برهان ربوبیت: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - 'ولایت سیاسی پیامبر اعظم، سیره سیاسی پیامبر اعظم' به 'مقاله «ولایت سیاسی پیامبر اعظم»، سیره سیاسی پیامبر اعظم') |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| (۱۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[برهان ربوبیت در قرآن]] - [[برهان ربوبیت در حدیث]] - [[برهان ربوبیت در معارف و سیره نبوی]]| پرسش مرتبط = }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
[[ربوبیّت]]، سوق دادن شیء به سمت کمال و رفع کاستیهای آن با [[آرایش]] و پالایش است و [[ربّ]] کسی است که [[شأن]] او، [[هدایت]] اشیا به سوی کمال و [[تربیت]] آنها باشد و این صفت به صورتی ثابت در او باشد<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (تهران، مؤسسه چاپ و نشر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، چاپ اول، ۱۳۷۴)، ج۴، ص۲۰.</ref>. همه [[مخلوقات]] به جهت [[فقر]] و نیاز ذاتی نیازمند ربّاند، ربّی که [[غنی]] کامل باشد. [[انسان]] به جهت دارا بودن [[اختیار]] ([[اراده]] مسبوق به [[علم]] و ملازم با [[درک]] و پذیرش [[مسئولیت]])، علاوه بر [[ربوبیت تکوینی]] به [[ربوبیت تشریعی]] نیز نیاز دارد، چه آنکه نیاز ذاتی وجود اوست و اختیار نیز حیثی از وجود اوست. به همین جهت است که هر حقی و هر مشروعیتی از مبدأ [[ربوبی]] سرچشمه میگیرد. چنانکه این [[آیات]] [[مبیّن]] این حقیقتاند: {{متن قرآن|الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ}}<ref>«حق از (آن) پروردگار توست پس هیچگاه از دو دلان مباش!» سوره بقره، آیه ۱۴۷.</ref>. | [[ربوبیّت]]، سوق دادن شیء به سمت کمال و رفع کاستیهای آن با [[آرایش]] و پالایش است و [[ربّ]] کسی است که [[شأن]] او، [[هدایت]] اشیا به سوی کمال و [[تربیت]] آنها باشد و این صفت به صورتی ثابت در او باشد<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (تهران، مؤسسه چاپ و نشر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، چاپ اول، ۱۳۷۴)، ج۴، ص۲۰.</ref>. همه [[مخلوقات]] به جهت [[فقر]] و نیاز ذاتی نیازمند ربّاند، ربّی که [[غنی]] کامل باشد. [[انسان]] به جهت دارا بودن [[اختیار]] ([[اراده]] مسبوق به [[علم]] و ملازم با [[درک]] و پذیرش [[مسئولیت]])، علاوه بر [[ربوبیت تکوینی]] به [[ربوبیت تشریعی]] نیز نیاز دارد، چه آنکه نیاز ذاتی وجود اوست و اختیار نیز حیثی از وجود اوست. به همین جهت است که هر حقی و هر مشروعیتی از مبدأ [[ربوبی]] سرچشمه میگیرد. چنانکه این [[آیات]] [[مبیّن]] این حقیقتاند: {{متن قرآن|الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ}}<ref>«حق از (آن) پروردگار توست پس هیچگاه از دو دلان مباش!» سوره بقره، آیه ۱۴۷.</ref>. | ||
[[هدف از تشکیل حکومت]]، [[تکامل]] نوع انسان از توحّش به [[تمدن]] است و این تکامل نیاز به [[ربوبیت]] دارد. انسان در [[تشکیل حکومت]] و امر [[ولایت]] بدون ربوبیت [[حق تعالی]] راه به جایی نمیبرد و تنها ربّ او در این مسیر [[خدای متعال]] است. امر ولایت در [[آیات قرآنی]] نیز به مبدأ ربوبی وابسته شده است، برای مثال [[حضرت یوسف]]{{ع}} [[حکومت]] خود را از مبدأ ربوبی دیده و میفرماید: {{متن قرآن|رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ}}<ref>«پروردگارا! به من از فرمانروایی پارهای دادهای» سوره یوسف، آیه ۱۰۱.</ref>. | [[هدف از تشکیل حکومت]]، [[تکامل]] نوع انسان از توحّش به [[تمدن]] است و این تکامل نیاز به [[ربوبیت]] دارد. انسان در [[تشکیل حکومت]] و امر [[ولایت]] بدون ربوبیت [[حق تعالی]] راه به جایی نمیبرد و تنها ربّ او در این مسیر [[خدای متعال]] است. امر ولایت در [[آیات قرآنی]] نیز به مبدأ ربوبی وابسته شده است، برای مثال [[حضرت یوسف]] {{ع}} [[حکومت]] خود را از مبدأ ربوبی دیده و میفرماید: {{متن قرآن|رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ}}<ref>«پروردگارا! به من از فرمانروایی پارهای دادهای» سوره یوسف، آیه ۱۰۱.</ref>. | ||
یا در [[آیه]] [[ابلاغ]] نیز انزال ولایت را از ناحیه ربوبی میخواند: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref> | یا در [[آیه]] [[ابلاغ]] نیز انزال ولایت را از ناحیه ربوبی میخواند: {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref><ref>[[ابوالحسن حسنی|حسنی، ابوالحسن]]، [[ولایت سیاسی پیامبر اعظم (مقاله)|مقاله «ولایت سیاسی پیامبر اعظم»]]، [[سیره سیاسی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره سیاسی پیامبر اعظم]] ص ۳۱۶.</ref> | ||
== پرسش مستقیم == | |||
==پرسش مستقیم== | |||
[[برهان ربوبیت چگونه مشروعیت ولایت به نصب الهی را اثبات میکند؟ (پرسش)]] | [[برهان ربوبیت چگونه مشروعیت ولایت به نصب الهی را اثبات میکند؟ (پرسش)]] | ||
{{پایان مدخل وابسته}} | |||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:1100627.jpg|22px]] | # [[پرونده:1100627.jpg|22px]] [[ابوالحسن حسنی|حسنی، ابوالحسن]]، [[ولایت سیاسی پیامبر اعظم (مقاله)|مقاله «ولایت سیاسی پیامبر اعظم»]]، [[سیره سیاسی پیامبر اعظم (کتاب)|'''سیره سیاسی پیامبر اعظم''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:برهان ربوبیت]] | [[رده:برهان ربوبیت]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۸
برهان ربوبیت از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: برهان ربوبیت در قرآن - برهان ربوبیت در حدیث - برهان ربوبیت در معارف و سیره نبوی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
ربوبیّت، سوق دادن شیء به سمت کمال و رفع کاستیهای آن با آرایش و پالایش است و ربّ کسی است که شأن او، هدایت اشیا به سوی کمال و تربیت آنها باشد و این صفت به صورتی ثابت در او باشد[۱]. همه مخلوقات به جهت فقر و نیاز ذاتی نیازمند ربّاند، ربّی که غنی کامل باشد. انسان به جهت دارا بودن اختیار (اراده مسبوق به علم و ملازم با درک و پذیرش مسئولیت)، علاوه بر ربوبیت تکوینی به ربوبیت تشریعی نیز نیاز دارد، چه آنکه نیاز ذاتی وجود اوست و اختیار نیز حیثی از وجود اوست. به همین جهت است که هر حقی و هر مشروعیتی از مبدأ ربوبی سرچشمه میگیرد. چنانکه این آیات مبیّن این حقیقتاند: ﴿الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ﴾[۲].
هدف از تشکیل حکومت، تکامل نوع انسان از توحّش به تمدن است و این تکامل نیاز به ربوبیت دارد. انسان در تشکیل حکومت و امر ولایت بدون ربوبیت حق تعالی راه به جایی نمیبرد و تنها ربّ او در این مسیر خدای متعال است. امر ولایت در آیات قرآنی نیز به مبدأ ربوبی وابسته شده است، برای مثال حضرت یوسف (ع) حکومت خود را از مبدأ ربوبی دیده و میفرماید: ﴿رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ﴾[۳].
یا در آیه ابلاغ نیز انزال ولایت را از ناحیه ربوبی میخواند: ﴿يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ﴾[۴][۵]
پرسش مستقیم
برهان ربوبیت چگونه مشروعیت ولایت به نصب الهی را اثبات میکند؟ (پرسش)
منابع
پانویس
- ↑ حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (تهران، مؤسسه چاپ و نشر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، چاپ اول، ۱۳۷۴)، ج۴، ص۲۰.
- ↑ «حق از (آن) پروردگار توست پس هیچگاه از دو دلان مباش!» سوره بقره، آیه ۱۴۷.
- ↑ «پروردگارا! به من از فرمانروایی پارهای دادهای» سوره یوسف، آیه ۱۰۱.
- ↑ «ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان» سوره مائده، آیه ۶۷.
- ↑ حسنی، ابوالحسن، مقاله «ولایت سیاسی پیامبر اعظم»، سیره سیاسی پیامبر اعظم ص ۳۱۶.