عبرت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== {{یادآوری پانویس}} {{پانویس}} +== پانویس == {{پانویس}})) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | |||
| موضوع مرتبط = عبرت | |||
| عنوان مدخل = عبرت | |||
| مداخل مرتبط = [[عبرت در قرآن]] - [[عبرت در حدیث]] - [[عبرت در نهج البلاغه]] - [[عبرت در اخلاق اسلامی]] - [[عبرت در معارف و سیره نبوی]] - [[عبرت در معارف و سیره علوی]] - [[عبرت در فقه سیاسی]] - [[عبرت در جامعهشناسی اسلامی]] | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
== مقدمه == | |||
==مقدمه== | |||
بهرهگیری از قضایا و امور مفید و بهکار بستن نتایج آن در [[زندگی دنیوی]] و [[روحانی]]؛ یعنی گذر از قضایا و موضوعات خارجی به [[حیات]] و نفس خود<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸.</ref>؛ حالتی که به [[معرفت]] مسائل مشهود از مسائل غیر مشهود منجر شود<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>. اصل آن "عبر" به معنای گذر از حالی به حال دیگر<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>. | بهرهگیری از قضایا و امور مفید و بهکار بستن نتایج آن در [[زندگی دنیوی]] و [[روحانی]]؛ یعنی گذر از قضایا و موضوعات خارجی به [[حیات]] و نفس خود<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸.</ref>؛ حالتی که به [[معرفت]] مسائل مشهود از مسائل غیر مشهود منجر شود<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>. اصل آن "عبر" به معنای گذر از حالی به حال دیگر<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.</ref>. | ||
| خط ۱۲: | خط ۱۳: | ||
[[عبرت]] بر موضوعات مادی، [[عقلی]] و [[معنوی]] اطلاق میشود. عبرت [[غایت]] [[تاریخ]] و مبنای [[فلسفه تاریخ]] از دیدگاه [[قرآن]] است، قصص [[امتها]]، [[ملل]]، [[انبیا]] و قریهها و [[تمدنها]] به قصد [[تذکّر]] و عبرتاندوزی در [[قرآن کریم]] آمده است<ref>وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۳، ص۹۴.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۴۰۸.</ref> | [[عبرت]] بر موضوعات مادی، [[عقلی]] و [[معنوی]] اطلاق میشود. عبرت [[غایت]] [[تاریخ]] و مبنای [[فلسفه تاریخ]] از دیدگاه [[قرآن]] است، قصص [[امتها]]، [[ملل]]، [[انبیا]] و قریهها و [[تمدنها]] به قصد [[تذکّر]] و عبرتاندوزی در [[قرآن کریم]] آمده است<ref>وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۳، ص۹۴.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۴۰۸.</ref> | ||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
* [[پرونده:1379779.jpg|22px]] [[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم''']] | * [[پرونده:1379779.jpg|22px]] [[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم''']] | ||
{{پایان منابع}} | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده: مدخل]] | [[رده: مدخل]] | ||
[[رده:عبرت]] | [[رده:عبرت]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۴
این مدخل زیرشاخهٔ بحث عبرت است. عبرت از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: عبرت در قرآن - عبرت در حدیث - عبرت در نهج البلاغه - عبرت در اخلاق اسلامی - عبرت در معارف و سیره نبوی - عبرت در معارف و سیره علوی - عبرت در فقه سیاسی - عبرت در جامعهشناسی اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
بهرهگیری از قضایا و امور مفید و بهکار بستن نتایج آن در زندگی دنیوی و روحانی؛ یعنی گذر از قضایا و موضوعات خارجی به حیات و نفس خود[۱]؛ حالتی که به معرفت مسائل مشهود از مسائل غیر مشهود منجر شود[۲]. اصل آن "عبر" به معنای گذر از حالی به حال دیگر[۳].
﴿لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِي الْأَلْبَابِ﴾[۴].
عبرت بر موضوعات مادی، عقلی و معنوی اطلاق میشود. عبرت غایت تاریخ و مبنای فلسفه تاریخ از دیدگاه قرآن است، قصص امتها، ملل، انبیا و قریهها و تمدنها به قصد تذکّر و عبرتاندوزی در قرآن کریم آمده است[۵].[۶]
منابع
پانویس
- ↑ حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸.
- ↑ حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.
- ↑ حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۴۳.
- ↑ «به راستی در داستان آنان برای خردمندان پندی (نهفته) است» سوره یوسف، آیه ۱۱۱.
- ↑ وهبة بن مصطفی زحیلی، التفسیر المنیر، ج۱۳، ص۹۴.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص: ۴۰۸.