شمر بن ذی الجوشن: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ویرایش غیرنهایی}} | {{ویرایش غیرنهایی}} | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
|نام مدخل = | |||
|لغت = | |||
|قرآن = | |||
|نهج البلاغه = | |||
|حدیث = | |||
|روایات = | |||
|معارف دعا و زیارات = | |||
|تاریخ اسلامی = | |||
'''شمر بن ذی الجوشن''' از | |تراجم و رجال =دارد | ||
|کلام اسلامی = | |||
|فلسفه اسلامی = | |||
|عرفان اسلامی = | |||
|سیره پیامبر خاتم = | |||
|معارف و سیره علوی = | |||
|معارف و سیره حسنی = | |||
|معارف و سیره حسینی = دارد | |||
|معارف و سیره رضوی = | |||
|معارف مهدویت = | |||
|اخلاق اسلامی = | |||
}} | |||
'''شمر بن ذی الجوشن''' از فرماندهان خشن و [[جنایتکار]] [[سپاه کوفه]] در [[حادثۀ کربلا]] و از [[قاتلان]] [[سید الشهدا]]{{ع}}. | |||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*وی از طایفۀ [[بنی کلاب]] و از رؤسای [[هوازن]]، و مردی [[شجاع]] بود که در [[جنگ صفین]] هم در [[لشکر امیر المؤمنین]]{{ع}} بود، سپس ساکن [[کوفه]] شد و به [[روایت]] [[حدیث]] پرداخت. نامش "شرحبیل" و کنیهاش "ابو السابغه" بود. وی از [[فرماندهان سپاه]] [[عمر سعد]] در [[حادثۀ کربلا]] بود و پس از [[سستی]] [[ابن سعد]] در برخورد [[قاطع]] با [[امام حسین]]{{ع}} همراه با فرمانی از سوی [[ابن زیاد]] به [[کربلا]] آمد که اگر [[عمر سعد]] حاضر به انجام [[مأموریت]] نباشد، وی آن را بر عهده گیرد. در [[کربلا]]، [[فرمانده]] [[جناح چپ]] میدان بود. پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}}، [[عبید الله]] سر [[امام حسین]] را همراه او به [[شام]] نزد [[یزید]] فرستاد. سپس وی به [[کوفه]] بازگشت. وقتی [[قیام مختار]] در [[کوفه]] پیش آمد، [[شمر]] از [[کوفه]] بیرون رفت. مختار [[غلام]] خویش را با گروهی به [[طلب]] او فرستاد. [[شمر]] [[غلام]] مختار را کشت و به "کلتانیه" از قرای [[خوزستان]] رفت. جمعی از [[سپاهیان]] مختار به سرکردگی "[[ابو عمره]]" به [[جنگ]] او رفتند. [[شمر]] در این [[نبرد]] کشته شد و تن او را پیش سگان انداختند<ref>فرهنگ فارسی، معین. بخش اعلام، معارف و معاریف، ج۳، ص۱۳۴۴.</ref>. به [[نقلی]] دیگر، پس از [[خروج مختار]]، دستگیر و کشته شد<ref>سفینة البحار، ج۱، ص۷۱۴.</ref>. | *وی از طایفۀ [[بنی کلاب]] و از رؤسای [[هوازن]]، و مردی [[شجاع]] بود که در [[جنگ صفین]] هم در [[لشکر امیر المؤمنین]]{{ع}} بود، سپس ساکن [[کوفه]] شد و به [[روایت]] [[حدیث]] پرداخت. نامش "شرحبیل" و کنیهاش "ابو السابغه" بود. وی از [[فرماندهان سپاه]] [[عمر سعد]] در [[حادثۀ کربلا]] بود و پس از [[سستی]] [[ابن سعد]] در برخورد [[قاطع]] با [[امام حسین]]{{ع}} همراه با فرمانی از سوی [[ابن زیاد]] به [[کربلا]] آمد که اگر [[عمر سعد]] حاضر به انجام [[مأموریت]] نباشد، وی آن را بر عهده گیرد. در [[کربلا]]، [[فرمانده]] [[جناح چپ]] میدان بود. پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}}، [[عبید الله]] سر [[امام حسین]] را همراه او به [[شام]] نزد [[یزید]] فرستاد. سپس وی به [[کوفه]] بازگشت. وقتی [[قیام مختار]] در [[کوفه]] پیش آمد، [[شمر]] از [[کوفه]] بیرون رفت. مختار [[غلام]] خویش را با گروهی به [[طلب]] او فرستاد. [[شمر]] [[غلام]] مختار را کشت و به "کلتانیه" از قرای [[خوزستان]] رفت. جمعی از [[سپاهیان]] مختار به سرکردگی "[[ابو عمره]]" به [[جنگ]] او رفتند. [[شمر]] در این [[نبرد]] کشته شد و تن او را پیش سگان انداختند<ref>فرهنگ فارسی، معین. بخش اعلام، معارف و معاریف، ج۳، ص۱۳۴۴.</ref>. به [[نقلی]] دیگر، پس از [[خروج مختار]]، دستگیر و کشته شد<ref>سفینة البحار، ج۱، ص۷۱۴.</ref>. | ||
*نشستن او روی سینۀ [[امام حسین]]{{ع}} برای بریدن سر [[مطهّر]]، حمله به خیام [[اهل بیت]]، [[امان]] [[نامه]] آوردن برای [[عباس]] تا او را از [[امام]] جدا کند، از جنایات دیگر اوست. مردی آبلهرو و بد [[سیرت]] و [[زشت]] صورت بود و زنازاده به حساب میآمد. نامش در [[زیارت عاشورا]]، همراه با [[لعنت]] آمده است {{متن حدیث|وَ لَعَنَ الله شِمْراً}}. [[امام حسین]]{{ع}}، [[سخن]] پرشور {{متن حدیث|إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ}} را هنگام [[هجوم]] [[شمر]] به سراپرده [[امامت]] و خیمههای [[اهل بیت]] فرمود<ref>مقاتل الطالبیین، ص۷۹.</ref>. در آخرین لحظات [[حیات]] [[امام حسین]]{{ع}} هم که آن [[حضرت]] بر [[زمین]] افتاده بود، باز عدّهای را تحریک کرد که بر آن [[حضرت]] حمله آوردند<ref>ارشاد، ص۲۴۲.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۷۸.</ref>. | *نشستن او روی سینۀ [[امام حسین]]{{ع}} برای بریدن سر [[مطهّر]]، حمله به خیام [[اهل بیت]]، [[امان]] [[نامه]] آوردن برای [[عباس]] تا او را از [[امام]] جدا کند، از جنایات دیگر اوست. مردی آبلهرو و بد [[سیرت]] و [[زشت]] صورت بود و زنازاده به حساب میآمد. نامش در [[زیارت عاشورا]]، همراه با [[لعنت]] آمده است {{متن حدیث|وَ لَعَنَ الله شِمْراً}}. [[امام حسین]]{{ع}}، [[سخن]] پرشور {{متن حدیث|إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ}} را هنگام [[هجوم]] [[شمر]] به سراپرده [[امامت]] و خیمههای [[اهل بیت]] فرمود<ref>مقاتل الطالبیین، ص۷۹.</ref>. در آخرین لحظات [[حیات]] [[امام حسین]]{{ع}} هم که آن [[حضرت]] بر [[زمین]] افتاده بود، باز عدّهای را تحریک کرد که بر آن [[حضرت]] حمله آوردند<ref>ارشاد، ص۲۴۲.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۷۸.</ref>. | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
| خط ۲۱: | خط ۳۱: | ||
==پانویس== | ==پانویس== | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
| خط ۲۸: | خط ۳۷: | ||
[[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | [[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | ||
[[رده:اعلام]] | [[رده:اعلام]] | ||
[[رده:عاملان واقعه کربلا]] | |||
نسخهٔ ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۳۲
متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد شمر بن ذی الجوشن از فرماندهان خشن و جنایتکار سپاه کوفه در حادثۀ کربلا و از قاتلان سید الشهدا(ع).
مقدمه
- وی از طایفۀ بنی کلاب و از رؤسای هوازن، و مردی شجاع بود که در جنگ صفین هم در لشکر امیر المؤمنین(ع) بود، سپس ساکن کوفه شد و به روایت حدیث پرداخت. نامش "شرحبیل" و کنیهاش "ابو السابغه" بود. وی از فرماندهان سپاه عمر سعد در حادثۀ کربلا بود و پس از سستی ابن سعد در برخورد قاطع با امام حسین(ع) همراه با فرمانی از سوی ابن زیاد به کربلا آمد که اگر عمر سعد حاضر به انجام مأموریت نباشد، وی آن را بر عهده گیرد. در کربلا، فرمانده جناح چپ میدان بود. پس از شهادت امام حسین(ع)، عبید الله سر امام حسین را همراه او به شام نزد یزید فرستاد. سپس وی به کوفه بازگشت. وقتی قیام مختار در کوفه پیش آمد، شمر از کوفه بیرون رفت. مختار غلام خویش را با گروهی به طلب او فرستاد. شمر غلام مختار را کشت و به "کلتانیه" از قرای خوزستان رفت. جمعی از سپاهیان مختار به سرکردگی "ابو عمره" به جنگ او رفتند. شمر در این نبرد کشته شد و تن او را پیش سگان انداختند[۱]. به نقلی دیگر، پس از خروج مختار، دستگیر و کشته شد[۲].
- نشستن او روی سینۀ امام حسین(ع) برای بریدن سر مطهّر، حمله به خیام اهل بیت، امان نامه آوردن برای عباس تا او را از امام جدا کند، از جنایات دیگر اوست. مردی آبلهرو و بد سیرت و زشت صورت بود و زنازاده به حساب میآمد. نامش در زیارت عاشورا، همراه با لعنت آمده است «وَ لَعَنَ الله شِمْراً». امام حسین(ع)، سخن پرشور «إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ» را هنگام هجوم شمر به سراپرده امامت و خیمههای اهل بیت فرمود[۳]. در آخرین لحظات حیات امام حسین(ع) هم که آن حضرت بر زمین افتاده بود، باز عدّهای را تحریک کرد که بر آن حضرت حمله آوردند[۴][۵].
منابع
پانویس
- ↑ فرهنگ فارسی، معین. بخش اعلام، معارف و معاریف، ج۳، ص۱۳۴۴.
- ↑ سفینة البحار، ج۱، ص۷۱۴.
- ↑ مقاتل الطالبیین، ص۷۹.
- ↑ ارشاد، ص۲۴۲.
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص ۲۷۸.