ذکر در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==جستارهای وابسته== +== جستارهای وابسته ==)) |
||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
*از [[تکالیف الهی]] به [[پیامبراکرم]]{{صل}} [[یادآوری]] و به خاطر آوردن [[ایام الله]] است: {{متن قرآن|وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ}}<ref>«و روزهای خداوند را به آنان گوشزد کن» سوره ابراهیم، آیه ۵.</ref>. برای هر ملّتی حافظهای [[تاریخی]] وجود دارد که [[رهبران]] با [[بزرگداشت]] روزهای بزرگ و سرنوشتساز ملّی، برای [[حفظ]] و حراست از ارزشهای بهدست آمده در این نقاط عطف، این حافظه [[تاریخی]] را تقویت و تحکیم مینمایند. گاهی برخی [[ملتها]] به علت نداشتن حافظه [[تاریخی]]، [[مذمت]] و [[نکوهش]] میشوند<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۱۷۷.</ref>. | *از [[تکالیف الهی]] به [[پیامبراکرم]]{{صل}} [[یادآوری]] و به خاطر آوردن [[ایام الله]] است: {{متن قرآن|وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ}}<ref>«و روزهای خداوند را به آنان گوشزد کن» سوره ابراهیم، آیه ۵.</ref>. برای هر ملّتی حافظهای [[تاریخی]] وجود دارد که [[رهبران]] با [[بزرگداشت]] روزهای بزرگ و سرنوشتساز ملّی، برای [[حفظ]] و حراست از ارزشهای بهدست آمده در این نقاط عطف، این حافظه [[تاریخی]] را تقویت و تحکیم مینمایند. گاهی برخی [[ملتها]] به علت نداشتن حافظه [[تاریخی]]، [[مذمت]] و [[نکوهش]] میشوند<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۱۷۷.</ref>. | ||
==جستارهای وابسته== | == جستارهای وابسته == | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
نسخهٔ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۴۱
ذکر در لغت - ذکر در قرآن - ذکر در حدیث - ذکر در اخلاق اسلامی - ذکر در عرفان اسلامی - ذکر در فقه سیاسی - ذکر در نهج البلاغه - ذکر در کلام اسلامی - حق ذکر - ذکر در معارف دعا و زیارات - ذکر در معارف و سیره سجادی - ذکر در معارف و سیره حسینی - ذکر در معارف و سیره نبوی
مقدمه
- تذکرة، تذکیر: یادآوری کردن، پند دادن[۱] و بهخاطر سپردن. اصل آن "ذکر" در مقابل "نسیان"[۲] و "غفلت"[۳].
- ﴿أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ﴾[۴].
- "ذکر" معانی مختلفی در لغت عرب دارد که عبارتاند از:
- هیئت نفسانی که به انسان امکان میدهد، معارف مکتسبه خود را حفظ کند (قدرت حافظه)؛
- ذکر قلبی به معنای یادآوری؛
- ذکر لسانی به معنای بر زبان آوردن[۵].
- از نامهای قرآن کریم "الذِکر" است: ﴿إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ﴾[۶].
- از تکالیف الهی به پیامبراکرم(ص) یادآوری و به خاطر آوردن ایام الله است: ﴿وَذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ﴾[۷]. برای هر ملّتی حافظهای تاریخی وجود دارد که رهبران با بزرگداشت روزهای بزرگ و سرنوشتساز ملّی، برای حفظ و حراست از ارزشهای بهدست آمده در این نقاط عطف، این حافظه تاریخی را تقویت و تحکیم مینمایند. گاهی برخی ملتها به علت نداشتن حافظه تاریخی، مذمت و نکوهش میشوند[۸].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژهنامه، ص۷۳۳.
- ↑ ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۳۵۸.
- ↑ حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۳، ص۳۱۸.
- ↑ «(و گفتیم) که قومت را به سوی روشنایی از تیرگیها بیرون بر و روزهای خداوند را به آنان گوشزد کن» سوره ابراهیم، آیه ۵.
- ↑ حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۱۷۹.
- ↑ «بیگمان ما خود قرآن را فرو فرستادهایم و به یقین ما نگهبان آن خواهیم بود» سوره حجر، آیه ۹.
- ↑ «و روزهای خداوند را به آنان گوشزد کن» سوره ابراهیم، آیه ۵.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص:۱۷۷.