. بنی نهشل تیره‌ای از بنی تمیم و از اعراب عدنانی و شمالی می‌‌باشند[۲].

او مردی دلاور و شجاع و از تابعین و از یاران امیر مؤمنان(ع) بود و در جنگ‌های جمل، صفین و نهروان شرکت داشت. بعد از شهادت آن حضرت به امام حسن(ع) پیوست و در کنار آن بزرگوار بود و در زمان امام حسین(ع) وی جزء اصحاب آن حضرت به شمار می‌‌آمد. هنگامی که امام(ع) از مدینه به سوی مکه و کربلا حرکت کرد، وی طبق نقل برخی از منابع، به همراه سیف بن حرث بن سریع و مالک بن عبدالله ابن سریع به کاروان حسینی پیوست و تا کربلا در کنار امام بود[۳].

او در روز عاشورا، در نبرد با دشمنان در حمله اول[۴] و قبل از ظهر[۵] به شهادت رسید[۶] و در زیارت ناحیه مقدسه به افتخار سلام امام(ع) مشرف شد: «اَلسَّلاَمُ عَلَى شَبِيبِ بْنِ عَبْدِ اَللَّهِ اَلنَّهْشَلِيِّ»[۷].[۸]

در کتاب مثیر الأحزان به نقل از مهران، هم‌پیمان بنی کاهل آمده است: در کربلا با حسین(ع) بودم که دیدم مردی، به شدّت می‌جنگد و به گروهی حمله نمی‌بَرد، جز آنکه آنها را از هم می‌شکافد و سپس به سوی حسین(ع) باز می‌گردد و رَجَز می‌خواند و می‌گوید: بشارت ده که به راه درست در آمده‌ای و احمد را دیدار می‌کنی و بر بلندای درِ باغ بهشت، فراز می‌آیی! پرسیدم: این شخص، کیست؟ گفتند: ابو عمر نَهشَلی (نیز گفته شده: خَثعَمی). سپس عامر بن نهشل، یکی از افراد تیره بنی لات از قبیله ثَعلَبه، راه را بر او گرفت و او را کُشت و سرش را جدا نمود. این ابو عمر، از شب زنده دارانِ بسیارْ نمازگزار بود[۹].[۱۰]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابصارالعین، ص۱۲۰ و ص۱۹۳.
  2. تنقیح المقال، ج۲، ص۸۱.
  3. تنقیح المقال، ج۲، ص۸۱.
  4. تنقیح المقال، ج۲، ص۸۱.
  5. ذخیرة الدارین، ص۲۱۹.
  6. ابصارالعین، ص۱۲۰؛ و در بحار الأنوار، ج۴۴، ص۱۹۸، تنها اسم او را در زمره شهدای کربلا آورده است.
  7. زیارت ناحیه مقدسه، بحارالأنوار، ج۴۵، ص۷۱.
  8. ناظم‌زاده، سید اصغر، اصحاب امام حسین، ص۴۷۱؛ جمعی از نویسندگان، پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، ص۱۹۷-۱۹۸؛ راجی، علی، مظلومیت سیدالشهداء ج۲، ص ۷۸.
  9. «شَهِدْتُ كَرْبَلَاءَ مَعَ الْحُسَيْنِ(ع) فَرَأَيْتُ رَجُلًا يُقَاتِلُ‏ قِتَالًا شَدِيداً لَا يَحْمِلُ عَلَى قَوْمٍ إِلَّا كَشَفَهُمْ ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى الْحُسَيْنِ(ع) وَ يَرْتَجِزُ وَ يَقُولُ: «أَبْشِرْ هُدِيتَ الرُّشْدَ تَلْقَى أَحْمَدَا / فِي جَنَّةِ الْفِرْدَوْسِ تَعْلُو صُعُداً». فَقُلْتُ مَنْ هَذَا؟ فَقَالُوا أَبُو عُمَرَ النَّهْشَلِيُّ وَ قِيلَ الْخَثْعَمِيُّ فَاعْتَرَضَهُ عَامِرُ بْنُ نَهْشَلٍ أَحَدُ بَنِي اللَّاتِ مِنْ ثَعْلَبَةَ فَقَتَلَهُ وَ اجْتَزَّ رَأْسَهُ وَ كَانَ أَبُو عَمْرٍو هَذَا مُتَهَجِّداً كَثِيرَ الصَّلَاةِ» (مثیر الأحزان، ص۵۷).
  10. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امام حسین، ص۵۵۲.