افراط در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۲) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | |||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = افراط | | موضوع مرتبط = افراط | ||
| عنوان مدخل = | | عنوان مدخل = افراط | ||
| مداخل مرتبط = [[افراط در فقه اسلامی]] | | مداخل مرتبط = [[افراط در فقه اسلامی]] - [[افراط در معارف و سیره معصوم]] | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
[[افراط]] دارای [[احکام تکلیفی]] و وضعی است و در ابواب [[طهارت]]، [[صلات]]، [[خمس]]، [[تجارت]]، [[قرض]]، [[حجر]]، شرکت، مزارعه، عاریه، [[وکالت]]، اطعمه و اشربه و شهادات آمده است. | [[افراط]] دارای [[احکام تکلیفی]] و وضعی است و در ابواب [[طهارت]]، [[صلات]]، [[خمس]]، [[تجارت]]، [[قرض]]، [[حجر]]، شرکت، مزارعه، عاریه، [[وکالت]]، اطعمه و اشربه و شهادات آمده است. | ||
افراط در بلند خواندن [[حمد]] و [[سوره]] به حدّی که خارج از متعارف باشد، [[نماز]] را [[باطل]] میکند | افراط در بلند خواندن [[حمد]] و [[سوره]] به حدّی که خارج از متعارف باشد، [[نماز]] را [[باطل]] میکند<ref>تذکرة الفقهاء، ج ۱۰، ص۲۰۳ ـ ۲۰۴ و (ق) ج ۲، ص۴۴۶؛ کشف الغطاء، ج ۴، ص۲۶۵</ref>. | ||
[[زیاده روی]] در [[مصرف]]، [[اسراف]] است. افراط کردن در صرف [[مال]] در کارهای خیر با [[رشید]] بودن منافات ندارد<ref>جامع المقاصد، ج ۵، ص۱۸۳ ـ ۱۸۶.</ref>. | [[زیاده روی]] در [[مصرف]]، [[اسراف]] است. افراط کردن در صرف [[مال]] در کارهای خیر با [[رشید]] بودن منافات ندارد<ref>جامع المقاصد، ج ۵، ص۱۸۳ ـ ۱۸۶.</ref>. | ||
چنانچه افراط موجب زیان به دیگری گردد، افراط کننده ضامن است، مانند اینکه افراط در آب دادن مزرعه باعث خرابی ساختمان [[همسایه]] شود | چنانچه افراط موجب زیان به دیگری گردد، افراط کننده ضامن است، مانند اینکه افراط در آب دادن مزرعه باعث خرابی ساختمان [[همسایه]] شود<ref>مجمع المسائل، ج۲، ص۱۰۱.</ref>. | ||
فرد [[امین]]، مانند رهن گیرنده (مرتهن) | فرد [[امین]]، مانند رهن گیرنده (مرتهن)<ref>جواهر الکلام، ج۲۵، ص۱۷۴.</ref>، دلاّل<ref>مجمع الفائدة، ج۸، ص۵۴۰.</ref>، [[وکیل]] و [[شریک]]<ref>مجمع الفائدة، ج ۱۰، ص۲۰۳.</ref> در صورتی ضامن است که افراط یا تفریط کند. | ||
افراط در خوردن [[مکروه]] است و اگر موجب ضرر قابل اعتنا شود یا [[گمان]] آن برود، [[حرام]] میگردد | افراط در خوردن [[مکروه]] است و اگر موجب ضرر قابل اعتنا شود یا [[گمان]] آن برود، [[حرام]] میگردد<ref>جواهر الکلام، ج ۳۶، ص۴۶۱.</ref>. مقدار مصرف شده از درآمد، مئونه به شمار میرود و [[خمس]] ندارد، مگر آنکه در مصرف زیاده روی شده باشد، در این صورت مقدار زیاده روی شده خمس دارد<ref>سؤال و جواب (یزدی)، ص۲۷۴.</ref>. | ||
افراط در | افراط در شوخی اگر مصداق خلاف مروّت باشد، بنابر قول به اعتبار آن در [[عدالت]]، موجب [[سقوط]] عدالت میشود<ref>ایضاح الفوائد، ج ۴، ص۴۲۵.</ref>.<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۱ (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۱]]، ص ۶۱۹-۶۲۰.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:1368945.jpg|22px]] [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|'''فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت''']] | # [[پرونده:1368945.jpg|22px]] [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۱ (کتاب)|'''فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۱''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:افراط]] | [[رده:افراط]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۵۱
این مدخل زیرشاخهٔ بحث افراط است. افراط از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: افراط در فقه اسلامی - افراط در معارف و سیره معصوم - پرسش مرتبط نداردمقدمه
افراط دارای احکام تکلیفی و وضعی است و در ابواب طهارت، صلات، خمس، تجارت، قرض، حجر، شرکت، مزارعه، عاریه، وکالت، اطعمه و اشربه و شهادات آمده است.
افراط در بلند خواندن حمد و سوره به حدّی که خارج از متعارف باشد، نماز را باطل میکند[۱].
زیاده روی در مصرف، اسراف است. افراط کردن در صرف مال در کارهای خیر با رشید بودن منافات ندارد[۲].
چنانچه افراط موجب زیان به دیگری گردد، افراط کننده ضامن است، مانند اینکه افراط در آب دادن مزرعه باعث خرابی ساختمان همسایه شود[۳].
فرد امین، مانند رهن گیرنده (مرتهن)[۴]، دلاّل[۵]، وکیل و شریک[۶] در صورتی ضامن است که افراط یا تفریط کند.
افراط در خوردن مکروه است و اگر موجب ضرر قابل اعتنا شود یا گمان آن برود، حرام میگردد[۷]. مقدار مصرف شده از درآمد، مئونه به شمار میرود و خمس ندارد، مگر آنکه در مصرف زیاده روی شده باشد، در این صورت مقدار زیاده روی شده خمس دارد[۸].
افراط در شوخی اگر مصداق خلاف مروّت باشد، بنابر قول به اعتبار آن در عدالت، موجب سقوط عدالت میشود[۹].[۱۰]
منابع
پانویس
- ↑ تذکرة الفقهاء، ج ۱۰، ص۲۰۳ ـ ۲۰۴ و (ق) ج ۲، ص۴۴۶؛ کشف الغطاء، ج ۴، ص۲۶۵
- ↑ جامع المقاصد، ج ۵، ص۱۸۳ ـ ۱۸۶.
- ↑ مجمع المسائل، ج۲، ص۱۰۱.
- ↑ جواهر الکلام، ج۲۵، ص۱۷۴.
- ↑ مجمع الفائدة، ج۸، ص۵۴۰.
- ↑ مجمع الفائدة، ج ۱۰، ص۲۰۳.
- ↑ جواهر الکلام، ج ۳۶، ص۴۶۱.
- ↑ سؤال و جواب (یزدی)، ص۲۷۴.
- ↑ ایضاح الفوائد، ج ۴، ص۴۲۵.
- ↑ هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۱، ص ۶۱۹-۶۲۰.