آداب معاشرت در سبک زندگی اسلامی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
==اصول [[آداب]] [[معاشرت]]== | == اصول [[آداب]] [[معاشرت]] == | ||
[[ادب]] و [[رفتار نیک]] بر این پایههای اساسی [[استوار]] است: | [[ادب]] و [[رفتار نیک]] بر این پایههای اساسی [[استوار]] است: | ||
# [[مهربانی]] و [[خوشرویی]] که نماد بارز آن [[تبسم]] است. | # [[مهربانی]] و [[خوشرویی]] که نماد بارز آن [[تبسم]] است. | ||
# | # کوشش برای به کار بردن زیباترین کلمات و جملات در گفتگوها. | ||
# [[میانهروی]] و [[انضباط]] در [[رفتار]] و گفتار که [[تواضع]] و [[راستگویی]] در رأس آنهاست. | # [[میانهروی]] و [[انضباط]] در [[رفتار]] و گفتار که [[تواضع]] و [[راستگویی]] در رأس آنهاست. | ||
#دوری از هرگونه رفتار یا سخنی که نشانه [[تکبّر]] و [[خودخواهی]] است. | #دوری از هرگونه رفتار یا سخنی که نشانه [[تکبّر]] و [[خودخواهی]] است. | ||
# [[خیرخواهی]] و [[مهرورزی]]. | # [[خیرخواهی]] و [[مهرورزی]]. | ||
# | # پرهیز از کمرویی و [[خجالت]] از یک سو و کنار نهادن گستاخی و پررویی از طرف دیگر. | ||
معاشرت خداپسندانه آن است که در آن دلی آزرده نشود. آبروی کسی ریخته نشود. [[غیبت]] هیچکس هم صورت نپذیرد. خلاصه از درون آن، [[آتش]] [[نزاع]] و دلخوری و [[اختلاف]] برنخیزد. | معاشرت خداپسندانه آن است که در آن دلی آزرده نشود. آبروی کسی ریخته نشود. [[غیبت]] هیچکس هم صورت نپذیرد. خلاصه از درون آن، [[آتش]] [[نزاع]] و دلخوری و [[اختلاف]] برنخیزد. | ||
محفل انس باید از تمام بدیهایی نظیر: [[توهین]] حضوری و غیابی، | |||
محفل انس باید از تمام بدیهایی نظیر: [[توهین]] حضوری و غیابی، تحقیر و [[سرزنش]]، [[تفاخر]] و خودنمایی، افشاگری و فتنهجویی، [[حسادت]] و نیش زبان، [[بدگمانی]] و [[ناسزاگویی]]، تجسّس و فضولی و خلاصه از [[ظلم و ستم]] بر [[بندگان خدا]]، خالی باشد<ref>[[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|سبک زندگی]]، ص ۳۴.</ref>. | |||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۳
اصول آداب معاشرت
ادب و رفتار نیک بر این پایههای اساسی استوار است:
- مهربانی و خوشرویی که نماد بارز آن تبسم است.
- کوشش برای به کار بردن زیباترین کلمات و جملات در گفتگوها.
- میانهروی و انضباط در رفتار و گفتار که تواضع و راستگویی در رأس آنهاست.
- دوری از هرگونه رفتار یا سخنی که نشانه تکبّر و خودخواهی است.
- خیرخواهی و مهرورزی.
- پرهیز از کمرویی و خجالت از یک سو و کنار نهادن گستاخی و پررویی از طرف دیگر.
معاشرت خداپسندانه آن است که در آن دلی آزرده نشود. آبروی کسی ریخته نشود. غیبت هیچکس هم صورت نپذیرد. خلاصه از درون آن، آتش نزاع و دلخوری و اختلاف برنخیزد.
محفل انس باید از تمام بدیهایی نظیر: توهین حضوری و غیابی، تحقیر و سرزنش، تفاخر و خودنمایی، افشاگری و فتنهجویی، حسادت و نیش زبان، بدگمانی و ناسزاگویی، تجسّس و فضولی و خلاصه از ظلم و ستم بر بندگان خدا، خالی باشد[۱].
منابع
پانویس
- ↑ دشتی نیشابوری، محمد، سبک زندگی، ص ۳۴.